Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

28 η Οκτωβρίου


 

10301355_934205003275853_4786501584195445662_n

 

Σαν σήμερα πριν από πολλά χρόνια οι Έλληνες για να μην γίνουν σκλάβοι για να μη δεχτούν διαταγές με σκυμμένο κεφάλι είπαν Όχι και βγήκαν στα βουνά για να πολεμήσουν …

Αγαπώ την ειρήνη και διατηρώ πάντα στο νου μου μια εικόνα ιδανικού που ο κόσμος ζει αδελφωμένα. Όμως σέβομαι τις στιγμές εκείνες της ιστορίας που οι άνθρωποι επαναστατούσαν και μάχονταν για να υπερασπίσουν τις ιδέες τους και την ελευθερία τους.

Οι λέξεις πατρίδα, πατριώτης και πατριωτισμός εκπορνεύτηκαν διασύρθηκαν ντροπιάστηκαν, μολύνθηκαν, κακοποιήθηκαν, νοθεύτηκαν, δηλητηριάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για να μετατρέψουν τους ασήμαντους πολιτικούς λόγους σε έπη.

Τις πατριωτικές γιορτές καλό είναι να τις τιμάμε, να τιμάμε όλους αυτούς που επαναστάτησαν, που ξεβολεύτηκαν που ξεπέρασαν τους φόβους τους, που αψήφησαν τη ζωή τους και αγωνίστηκαν για το δίκαιο και την ελευθερία. Καλό είναι να τιμάμε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους τότε. Αυτούς που σήκωσαν κεφάλι και είπαν όχι.
Καλό είναι να έχουμε μνήμη γιατί χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν αναφορές δηλαδή εμπειρίες του παρελθόντος που να μας κάνουν να πιστεύουμε στη δύναμη της δικαιοσύνης και του καλού. Χωρίς μνήμη, ένας λαός χάνει τον εαυτό του τριγυρνάει άδειος και κενός, χωρίς μνήμη χάνει τον προορισμό του, χωρίς μνήμη σωπαίνει και σωπαίνοντας κάνει τους άλλους να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει κάτι που να αποστρέφεται αλλά ούτε και κάτι που να επιθυμεί. Η σιωπή εκφράζει την απελπισία και η απελπισία είναι η αδυναμία ενός ανθρώπου και ενός λαού να κουβαλήσει τα οράματα του και να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.
Η εξαφάνιση των ανθρώπων που σηκώνονται όρθιοι γι αυτά που πιστεύουν θα σημάνει τη στείρωση της ιστορίας, θα σημάνει το τέλος του ελεύθερου και σκεπτόμενου ανθρώπου , το τέλος του ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου …
Καλημέρα και χρόνια πολλά από την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο. Αγάπη φως και ειρήνη στο σώμα, στο νου και στην καρδιά του πλανήτη …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements


Σχολιάστε

Σε χρειάζομαι


Φοβόμαστε σαν την πανούκλα τη φράση » σε χρειάζομαι » γιατί θεωρούμε δύναμη το να μην έχουμε ανάγκη κανέναν και να τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας…
Ο κάθε άνθρωπος γεννιέται ολοκληρωτικά εξαρτώμενος από το περιβάλλον του και μετά κάνει η προσπαθεί να κάνει το βήμα από την ολοκληρωτική εξάρτηση στην ανεξαρτησία. Αλλά η εξέλιξη δεν σταματάει εδώ. Υπάρχει ένα ακόμη βήμα…
ένα βήμα θάρρους και αληθινής δύναμης …
Η αλληλεξάρτηση …
Αλληλεξάρτηση σημαίνει ότι δεν φοβάμαι να παραδεχτώ τις ανάγκες μου…
Δεν φοβάμαι να παραδεχτώ ότι σε χρειάζομαι …
Δεν φοβάμαι να νιώσω ότι μαζί μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα από αυτά που θα έκανα μόνος μου
Σημαίνει θα ήθελα να μοιραστώ …
Σημαίνει ότι είμαι πρόθυμος να μάθω μέσα από σένα …
Σημαίνει ότι πιστεύω στην αγάπη, στις δυνατότητες και στην καλοσύνη που υπάρχει στον κόσμο …
Αλληλεξάρτηση σημαίνει ότι δεν θέλω να σε σώσω γιατί ξέρω τη δύναμη σου και πιστεύω σε σένα ούτε θέλω να με σώσεις αλλά αν καμιά φορά κουραστείς μπορώ να γίνω το στήριγμα σου κι όταν εγώ κουραστώ είμαι πρόθυμος να επιτρέψω στον εαυτό μου να στηριχτεί σε σένα χωρίς to φόβο ότι θα μοιάζω αδύναμος και χωρίς ενοχή ότι δεν τα έχω καταφέρει …
Οι νέοι μαραζώνουν όταν φοβούνται να χρειάζονται τους άλλους …
και οι ηλικιωμένοι γερνούν όταν νοιώθουν ότι κανένας πια δεν τους χρειάζεται 

