Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Στάσου λίγο


1935180_992468617508359_2577360758206413312_n

Το να τρέχει κάποιος πάνω κάτω όλη μέρα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και δραστήριος. Οι περισσότεροι αποκαλούμε δράση αυτό που στην πραγματικότητα είναι φυγή και άρνηση της ύπαρξης μας. Επειδή μας φαίνεται δύσκολο να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και με την αυθεντική φωνή που υπάρχει μέσα μας γι αυτό και δημιουργούμε γύρω μας ένα σωρό θορύβους μέχρι που η εσωτερική μας φωνή να κοπάσει… Προς θεού μην μείνουμε καθόλου μόνοι με τον εαυτό μας πρέπει να καλύψουμε κάθε σπιθαμή χρόνου και ενώ πάσχουμε από μια αφηρημένη κούραση δεν θέλουμε να την καταπολεμήσουμε γιατί είναι κόρη της φυγής.
Και όπως λέει και ο Μπαρνάβ: Τι θόρυβος, πόσοι πολυάσχολοι άνθρωποι !!!!! Πόσες σκέψεις για το μέλλον μέσα σ ένα κεφάλι ! Τι ευκαιρία να ξεχάσει κανείς τον έρωτα !

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements


Σχολιάστε

Αγάπα Αν τολμάς Σεμινάριο σχέσεων και επικοινωνίας


 

 

12512287_1131991903500937_6244852348881385826_n

 

Αγαπημένοι μου φίλοι

Τα πάντα έχουν ένα άλλο νόημα και μια άλλη αξία όταν έχουμε δίπλα μας ανθρώπους για να το μοιραστούμε αφού το πιο δυνατό συναίσθημα και η πιο δυνατή μας παρόρμηση είναι το να μπορούμε να παίρνουμε και να δίνουμε αγάπη. Ωστόσο πολλές φορές το πεδίο των σχέσεων είναι πεδίο διαμάχης. Κάποιοι άνθρωποι θεωρούνται τυχεροί κι ευλογημένοι γιατί παίρνουν την αγάπη που θέλουν. Η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι λιγοστοί και ότι οι περισσότεροι νιώθουν ότι δεν παίρνουν η δεν ότι έχουν πάρει την αγάπη που θα ήθελαν. Και μοιάζουν σαν εκείνους τους ναυαγούς που κολυμπούν σε έναν ωκεανό αγάπης διψασμένοι για αγάπη.
Το σεμινάριο ‘ Αγάπα Αν Τολμάς ΄ δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τον καθένα από μας να ανακαλύψει το δρόμο για τον αληθινό Εαυτό του και να βρει στα δύσκολα ζητήματα απαντήσεις αλλά και εύκολους τρόπους που θα μεταμορφώσουν τις σχέσεις του και τη ζωή του.
Τα θέματα που θα αναπτύξουμε στο σεμινάριο
Το αλφάβητο της αγάπης
Το ταμπού της ευτυχίας
Δεσμοί και δεσμά
Εμείς και οι άλλοι
Πως μπορώ να αλλάξω τους άλλους αφήνοντας τους στην ησυχία τους
Ο παραμελημένος εαυτός μας.
Η επιθυμία πίσω από το φόβο.
Κλειδιά για μια βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία
Πώς να μοιραζόμαστε τον εαυτό μας χωρίς να τον σκορπάμε
Το χάρισμα της γενναιοδωρίας
Τα άσχημα πράγματα που γίνονται στο όνομα της αγάπης
Σε μια γεμάτη καρδιά υπάρχει χώρος για τα πάντα
Αυτοπεποίθηση
Εξέλιξη και προσφορά

Στόχος του σεμιναρίου είναι :

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας βαθιά και ουσιαστικά
Να αλλάξουμε τα παλιά δυσλειτουργικά πρότυπα και να θεραπεύσουμε τα πληγωμένα μας συναισθήματα
Να κατανοήσουμε γιατί κάποιες ιστορίες επαναλαμβάνονται
Μα πάνω από όλα το σεμινάριο θα μας βοηθήσει να κάνουμε τις σχέσεις μας ένα πεδίο που ατελείωτα θα δίνουμε και θα παίρνουμε αγάπη και να βρούμε το κέφι μας, το πάθος μας και τον ενθουσιασμό μας για τη ζωή.

