Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


1 σχόλιο

25η Μαρτίου


Φωτογραφία της ΓΙΩΤΑ ΣΟΥΣΟΥΛΑ.

 

Θυμάμαι πάντα τη φράση Του Αλμπέρ Καμί ” Στάθηκα σε ίση απόσταση από την αθλιότητα και από τον ήλιο. Η αθλιότητα δεν με άφησε να πιστέψω ότι όλα θα πάνε καλά. Και ο ήλιος μου έμαθε … “
Ο καθένας από μας μπορεί να συμπληρώσει την πρόταση και να δημιουργήσει τη δική του ιστορία, Η κάθε μικρή ιστορία θα γεννήσει τη μεγάλη ιστορία. Μια ιστορία που θα έχει σεβασμό για το συνάνθρωπο, αξιοπρεπή ζωή, χαρά, αξιοκρατία, ευκαιρίες για εξέλιξη. Μια ιστορία στην οποία δεν θα υπάρχει χώρος για φαύλους και κίβδηλους πολιτικούς. Μια ιστορία ενότητας που ο κόσμος θα μοιάζει σαν πατρικό σπίτι.
Καλημέρα και χρόνια πολλά από την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο. Αγάπη φως και ειρήνη στο σώμα, στο νου και στις καρδιές μας. Το ότι γεννηθήκαμε σε αυτόν τον υπέροχο τόπο είναι ένα γεγονός στο οποίο δεν είχαμε καμιά συμμετοχή. Το να είμαστε άνθρωποι όμως είναι μια συνειδητή επιλογή που ο καθένας μας μπορεί να κάνει κάθε μέρα και έτσι από αυτόν τον γεμάτο φως ουρανό να στέλνουμε μηνύματα αγάπης σε όλο τον κόσμο.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements


Σχολιάστε

Χρυσές καμπάνες


Λάτρεις του κινηματογράφου, δεν σας το έχω πεί, γιορτάζουμε όχι μόνο τα όσκαρς σας το έχω ξαναπεί, αλλά και τις Χρυσές Σφαίρες στο σπίτι όπως την Πρωτοχρονιά. Μπήκα ξανά στον πειρασμό και ελπίζω να μην είναι ο τελευταίος, να απονείμω τα δικά μου βραβεία, τις Χρυσές Καμπάνες.

Τη Χρυσή Καμπάνα καλύτερης ταινίας θα δώσω στην ταινία Στο μυαλό του Τζώρζ Παπαδρέουβιτς. Σ αυτή την ταινία ο διάσημος και επιτυχημένος Παπανδέουβιτς γίνεται το ιδανικό σκεύος και μας επιτρέπει να μπούμε μέσα στο μυαλό του και να ταξιδέψουμε μέσα σε κάθε λογής ταυτότητες που μπερδεύονται αξεδιάλυτα, σε κάθε λογής συγκεχυμένες ιδέες και στις ακροβατικές υποκινούμενες δεξιοτεχνίες του, σε ένα παράξενο τολμηρό φιλμ που μοιάζει με ριάλιτι σόου κλειδαρότρυπας, που το κοινό έχει την ευκαιρία να μάθει, αν αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται αρχικά και αν ναι για λογαριασμό τίνος.

Η Χρυσή Καμπάνα καλύτερου ανδρικού ρόλου φυσικά παίρνει ο Πάγκαλος, για το ρόλο του στην ταινία το δείπνο της Μπαμπέτ μαζί τα φάγαμε. Το δείπνο Της Μπαμπέτ μαζί τα φάγαμε μας αποδεικνύει ότι η Ύλη και το Πνεύμα είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ανθρώπου και ότι τα υλικά αγαθά δεν είναι αποτέλεσμα βουλιμίας και υποταγής στα πάθη αλλά μπορούν να αποκτήσουν μια πνευματική διάσταση όταν τα μοιράζεσαι.

Χρυσή καμπάνα καλύτερης σκηνοθεσίας θα δώσω στον Κωστάκη τον τζούνιορ, για τις ταινίες του: Η διακυβέρνηση στα χέρια μου ενα video game, και η Σιωπή. Οπως ομολογεί ο ίδιος ποτέ δεν κοίταξε το σενάριο στη διάρκεια των γυρισμάτων γιατί δεν τον ενδιέφερε. Επίσης μας αποκαλύπτει ότι στα γυρίσματα δεν είχε καθόλου άγχος γιατί οι ιδέες του έρεαν αβίαστα εξ αιτίας της συγκινησιακής κατάστασης στην οποία βρισκόταν.

Χρυσή Καμπάνα καλύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής θα τη δώσω στην κυβέρνηση που κατάφερε να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό σύμπαν με τρεις βασικούς πλανήτες: μετριότητα, χυδαιότητα και αρπακτικότητα. Που έκανε τη ζωή ενός λαού πλούσια, φλογερή και μεθυστική από αβεβαιότητα, που έκανε τη σαχλοσύνη επίσημη γλώσσα της, πάντα φτωχή σε εκπληρώσεις αλλά πλούσια σε υποσχέσεις, μας διδάσκει καθημερινά ότι όταν μας στενεύουν τα παπούτσια πρέπει να αλλάζουμε πόδια.

Χρυσή καμπάνα καλύτερης μεταμφίεσης παίρνουν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι για την μεταμφίεση τους σε γύψινα ξωτικά.

Τέλος μια χρυσή καμπάνα αξίζει ο κάθε έλληνας πολιτικός να τη μοιραστεί με τους ψηφοφόρους του κι αν αναρωτιέται τι να διαλέξει τη σφύρα ή την καμπάνα δεν έχει καμμιά σημασία ποιό από τα δυό γιατί αυτό που ουσιαστικά θα εισπράξει στο τέλος θα είναι σίγουρα ο ήχος.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Χρυσές καμπάνες η τα απομεινάρια μιας χώρας


Ένα παλιό Χειμωνιάτικο άρθρο για τους καινούριους φίλους.
Λάτρεις του κινηματογράφου, δεν σας το έχω πεί, γιορτάζουμε όχι μόνο τα όσκαρς σας το έχω ξαναπεί, αλλά και τις Χρυσές Σφαίρες στο σπίτι όπως την Πρωτοχρονιά. Μπήκα ξανά στον πειρασμό και ελπίζω να μην είναι ο τελευταίος, να απονείμω τα δικά μου βραβεία, τις Χρυσές Καμπάνες.

Τη Χρυσή Καμπάνα καλύτερης ταινίας δίνω στην ταινία Στο μυαλό του Τζώρζ Παπαδρέουβιτς. Σ αυτή την ταινία ο διάσημος και επιτυχημένος Παπανδέουβιτς γίνεται το ιδανικό σκεύος και μας επιτρέπει να μπούμε μέσα στο μυαλό του και να ταξιδέψουμε μέσα σε κάθε λογής ταυτότητες που μπερδεύονται αξεδιάλυτα, σε κάθε λογής συγκεχυμένες ιδέες και στις ακροβατικές υποκινούμενες δεξιοτεχνίες του, σε ένα παράξενο τολμηρό φιλμ που μοιάζει με ριάλιτι σόου κλειδαρότρυπας, που το κοινό έχει την ευκαιρία να μάθει, αν αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται αρχικά και αν ναι για λογαριασμό τίνος.

Η Χρυσή Καμπάνα πρώτου ανδρικού ρόλου φυσικά δίνω στον Πάγκαλο, για το ρόλο του στην ταινία το δείπνο της Μπαμπέτ μαζί τα φάγαμε. Το δείπνο Της Μπαμπέτ μαζί τα φάγαμε, μας αποδεικνύει ότι η Ύλη και το Πνεύμα είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ανθρώπου και ότι τα υλικά αγαθά δεν είναι αποτέλεσμα βουλιμίας και υποταγής στα πάθη αλλά μπορούν να αποκτήσουν μια πνευματική διάσταση όταν τα μοιράζεσαι.

Χρυσή καμπάνα καλύτερης σκηνοθεσίας δίνω στον Κωστάκη τον τζούνιορ, για τις ταινίες του: Η διακυβέρνηση στα χέρια μου ενα video game, και η Σιωπή. Οπως ομολογεί ο ίδιος ποτέ δεν κοίταξε το σενάριο στη διάρκεια των γυρισμάτων γιατί δεν τον ενδιέφερε. Επίσης μας αποκαλύπτει ότι στα γυρίσματα δεν είχε καθόλου άγχος γιατί οι ιδέες του έρεαν αβίαστα εξ αιτίας της συγκινησιακής κατάστασης στην οποία βρισκόταν.

Χρυσή Καμπάνα καλύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής δίνω στην κυβέρνηση που κατάφερε να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό σύμπαν με τρεις βασικούς πλανήτες, τη μετριότητα, τη χυδαιότητα και την αρπακτικότητα. Που έκανε τη ζωή ενός λαού πλούσια, φλογερή και μεθυστική από αβεβαιότητα και τη σαχλοσύνη επίσημη γλώσσα της. Πάντα φτωχή σε εκπληρώσεις αλλά πλούσια σε υποσχέσεις, μας διδάσκει καθημερινά ότι όταν μας στενεύουν τα παπούτσια πρέπει να αλλάζουμε πόδια.

Χρυσή καμπάνα καλύτερης μεταμφίεσης παίρνουν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι για την μεταμφίεση τους σε γύψινα ξωτικά.

Τέλος μια χρυσή καμπάνα αξίζει ο κάθε έλληνας πολιτικός να τη μοιραστεί με τους ψηφοφόρους του κι αν αναρωτιέται τι να διαλέξει τη σφύρα ή την καμπάνα δεν έχει καμμιά σημασία ποιό από τα δυό γιατί αυτό που ουσιαστικά θα εισπράξει στο τέλος θα είναι σίγουρα ο ήχος.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Ο Μίκης και ο Μίκυ


Μεγάλωσα σε μία οικογένεια συντηρητική η οποία τώρα πιά έχει μεταστραφεί ευτυχώς!!! κάλιο αργά παρά ποτέ, σε πιο φιλελεύθερη ιδεολογικά. Οταν ήμουν στο λύκειο είχα φυγαδεύσει στο σπίτι το Κεφάλαιο του Μάρξ το οποίο διάβασα κάτω από συνθήκες κρυφού σχολειού. Ε όχι τις νύχτες με λάμπα πετρελαίου αλλά τις νύχτες με το φως του ηλεκτρικού και καμμιά φορά και με φακό. Το πρωί το καταχώνιαζα για να πάω σχολείο. Επίσης στο σπίτι μας υπήρχαν απαγορευμένα τραγούδια όπως για παράδειγμα τα τραγούδια του Θεοδωράκη, όπου και αυτά τα άκουγα κάτω από παρόμοιες συνθήκες. Χθες το πρωί μου τηλεφώνησε ο μπαμπάς μου για να μου πει να βάλω Αντ1 γιατί είχε τη συνένετευξη του Μίκη Θεοδωράκη. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί σκέφτηκα !!! Ακουσα ένα μέρος της συνέντευξης, δεν πρόλαβα να τη δω ολόκληρη τώρα που γράφω έχω δει σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της και ένοιωσα τεράστια συγκίνηση.
Αυτά που γράφω τώρα έχουν δεχτεί επιρροές από τρεις πηγές. Από την ταινία που είδα με τίτλο, Μέσα στις φλόγες που ηταν προτεινόμενη για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, από τα γενέθλια του γιού μου και από τη συνέντευξη του Μίκη θεοδωράκη. Δεν θα γράψω για όλα αυτά που είδα επειδή αποφάσισα για ευνόητους λόγους να ακολουθήσω τη συμβουλή ενός σοφού που είχε πει ότι ο άνθρωπος έχει δυό μάτια και ένα στόμα και καλό είναι να λέει τα μισά από αυτά που βλέπει……
Οταν άνοιξα την τηλεόραση κατευθείαν ο νους μου χώρισε την οθόνη στα δύο, στο Μίκη και στο Μίκυ είναι απο αυτά τα καμώματα που κάνει ο συνειρμός μου συνήθως. Από τη μια μεριά έβλεπα έναν άνθρωπο 85 χρόνων το Μίκη να μιλάει χωρίς χειρόγραφο πολύ βασικό αυτό για μένα αλλά και για όλους φαντάζομαι, το να μιλάει κάποιος με την ψυχή του, αυθόρμητα και ελεύθερα, να λέει αυτό που σκέφτεται ο ίδιος, σήμερα και όχι αυτό που προετοίμασε από χθες. Από την άλλη έβλεπα το Μίκυ ένα αδιάβαστο παιδί να συλλαβίζει. Εντάξει ας μην είμαι και γω αυστηρή μαζί του, άργησε η εταιρεία επικοινωνίας να του φέρει το γάλα. Αλλά επειδή αργεί συνεχώς ας αλλάξει εταιρεία για να προλαβαίνει να μάθει αυτά που θα πεί και όχι να τα μαθαίνει αφού τα πει και να τον εκπλήσσουν κιόλας γιατί κι αυτός πρώτη φορά τα ακούει μαζί με μας και πολύ θα ήθελα να ξέρω τι λέει από μέσα του.
Αρκετά. Καταλάβατε τι θέλω να πω παύω να χωρίζω την οθόνη στα δύο κρατάω το Μίκη σε πρώτο πλάνο. Μας δίδαξε χθες τι σημαίνει πολιτική, πολίτης, πατρίδα, συνάνθρωπος, ανθρωπάκος, τι σημαίνει ομορφιά, λεβεντιά και Ρωμιοσύνη. Η πολιτική είναι ευγένεια, είναι καλοσύνη, είναι αγάπη, είναι νοιάξιμο και προσφορά, είναι όραμα, δεν είναι ένα τέχνασμα δεν είναι τροφή για παχουλά εγώ, δεν είναι σαχλοσύνη. Η δική μου εκδοχή γι αυτή την γεμάτη ήθος ματιά του στα πράγματα είναι ότι όταν κάποιος δεν έχει επιθυμίες που ξεπροβάλλουν από το εγώ του και παραμορφώνουν τη ματιά του, τότε εμφανίζεται η ψυχή του, τότε εμφανίζεται η ομορφιά του κόσμου. Γιατί το καλό μπορεί να το νοιώσει μόνο η ψυχή, όχι το κεφάλι, όχι το στομάχι όχι το πορτοφόλι.
Και καθώς ο συνειρμός μου είναι σαν χαρταετός κλείνω με μιά φράση που μου ήρθε στο μυαλό.
Η μανία των στοιχείων της φύσης ξεσπά στις ψηλότερες κορυφές. Κι ο λαός είναι ένα από τα στοιχεία της φύσης.
Βίκτωρ Ουγκώ.
Κοιτάζω έξω, κοντεύει να ξημερώσει ……… και δεν μπορώ να εγκαταλείψω τη συνήθεια να περιμένω…………

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Αληθινά ψέμματα


Οταν οι άνθρωποι ευημερούν τότε έχουν τη δυνατότητα να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία τους. Οταν όμως δεν ευημερούν η ζωή αρχίζει να τους δίνει μαθήματα. Οταν ένα κακομαθημένο παιδί αρνείται να υπακούσει και να συμμοφωθεί προτάσσοντας τη δικαιολογία ότι κι άλλα παιδιά είναι το ίδιο κακομαθημένα εμείς χαμογελάμε γιατί γνωρίζουμε την απάντηση. Σήμερα δυστυχώς η χώρα μας ανήκει στους χαμένους, ο ρόλος μας έχει αλλάξει. Κατά πόσο είμαστε ικανοί να συνεχίσουμε τη ζωή μας και κερδίσουμε ξανά την ευημερία εξαρτάται αποκλειστικά από την ικανότητα μας να αναγνωρίσουμε η όχι το ρόλο που πρέπει να επωμιστούμε κι από την ειλικρινή μας πρόθεση να αναγνωρίσουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Ισως ο λαός μας να χρειάζεται να απαλλαγεί από τους παλιούς ηγέτες και να παίξει ένα πιό κυρίαρχο ρόλο. Ομως για κάθε αυθεντική πράξη απαιτείται ξύπνημα από τις βαθιές αυταπάτες. Αφού οι ηγέτες μέχρι τώρα αποδείχτηκαν φαύλοι μπορούμε να ακολουθήσουμε ένα νέο δρόμο και αυτό που συμβαίνει μπορεί να μας οδηγήσει στη λάμψη της γνώσης. Μπορούμε να διαλέξουμε ένα νέο δρόμο της αγάπης και της αλήθειας και μέσα από αυτή η κατάσταση που είναι σαν ένα μολυσμένο τραύμα να οδηγηθούμε σε ένα μέλλον φωτεινό. Ισως είναι ένας δύσκολος δρόμος γιατί σε κάθε γωνιά μπορεί να συνωμοτεί η δυσπιστία αλλά ο ρόλος μας είναι να διαποτίσουμε την ύπαρξη μας με φως όραμα και εμπιστοσύνη. Το σίγουρο είναι ότι δεν τα φάγαμε μαζί τους αλλά το αποτελέσμα είναι το ίδιο γιατί εμείς καλούμαστε να τα πληρώσουμε σε τι ωφελεί λοιπόν να συνεχίσουμε να ντύνουμε τους εαυτούς μας με τη πίκρα του θύματος και του αδικημένου; Κι αν αυτοί που το λένε είναι άξιοι για να έχουν αυτό το τρομερό δικαίωμα η όχι, έχει αυτή τη στιγμή καμμιά σημασία; Την ώρα που το καράβι…………
Η αγάπη είναι η ολοκλήρωση ενός ατόμου και ενός λαού και το να μπορεί να χαμογελά στις αντιξοότητες είναι η δύναμη που του δίνει αυτή η αγάπη. Αγάπη για τη μοίρα μας και για ότι ανεξερεύνητο μας έχει φυλάξει ακόμη κι αν δεν μπορέσουμε ποτέ να την εξηγήσουμε, πάντα θα είναι αυτός ο σκοπός μας να συνεχίσουμε να συνεχίζουμε.
Δεν κάνω πολιική, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα, είμαι ένας απλός πολίτης που τα τελευταία 396 βράδυα της ζωής μου γράφω σ αυτό το blog και βουτάω στα βαθιά νερά των προβληματισμών μου. Σπάνια γράφω κάτι πολιτικό παρ όλο που πιστεύω στην πραγματικότητα ότι κάθε πράξη μας στο βάθος της είναι πολιτική γιατί επηρεάζει τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Γράφω ξημερώματα πρωταπριλιάς και σκέφτομαι τι ωραίο θα ήταν όλο αυτό να είναι ψέμμα. Ολον αυτόν τον καιρό πέρασα από διάφορα στάδια μούτζες στη τηλεόραση όταν έβλεπα πολιτικούς βρισιές, οργή, θυμό και γενικά οι σκέψεις μου με οδηγούσαν σε διάφορες συναισθηματικές αντιδράσεις. Και κάποια στιγμή όλα αυτά πέρασαν και σκέφτηκα και τώρα τι γίνεται;
Πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι αυτό που συμβαίνει στο προσωπικό πρόβλημα – πρόκληση στη ζωή του καθενός μας είναι το ίδιο με αυτό που συμβαίνει σε μιά κοινωνία η σε μιά χώρα δηλαδή η κάθε πρόκληση είναι το αποτέλεσμα μιας συμπεριφοράς και αν αυτή εμφανίζεται σε μιά χώρα είναι το αποτέλεσμα μια συλλογικής συμπεριφοράς και σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να επιλυθεί στο ίδιο επίπεδο που έχει δημιουργηθεί. Χρειάζεται μιά αλλαγή στη συνειδητότητα . Ισως ένα άλμα. Και που ξέρετε; Πολλά μπορούν να αλλάξουν, οι φτωχοί να βγούν από τη φτώχεια τους και οι ιδιοτελείς καπιταλιστές να μεταστραφούν σε ανιδιοτελείς διαχειριστές του ανθρώπινου κόπου και ίσως μιά μέρα αρχίσουν να μιλάνε με τη γλώσσα των ποιητών……… Αργά ίσως αλλά σταθερά με πίστη και αγάπη να μπορέσουμε να κερδίσουμε αυτό που χάσαμε. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, κοντεύει να χαράξει …….. δεν μπορώ να εγκαταλείψω τη συνήθεια να ελπίζω.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.