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Διαδικτυακοί φίλοι


\
foto by Julie de Waroquier

Οι διαδικτυακοί φίλοι είναι μια καινούρια ηθική ψυχαγωγίας, ένα νέο μοντέλο σχέσεων. Μοιάζει σαν ένα σύστημα διαλογής που μας επιτρέπει να απομονώσουμε έναν πυρήνα τέρψης μέσα στους κόλπους της καθημερινής μας ζωής που δεν είναι ούτε υπερβολικά δυνατός, ούτε υπερβολικά αδύναμος και μοιάζει σαν να μην έχει καμμιά αρνητική συνέπεια, και μας προωθεί σε ένα σύμπαν ευχάριστων εντυπώσεων. Και έτσι η ανταλλαγή ιδεών και μυστικών, η ανταλλαγή ψυχολογικών χαδιών μέσα από τα likes, γίνονται αντικείμενα μιας ανάλαφρης οικειότητας αφού εκ των πραγμάτων υπάρχει ένα διακριτικό τείχος που δημιουργεί ένα συναισθηματικό αντισηπτικό περιβάλλον, ένα αντικραδασμικό μαξιλάρι που προστατεύει από την τραχύτητα και τη σκληρότητα του αληθινού κόσμου.
Η αλήθεια είναι ότι ενώθηκαν μέσω του διαδυκτίου άνθρωποι από διαφορετικά μέρη του πλανήτη που δεν επρόκειτο να συναντηθούν ποτέ. Αυτό στην αρχή φάνταζε σαν μια ακόμη ελευθερία που η παιδική αφέλεια μας έκανε να πιστεύουμε ότι αυτοί οι δύο κόσμοι, ο φανταστικός και ο πραγματικός θα μπορούσαν να συνυπάρχουν πλάι πλάι χωρίς να αλληλομολύνονται, Εμοιαζε σαν ένας σύγχρονος παράδεισος που οι απαγορευμένοι καρποί του δεν ήταν φανεροί. Ετσι αρχίσαμε να τον υπερκαταναλώνουμε και να αγγίζουμε τα άκρα, που σημαδεύουν το όριο πέρα από το οποίο τελειώνουν τα αγαθά και αρχίζει η ματαίωση. Η σύγχρονη εικονική πραγματικότητα ίσως να μαρτυράει μια βούληση για εξαϋλωση του κόσμου και κατάργηση των ορίων του χώρου και του χρόνου. Ανοίγει μια άλλη διάσταση στις ανθρώπινες σχέσεις, που ίσως να καταπραύνει τη μοναξιά ίσως όμως απλά να την παραδέχεται. Αυτή η εικονική πραγματικότητα επιθυμεί να μετατρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις σε ένα λείο ιμάντα όπου διαβαίνουν σε αυτόν με ευκολία ευκίνητες σκιές που μας υπόσχονται την τέρψη χωρίς τα δεινά και τις συγκρούσεις του αληθινού κόσμου. Η ουτοπία ενός κόσμου αλάφρωσης που επιτρέπει τη χαρά αποφεύγοντας κάθε τι δυσάρεστο, η ζωή γίνεται παιχνίδι χωρίς το βάρος της πραγματικότητας και η επιθυμία για σύνδεση ξεπερνά όλες τις δυσκολίες και βυθίζεται στη μαγεία του παραμυθιού.
Ισως επιστρέφοντας στην πραγματική ζωή παραμένουμε στοιχειωμένοι από όλους αυτούς τους φόβους που προσπαθούμε μέσα από την εικονική πραγματικότητα να εξορκίσουμε, Μας τραβούν από το μανίκι και μας θυμίζουν ότι μπορεί να μας επιτεθούν. Η καταστροφή της αυταπάτης ίσως να είναι μια πόρτα πλούσια σε θαύματα. ίσως χρειάζεται να πάρουμε ξανά το δρόμο για την αληθινή ζωή και να μπορέσουμε να εξορκίσουμε όλες τις κακοποιές δυνάμεις που βρίθουν μέσα στις χαραμάδες των φόβων και της απάθειας μας. Γιατί μόνο μέσα στην αληθινή ζωή μπορείς καθώς στρίβεις στη γωνία του δρόμου να νιώσεις ότι σε κατακλύζει ξαφνικά μια αίσθηση ευτυχίας επειδή μόλις κατάπιες ένα κομμάτι αργοπορημένου απογευματινού ήλιου, που συνεχίζει να φλέγεται μέσα σου στέλνοντας μικρές δέσμες σπινθύρων σε όλη σου την ύπαρξη.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Διαδυκτιακοί φίλοι μέρος δεύτερο


Αληθινά δεν ξέρω ποιός Θεός με έσπρωξε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα και να πάρω τόσα μηνύματα που θέλουν και συνέχεια στο άρθρο. Εχω διαλογιστεί πάρα πολύ σχετικά με αυτό το νέο τύπο σχέσεων που είναι η διαδυκτιακές σχέσεις. Η αλήθεια είναι ότι ενώθηκαν μέσω του διαδυκτίου άνθρωποι από διαφορετικά μέρη του πλανήτη που δεν επρόκειτο να συναντηθούν ποτέ. Αυτό στη αρχή φάνταζε σαν μια ακόμη ελευθερία και η παιδική αφέλεια των ανθρώπων τους έκανε να πιστεύουν ότι αυτοί οι δύο κόσμοι ο φανταστικός και ο πραγματικός θα μπορούσαν να συνυπάρχουν πλάι πλάι χωρίς να αλληλομολύνονται. Στη συνέχεια όμως αυτή η νέα ελευθερία τους υποδούλωσε και τους αποξένωσε από την αληθινή ζωή, τους έκανε να ζουν σαν να έχει γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα, απομονωμένοι και αποκλεισμένοι εντός των τειχών. Τους στέρησε την αληθινή επαφή και το αληθινό άγγιγμα. Στην αρχή φάνταζε σαν ένας σύγχρονος παράδεισος που οι απαγορευμένοι καρποί του δεν ήταν φανεροί. Ετσι άρχισαν να τον υπερκαταναναλώνουν και να αγγίζουν τα άκρα, που σημαδεύουν το όριο πέρα από το οποίο τελειώνουν τα αγαθά και αρχίζει η ματαίωση. Το ίδιο που συμβαίνει και με το φως, το απόλυτο φως σε τυφλώνει και το απόλυτο σκοτάδι δεν σε αφήνει να δεις. Πολλές φορές η ζωή στο διαδύκτιο παίζεται στη μεγαλιώδη κλίμακα της παράνοιας και πολλοί άνθρωποι δεν σταματούν στις διαδυκτιακές φιλίες αλλά προχωρούν και στους διαδυκτιακούς έρωτες. Στην εικονική πραγματικότητα διεκδικούν, θυμώνουν, τσακώνονται νιώθουν την απόρριψη, και την έξαψη, απογοητεύονται, κλαίνε ονειρεύονται, σχεδιάζουν όπως θα έκαναν και στην αληθινή ζωή. Και έτσι η εικονική πραγματικότητα συμμαχώντας με το φόβο του αληθινού αγγίγματος και της αληθινής οικειότητας, προσπαθεί να εξαγοράσει τις συγκινήσεις του αληθινού ζευγαρώματος. Ετσι οι άνθρωποι πάσχουν το ίδιο για το φανταστικό όπως και το πραγματικό γιατί και ο ίδιος ο εγκέφαλος δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει μιας και η φαντασία με την πραγματικότητα περνάνε από τον ίδιο νευρικό διάδρομο. Και νομίζω ότι είναι η δεύτερη φορά στη ιστορία της ανθρωπότητας που ο άνθρωπος έχασε τον παράδεισο. Ο θεατής της ζωής επιστρέφοντας στην πραγματική ζωή παραμένει στοιχειωμένος από όλους αυτούς τους φόβους που προσπάθησε μέσα από την εικονική πραγματικότητα να εξορκίσει. Τον τραβούν από το μανίκι και του θυμίζουν ότι μπορεί να του επιτεθούν. Η καταστροφή της αυταπάτης είναι μια πόρτα πλούσια σε θαύματα. Χρειάζεται να πάρουμε ξανά το δρόμο για την αληθινή ζωή και να μπορέσουμε να εξορκίσουμε όλες τις κακοποιές δυνάμεις που βρίθουν μέσα στις χαραμάδες των φόβων και της απάθειας. Μόνο μέσα στην αληθινή ζωή μπορείς καθώς στρίβεις στη γωνία του δρόμου να νιώσεις ότι σε κατακλύζει ξαφνικά μια αίσθηση ευτυχίας επειδή κατάπιες ένα κομμάτι αργοπορημένου απογευματινού ήλιου, που συνεχίζει να φλέγεται μέσα σου στέλνοντας μικρές δέσμες σπινθύρων σε όλη σου την ύπαρξη.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Διαδυκτιακοί φίλοι