Νιώθω πολύ χαρούμενη που θα έχω την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας γνώση, εμπειρίες και τα κλειδιά εκείνα που έχουν βοηθήσει εκατοντάδες ανθρώπους στην προσωπική τους εξέλιξη.
Το σεμινάριο θα γίνει στο Ρέθυμνο την Κυριακή 3 Απριλίου
από 10.00 έως τις 20.00
Για περισσότερες πληροφορίες και για δηλώσεις συμμετοχής
2111848328 η στο mail myorama@hol.gr

Το ‘ Αγάπα Αν Τολμάς’ δεν είναι απλά ένα σεμινάριο αλλά μια εξαιρετική επένδυση στον εαυτό μας.
Η ζωή πάντα δίνει κορυφαίες ανταμοιβές σε εκείνους που εργάζονται για να απλώσουν τον εαυτό τους πέρα από τα παλιά τους όρια και να εκπληρώσουν το σκοπό και τα όνειρα τους.
Ζήστε με αγάπη και ενθουσιασμό
Γιώτα Σούσουλα
Σύμβουλος Ανάπτυξης Ανθρώπινων Δυνατοτήτων
( Life Coach και  Συγγραφέας ) 


Σχολιάστε

Πάρε το πόδι σου από το φρένο


Αν μπορείς να πιστέψεις σε κάτι τότε μπορείς και να το πραγματοποιήσεις. Η σκέψη είναι εκείνη που δημιουργεί τα πάντα. Οτι υπάρχει γύρω μας δημιουργήθηκε πρώτα σε νοητικό επίπεδο και έτσι πέρασε από τον αόρατο κόσμο της σκέψης στον ορατό υλικό κόσμο.
Μία από τις βασικές αρχές της δημιουργικότητας λέει πως για να πετύχεις οτιδήποτε θα πρέπει αυτό που συνειδητά θέλεις και αυτό που υποσυνείδητα πιστεύεις σε σχέση με αυτό, να είναι σε αρμονία.
Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως χρησιμοποιούν τη φαντασία τους για να σκοτώνουν τα όνειρα τους. Από τη μια εκφράζουν την επιθυμία τους και από την άλλη η φωνή μέσα τους την ακυρώνει εκφράζοντας πολλές αντιρρήσεις. Οι επιθυμίες μας μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο με το γκάζι του αυτοκινήτου που κάνουν το όχημα να κινείται. Οι αντιρρήσεις του υποσυνείδητου νου είναι το φρένο. Οταν πατάμε γκάζι και φρένο μαζί το όχημα ακινητοποιείται.
Για να προχωρήσουμε αληθινά είναι αναγκαίο να πάρουμε το πόδι μας από το φρένο και να πιστέψουμε, να πιστέψουμε στον εαυτό μας, να πιστέψουμε στις δυνατότητες μας χρησιμοποιώντας όλα τα δώρα που μας έχουν δοθεί.

Και τότε σε κάθε μίλι της διαδρομής η πίστη θα αυξάνεται, η δύναμη θα κορυφώνεται και οι απεριόριστες δυνατότητες θα εμφανίζονται
Τα πάντα είναι δυνατά γι αυτόν που πιστεύει και με θάρρος και αποφασιστικότητα παίρνει το δρόμο για το προσκύνημα του σκοπού και των ονείρων του χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες…απλά επειδή πιστεύει ότι του Α Ξ Ι Ζ Ε Ι …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Μην Αγγίζετε


Γιατί πηγαίνουμε σχολείο; Καταρχάς για να γίνουμε φρόνιμα και τακτικά παιδιά έλεγε ο Καντ
Χθες άνοιξαν τα σχολεία και θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό που έχω ανάμνηση από την πρώτη μέρα σ αυτό, σε σχέση με τα σημερινά παιδάκια που δικαίως θα αναρωτηθούν ποια πρώτη μέρα; Στον παιδικό σταθμό στο προνήπιο, στο νηπιαγωγείο στο δημοτικό; Η καλή ( και καλά) χρήση των ωρών και των ημερών αυτός ο εγκλιματισμός στην κανονικότητα αρχίζει πια από την βρεφική ηλικία.
Βλέπω μικρούλικα ξανθά, μελαχρινά καστανά (και σπανίως κοκκινομάλλικα) παιδάκια με αυτή τη ματιά της κούρασης και της βαριεστημάρας να σούρνονται στην κυριολεξία από τους γονείς σε ένα σωρό δραστηριότητας που σπάνια τα κάνουν χαρούμενα αλλά και που οι γονείς νιώθουν εγκλωβισμένοι και δυσανασχετούν για το πρόγραμμα που οι ίδιοι δημιούργησαν για τα παιδιά τους.
Πιστεύω ότι όλο αυτό είναι μια κόλαση για τα παιδιά και μέσα από αυτήν την υπεραπασχόληση μαθαίνουν πως να αποφεύγουν τη ζωή αντί να μάθουν πως να τη ζουν…
Το παρόν τους μοιάζει με μια βιτρίνα ενός πανάκριβου υαλοπωλείου με την ένδειξη: Μην αγγίζετε.
Η μαγεία του να φαντασιώνεσαι το μέλλον, να χαϊδεύεις την εικόνα του χωρίς όμως να υπάρχει χρόνος για να ζήσεις το παρόν. Από νωρίς φυλακίζονται οι μέρες και οι εβδομάδες σε έναν άκαμπτο κορσέ ενός προγράμματος για να κερδίσει κάποιος μια θέση στο μέλλον. Και όταν έρθει το μέλλον; κανείς δεν μπορεί να το απολαύσει γιατί έχει εκπαιδευτεί στην αρκουδαναρρίχηση και το θυσιάζει για να χαϊδέψει ένα άλλο μέλλον… απλά γιατί δεν ξέρει να ζει και να απολαμβάνει τη στιγμή.
Από νωρίς μέσα στις καρδιές των παιδιών φωλιάζει πάντα η ελπίδα μιας ανατροπής του ασφυκτικού προγράμματος που είναι τα κάγκελα της φυλακής αλλά και η υπόσχεση της δραπέτευσης …..


2 Σχόλια

Η στάμπα στο μπλουζάκι


Χωρίς να το καταλαβαίνουμε στέλνουμε με το σώμα μας και με τη συμπεριφορά μας γενικότερα κάποια μηνύματα στους άλλους. Ετσι είναι σαν να φοράμε ένα μπλουζάκι που πάνω του υπάρχει μια στάμπα με κάποιο μήνυμα.

Οι άνθρωποι που περπατάνε μαζεμένοι μιλάνε σιγά και παραπονιάρικα και φαίνονται ανήσυχοι είναι σαν να φοράνε στο μπλουζάκι με μια στάμπα που λέει: Σε παρακαλώ μη με κλωτσάς είμαι θύμα. Ετσι δίνουν στους άλλους ένα αόριστο μήνυμα. Και τότε οι άλλοι η τους υποτιμούν η θέλουν να τους σώσουν.

Οι άνθρωποι που έχουν ένα έκπληκτο και συγχυσμένο είναι σαν να φορούν τη στάμπα: Ε τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα βλάκα σαν και μένα; Κάνουν το βλάκα και μετά απορούν γιατί εκνευρίζουν τους άλλους.

Εκείνος που κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του κοιτώντας με υπεροψία είναι σαν να φοράει τη στάμπα: Πες μου όλα σου τα βάσανα μπορώ να σε σώσω. Κάτω από αυτή τη φαινομενικά γεμάτη αυτοπεποίθηση συμπεριφορά κρύβεται μια αίσθηση ανεπάρκειας που το άτομο νιώθει για τον εαυτό του και το να γίνει σωτήρας για κάποιον αυτο του δημιουργεί μια παροδική αίσθηση αξίας.

Αυτοί που όταν μιλάμε κουνάνε το δάκτυλο φοράνε τη στάμπα: Κάνε αυτό που σου λέω αλλιώς …..Πίσω από αυτή την αυταρχική συμπεριφορά κρύβεται ένας στερημένος από αγάπη και επιβεβαίωση άνθρωπος που είναι πολύ πιθανό να μεγάλσε από απαιτητικούς και αυταρχικούς γονείς.

Μια γυναίκα που προκαλεί μονίμως με το ντύσιμο της και με το σώμα της είναι σαν να φοράει μια στάμπα: Είμαι διαθέσιμη. Σε ένα επιφανειακό επίπεδο φαίνεται να υπόσχεται πολλά αλλά στο βάθος υπάρχει μια ανάγκη να βασανίσει τους άντρες επειδή δεν τους εκτιμά και δεν τους εμπιστεύεται.

Το κάθε μήνυμα έχει τον κατάλληλο αποδέκτη. Ετσι λοιπόν για το κάθε θύμα υπάρχει ένας σωτήρας και για τον κάθε βασανιστή ένα θύμα. Το κάθε παιχνίδι που παίζεται χρειάζεται πάντα δύο κανείς δεν μπορεί να παίξει ένα παιχνίδι μόνος του. Ολα τα παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι είναι κατάλοιπα των παιδικών τους χρόνων στην προσπάθεια τους να πάρουν το χάδι και την αγάπη. Οι άνθρωποι παίζουν ρόλους και παιχνίδια γιατί κάτι θέλουν να κερδίσουν. Στην πραγματικότητα όμως αυτός που περνάει τη ζωή παίζοντας ρόλους και παιχνίδια δεν ανήκει στους κερδισμένους.

Ο τρόπος για να σταματήσει κάποιος να παίζει ρόλους και παιχνίδια είναι να σταματήσει να υποτιμάει τους άλλους αλλά και τον εαυτό του. Ωστόσο όταν κάποιος σταματάει να το κάνει αυτό, είναι φυσικό να νιώθει μια απόγνωση του τύπου και τώρα τι κάνουμε; Για να γεμίσει το κενό χρειάζεται να δώσει στον εαυτό του με υγιείς τρόπους πια, αυτά που ακριβώς χρειάζεται, δηλαδή αγάπη αναγνώριση, αποδοχή και να ασχοληθεί με το να γεμίσει το χρόνο του δημιουργικά.

Πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου για να μπορείς να είσαι αυθεντικός. Να σταματήσεις να τροφοδοτείς την ψευδή εικόνα που θες να έχουν οι άλλοι για σενα. Διατύπωνε ακριβώς τις επιθυμίες σου και μη λες ότι νάναι. Αν εσύ δεν ξέρεις ποιός είσαι και τι θέλεις τότε οι άλλοι θα σου δίνουν ότι τύχει….. Μην είσαι βολικός προσπάθησε να είσαι αληθινός. Είναι ο μόνος τρόπος για να έχεις σχέσεις αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού.
Γιατί οι άνθρωποι γύρω μας, μας κοιτάζουν με το ίδιο τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και μας δίνουν αυτό που εμείς δίνουμε στον εαυτό μας, επειδή πιστεύουμε ότι αυτό μας αξίζει.
Αν νοίωθεις αμήχανος για το ποιός είσαι τότε και οι άλλοι θα είναι μπερδεμένοι σε σχέση με τον τρόπο που θα σου συμπεριφέρονται. Μην περιμένεις να σε σεβαστούν, να σε εκτιμήσουν, να σε αγαπήσουν οι άλλοι αν δεν το κάνεις εσύ πρώτα για τον εαυτό σου. Οι άνθρωποι γύρω μας απλά αντανακλούν τη εικόνα που έχουμε τον εαυτό μας.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Είναι στο χέρι μας


Οταν συγκεντρώνουμε συνεχώς την προσοχή μας πάνω σε ένα πράγμα για να το δημιουργήσουμε, τότε αναπτύσουμε κολοσσιαίες ικανότητες διάκρισης για το πως να το κάνουμε καλύτερο. Ενας λόγος που τόσο λίγοι καταφέρνουν να αποκτήσουν αυτό που επιθυμούν είναι ότι δεν συγκεντρώνονται και δεν συγκεντρώνουν τη δύναμη τους σε κάτι. Οι περισσότεροι απλά περιδιαβαίνουν μέσα στη ζωή χωρίς να πραγματοποιούν τα όνειρα τους είτε γιατί δεν μπορούν να ξεκαθαρίσουν τι είναι αυτό που θέλουν είτε γιατί τους σταματάει ο φόβος ότι δεν θα τα καταφέρουν. Ετσι ειδικεύονται σε δευτερεύοντα πράγματα και εργάζονται για να πραγματοποιήσουν το όνειρο κάποιου άλλου που και ξέρει τι θέλει και δε φοβάται να ρισκάρει για να εκπληρώσει το όραμα του. Τι είναι αυτό που κάνει διαφορετική την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων; Πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι που ξεκινάνε από πολύ χαμηλά, μέσα από οικογένειες με μεγάλα θέματα να διαπρέπουν και άλλοι που η ευτυχία και η επιτυχία είναι στη άκρη του χεριού τους να αποτυγχάνουν στη ζωή τους; Τα εξωτερικά γεγονότα δεν έχουν τελικά πολύ μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία ειναι η θέληση να πάρουμε αυτό που μας δίνει η ζωή και να του δώσουμε ένα βαθύ και πλούσιο νόημα. Ανοίγονται δύο δρόμοι, να χρησιμοποιήσουμε το περιβάλλον μας σαν δικαιολογία για να πείσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους για την αποτυχία μας ή να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της θέλησης μας και να κάνουμε τη ζωή μας ένα έργο τέχνης. Η επιλογή είναι στο χέρι μας. Η ζωή πάντα μας σπρώχνει στο μεγάλύτερο καλό μας και μας απογυμνώνει απο τις διακαιολογίες έτσι ώστε αργά η γρήγορα να έρθουμε αντιμέτωποι με τη μεγάλη αλήθεια: ότι είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Είναι στο χέρι σου να οδηγήσεις εκεί που θέλεις τη ζωή σου παρ όλες τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσεις ή να κάτσεις στην άκρη απογοητευμένος και κενός να συλλέγεις δικαιολογίες. Μπορείς να καταφέρεις τα πάντα στη ζωή σου, αρκεί να πάρεις μια απόφαση και η καλύτερη μέρα γι αυτή την απόφαση είναι η σημερινή. Η επιλογή είναι δική σου.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Share this:


Σχολιάστε

Τρίζουν από καθαριότητα


Ενα παλιό αλλά αγαπημένο άρθρο για τους καινούριους φίλους.

Σας γράφω στα κλεφτά σε ενα διάλειμμα που έκανα από την καθαριότητα του σπιτιού. Κάτι άλλο που δεν σας είπα μιάς και έχω πει τόσαααα πολλά είναι ότι μου αρέσουν πολύ οι δουλειές του σπιτιού. Είναι σαν διαλογισμός και μυσταγωγία για μένα. Από τότε που ήμουν παιδί με το χαρτζιλίκι μου αγόραζα παρανόμως απορρυπαντικά, είχα όμως εξάρτηση κυρίως στην παρκετίνη, δεν θα πω την μάρκα γιατί θα θεωρηθεί διαφήμηση και είχα μετατρέψει το σπίτι μας από την πολλή γυαλάδα σε ναρκοπέδιο και χώρο υψηλού κινδύνου για άτομα άνω των 70. Είχαν πέσει οι μισοί συγγενείς μας κάτω ανάμεσα σ αυτούς η θεία η Γιαννίτσα η πρώτη ξαδέρφη της γιαγιάς η οποία από το πέσιμο κούτσαινε για καιρό και έκανε μήνες να μπει στο σπίτι μας παρά έβλεπε τη γιαγιά μου από την πόρτα. Η μητέρα μου αντίθετα από τις άλλες μαμάδες των συμμαθητριών μου έλεγε: Δεν πιστεύω να έκανες δουλειές; Ορκίσου. Εγώ έλεγα όχι όχι μόνο κάτι λίγες. Μιά φορά είδα μια γειτόνισσα να περνάει τα παρτέρια του κήπου με ασβέστη και εντυπωσιάστηκα. Της ζήτησα να μου δώσει τον κουβά όταν θα τελείωνε και εκείνη μου τον έδωσε με χαρά μαζί με μιά βούρτσα που της έλειπε το χέρι. Αφού πέρασα τα παρτέρια και τα δέντρα του κήπου με ασβέστη με την ακρίβεια ελβετού ωρολογοποιού, δουλειά υψηλού επιπέδου, άρχισα να έχω ένα ελαφρύ κνησμό στα χέρια και αργότερα το βράδυ είχα πάθει εγκαύματα από τον ασβέστη γιατί η βούρτσα δεν είχε χέρι κατά συνέπεια έβαζα τα χέρια μου μέσα στον κουβά και τι να πω καταλαβαίνετε……. Με πήγαν στο νοσοκομείο μου έβαλαν αλοιφές και με γάζες μου κάλυψαν και τα δύο μου χέρια. Ήμουν φασκιωμένη σαν τον Τζόνυ όταν πήρε το όπλο του. Οι γονείς μου είχαν φρικάρει και κυρίως η μαμά μου το πρωί που με χτένιζε μου έλεγε: Θα το ξανακάνεις βρε ζώον; Γελάω τόσο πολύ τώρα που το γράφω. Σε συγκεντρώσεις στο σπίτι οι μεγάλοι ρωτούσαν τα παιδιά: Τι θα γίνεις Γιαννάκη όταν μεγαλώσεις; Και ο Γιαννάκης έλεγε: Αστροναύτης !!! Και άσραφταν τα μάτια των γονιών του Γιαννάκη. Εσύ Νικολάκη; Δικηγόρος!!! έλεγε αυτός. Και άστραφταν τα μάτια και των δικών του γονιών. Και όταν ερχόταν η σειρά μου απαντούσα για κακή τύχη των γονιών μου: Καθαρίστρια !!!! Και τότε άστραφτε η μούρη μου από την απότομη χειρονομία της μάνας μου. Ο πατέρας μου καμάρωνε δεν τον ένοιαζε. Αρα το να κάνω δουλειές ήταν κάτι απαγορευμένο….. και τι σου είναι όμως οι νευροσυσχετισμοί!!! Εγώ λοιπόν είχα ταυτίσει την καθαριότητα με εξέγερση και τώρα όταν κάνω δουλειές μου φαίνεται ότι κάνω επανάσταση. Με επαναστατική διάθεση μπήκα εδώ να γράψω γιατί καθώς καθάριζα τα τζάμια και τα έκανα να τρίζουν από καθαριότητα τα μάτια μου κοίταξαν τον ουρανό που ήταν τόσο φωτεινός και τότε σκέφτηκα εεεεεεεεε όχι δεν θα μας κάνουν εμάς το μνημόνιο……τον ουρανό δεν μπορούν να τον υποθηκεύσουν, επίσης το να σκεφτόμαστε, να επιλέγουμε, να ονειρευόμαστε, να αγγίζουμε, να γράφουμε, να συνεχίζουμε να χαμογελάμε, να γινόμαστε κάθε μέρα λίγο καλύτεροι, να είμαστε δραστήριοι και δημιουργικοί, να ακούμε μουσική, να μαθαίνουμε, να κάνουμε έρωτα, να βλέπουμε ταινίες, να γοητεύουμε και να γοητευόμαστε, να πιστεύουμε και να εμπιστευόμαστε , να ανακαλύπτουμε κάθε μέρα νέα πλούτη, είναι τόσα πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε και ……….. μιά φράση που τη δανείζομαι από ένα άλλο άρθρο μου …… αν σταθούμε όρθιοι, αυθεντικοί περιπατητές, στο κέντρο της φωτιάς του ονείρου μας και συνεχίσουμε να κοιτάμε ψηλά και να αναπνέουμε τον άνεμο κι αν καταφέρουμε να συμμαζέψουμε όλη την παρθενική μας αθωότητα σε μια ματιά και να την ρίξουμε πάνω στον κόσμο….. τότε απλά θα είμαστε νικητές …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία