Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

28 η Οκτωβρίου


 

10301355_934205003275853_4786501584195445662_n

 

Σαν σήμερα πριν από πολλά χρόνια οι Έλληνες για να μην γίνουν σκλάβοι για να μη δεχτούν διαταγές με σκυμμένο κεφάλι είπαν Όχι και βγήκαν στα βουνά για να πολεμήσουν …

Αγαπώ την ειρήνη και διατηρώ πάντα στο νου μου μια εικόνα ιδανικού που ο κόσμος ζει αδελφωμένα. Όμως σέβομαι τις στιγμές εκείνες της ιστορίας που οι άνθρωποι επαναστατούσαν και μάχονταν για να υπερασπίσουν τις ιδέες τους και την ελευθερία τους.

Οι λέξεις πατρίδα, πατριώτης και πατριωτισμός εκπορνεύτηκαν διασύρθηκαν ντροπιάστηκαν, μολύνθηκαν, κακοποιήθηκαν, νοθεύτηκαν, δηλητηριάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για να μετατρέψουν τους ασήμαντους πολιτικούς λόγους σε έπη.

Τις πατριωτικές γιορτές καλό είναι να τις τιμάμε, να τιμάμε όλους αυτούς που επαναστάτησαν, που ξεβολεύτηκαν που ξεπέρασαν τους φόβους τους, που αψήφησαν τη ζωή τους και αγωνίστηκαν για το δίκαιο και την ελευθερία. Καλό είναι να τιμάμε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους τότε. Αυτούς που σήκωσαν κεφάλι και είπαν όχι.
Καλό είναι να έχουμε μνήμη γιατί χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν αναφορές δηλαδή εμπειρίες του παρελθόντος που να μας κάνουν να πιστεύουμε στη δύναμη της δικαιοσύνης και του καλού. Χωρίς μνήμη, ένας λαός χάνει τον εαυτό του τριγυρνάει άδειος και κενός, χωρίς μνήμη χάνει τον προορισμό του, χωρίς μνήμη σωπαίνει και σωπαίνοντας κάνει τους άλλους να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει κάτι που να αποστρέφεται αλλά ούτε και κάτι που να επιθυμεί. Η σιωπή εκφράζει την απελπισία και η απελπισία είναι η αδυναμία ενός ανθρώπου και ενός λαού να κουβαλήσει τα οράματα του και να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.
Η εξαφάνιση των ανθρώπων που σηκώνονται όρθιοι γι αυτά που πιστεύουν θα σημάνει τη στείρωση της ιστορίας, θα σημάνει το τέλος του ελεύθερου και σκεπτόμενου ανθρώπου , το τέλος του ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου …
Καλημέρα και χρόνια πολλά από την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο. Αγάπη φως και ειρήνη στο σώμα, στο νου και στην καρδιά του πλανήτη …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements


Σχολιάστε

Από ……..στον σημερινό άνθρωπο


Διάβαζα χθές διάφορες θεωρίες για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Σύμφωνα με τους επιστήμονες τα όντα που εξελίχθηκαν στους σύγχρονους ανθρώπους και τους σημερινούς πιθήκους είχαν πιθανόν έναν κοινό πρόγονο πριν από 6 ως 7 εκατ. χρόνια.
Σκεφτόμουν ότι στο δρόμο από τον πίθηκο στον άνθρωπο των καιρών μας, η από τον παλαιό στο σύγχρονο άνθρωπο, σ αυτόν τον μακρύ δρόμο δεν μπορεί να πει κανείς ότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι έκαναν τα πράγματα να πάνε από το ένα στάδιο στο άλλο. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι είναι πάντα προσκολλημένοι στο υγιές και στο παραδοσιακό. Ενας φυσιολογικός πίθηκος δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει το δέντρο και να περπατήσει στη γη όρθιος. Αυτός που πρώτος το έκανε αυτός που πρώτος το προσπάθησε, που πρώτος το ονειρεύτηκε ήταν ένας οραματιστής και εκκεντρικός πίθηκος, ένας ποιητής, ένας ανανεωτής και καθόλου φυσιολογικός πίθηκος. Οι φυσιολογικοί ήταν εκεί για να διατηρήσουν και να υπερασίσουν έναν εδραιωμένο τρόπο ζωής για να δυναμώσουν μιά φυλή και ένα είδος. Οι οραματιστές ήταν εκεί για να τολμήσουν να κάνουν άλματα, να ονειρευτούν αυτό που δεν είχε τολμήσει κανείς να ονειρευτεί. Ο φυσιολογικός φρόντιζε για την διατήρηση του είδους και ο οραματιστής για να διασφαλίσει ένα άλλο αγαθό της ανθρωπότητας, την εξέλιξη. Και νομίζω ότι η ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι μιά παλινδρομική κίνηση ανάμεσα σ αυτούς τους δύο πόλους. Ο ένας πόλος κρατάει γερά αυτό που έχει επιτευχθεί και ο άλλος πετάει αυτό που έχει επιτευχθεί για να κάνει ένα άλμα για κάτι ανώτερο.
Για μένα ο ιδανικός άνθρωπος θα ήταν ένα φυσιολογικό άτομο που θα ζούσε με την αίσθηση της ασφάλειας και της αρμονίας σε σχέση με τον εαυτό του και τους γύρω του. Καμμιά φορά θα έγραφε ποίηση και άλλωτε θα συνέθετε μουσική και καμμιά φορά θα ανέσυρε από μέσα του την ανάμνηση των πιθήκων και κάποιες άλλες φορές θα είχε τη διαίσθηση των μελλοντικών αλλαγών και των ελπίδων. Αλλά πάνω από όλα αυτό το άτομο δεν θα αντιστεκόταν στην εξέλιξη όταν κάποια καινούρια απαίτηση του ιδανικού του το ζητούσε γιατί θα ήταν εναρμονισμένο με τον εαυτό του, με τις αξίες του και με τη ροή.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.