Μέχρι τώρα υπήρχαν οι γονείς, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια, οι συμπέθεροι, οι κουνιάδες, οι μπατζανάκηδες, οι κουμπάροι και οι φίλοι. Σ αυτά προστέθηκε ένας ακόμη σύνδεσμος οι διαδυκτιακοί φίλοι. Είναι μια καινούρια ηθική ψυχαγωγίας και σχέσης. Μοιάζει σαν ένα σύστημα διαλογής που μας επιτρέπει να απομονώσουμε ένα πυρήνα τέρψης μέσα στους κόλπους της καθημερινής ζωής που δεν είναι ούτε υπερβολικά δυνατός, ούτε υπερβολικά αδύναμος και μοιάζει σαν να μην έχει καμμιά αρνητική συνέπεια, και μας προωθεί σε ένα σύμπαν ευχάριστων εντυπώσεων. Και έτσι η ανταλλαγή ιδεών και μυστικών γίνονται αντικείμενα μιας ανάλαφρης οικειότητας αφού εκ των πραγμάτων υπάρχει ένα διακριτικό τείχος που δημιουργεί ένα συναισθηματικό αντισηπτικό περιβάλλον, μοιάζει σαν ένα αντικραδασμικό μαξιλάρι που προστατεύει από την τραχύτητα και τη σκληρότητα. Η σύγχρονη εικονική πραγματικότητα ίσως να μαρτυρά την ίδια βούληση για εξαϋλωση του κόσμου και κατάργηση των ορίων του χώρου και του χρόνου. Ανοίγει μια άλλη διάσταση στις ανθρώπινες σχέσεις, που ίσως να καταπραύνει τη μοναξιά ίσως όμως απλά να την παραδέχεται. Αυτή η εικονική πραγματικότητα επιθυμεί να μετατρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις σε ένα λείο ιμάντα όπου διαβαίνουν σε αυτόν με ευκολία ευκίνητες σκιές που σου υπόσχονται την τέρψη χωρίς τα δεινά και τις συγκρούσεις του αληθινού κόσμου. Η ουτοπία ενός κόσμου αλάφρωσης που επιτρέπει τη χαρά αποφεύγοντας κάθε τι δυσάρεστο, η ζωή γίνεται παιχνίδι χωρίς το βάρος του ανταλλάγματος και η επιθυμία για σύνδεση ξεπερνά όλες τις δυσκολίες και βυθίζεται στη μαγεία του παραμυθιού.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία