Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Οκτώβρης


 

Οκτώβρης,ο μήνας με την εκλεπτυσμένη γοητεία που μας εμπνέει να ακολουθήσουμε τις φλογισμένες ακτίνες των επιθυμιών μας. Τα σύννεφα και ο άνεμος μιλάνε στην καρδιά, και η κάθε αστραπή μας καλεί να αφυπνιστούμε. Αυτό το μήνα ας ακολουθήσουμε τον ιερό ποταμό της αυθεντικότητας για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε όλα τα ωραία μας σχέδια που τόσο καιρό υπέμειναν τη σκιά.

Έναν θαυμάσιο μήνα υπέροχα πλάσματα, με καύσιμο τον ενθουσιασμό, πυξίδα την αγάπη, και συντρόφους την αρμονία τη χαρά και την ειρήνη.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Ακούω την αγάπη


10645165_866173623416101_2156224125452502531_n

Μια μαμά μου είπε μια μέρα ότι μιλούσε στο παιδί της, του φώναζε και εκείνο δεν την άκουγε, δεν ανταποκρινόταν στη φωνή της. Τότε το πήγε στο γιατρό και του έκανε ακουόγραμμα. Η ακοή του ήταν εξαιρετική… 🙂

Υπάρχει μια σημαντική διάκριση μεταξύ της ακοής και της ακρόασης: Ακούω σημαίνει πως το αυτί μου προσλαμβάνει το ακουστικό σήμα παθητικά, ανεξάρτητα από το αν είμαι ξύπνιος ή κοιμάμαι. Ακροώμαι, έχω δηλαδή “ενεργητική επιλεκτική ακοή” σημαίνει ότι το αυτί μπορεί να εστιάσει την ακουστική του προσοχή και να επιλέξει να ακούσει μόνο αυτούς τους ήχους που με ενδιαφέρουν να ακούσω, από μια ποικιλία περιβαλλοντικών ήχων που φτάνουν σε μένα. Αν κάποιος είναι σ ένα θορυβώδες περιβάλλον μπορεί να εστιάσει την προσοχή του και να ξεδιαλέξει ανάμεσα από πολλά διαφορετικά ακουστικά ερεθίσματα, τη φωνή των φίλων του και να συνομιλήσει μαζί τους.
Οταν κάποιος συνεχώς μας κρίνει και μας φωνάζει μπαίνουμε σε μια κατάσταση δυσαρέσκειας και σιγά – σιγά για να αποφύγουμε αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα κλείνουμε το αυτί μας στη συχνότητα της φωνής του. Είναι μια διεργασία που γίνεται ασυνείδητα προκειμένου να προστατευτούμε.
Η φωνή της μάνας για ένα παιδί είναι πολύ σημαντική και είναι συνδεμένο με αυτή από τότε που βρισκόταν στην κοιλιά ακόμη. Αν εκείνη χάνει την ψυχραιμία της και ουρλιάζει κλείνει τη δίοδο επικοινωνίας με το παιδί της. Αυτό συμβαίνει με όλες τις σχέσεις και με τις ερωτικές. Αν συνεχώς κάποιος μουρμουράει κάνει συνεχώς κριτική και καυγαδίζει κάνει τον άλλο να μην θέλει να τον ακούσει και τότε κλείνει ο δρόμος για την επικοινωνία. Σε αυτήν την περίπτωση, ο εγκέφαλος θέτει σε λειτουρ­γία ένα σύστημα προστασίας, ενεργο­ποιώντας μηχα­νισμούς που εμποδίζουν την ακοή.
Το αυτί μας συνδέεται άμεσα με τη φωνή μας και η φωνή μας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μέσο που μας βοηθάει στο να εκφραστούμε χρησιμοποιώντας το λόγο. Ο τρόπος που μιλάμε η χροιά της φωνής μας, ο τόνος και η ένταση δίνουν έμφαση στο περιεχόμενο του λόγου μας βγάζοντας προς τα έξω αυτό που συμβαίνει στο το νου στην ψυχή και το σώμα μας. Ο λόγος μας συνδέει αυτούς τους διαφορετικούς κόσμους μας και τους εκφράζει. Το αυτί εμπλέκεται με τους μηχανισμούς της αντιληπτικής οργάνω­ση και της διαχείρισης του ηχητικού περιβάλλοντος το οποίο ο εγκέφαλος είναι ικανός φυσιολογικά να χρησιμο­ποιεί όταν η ακοή δεν είναι διαταραγμένη. Ο τρόπος που ακούμε συνδέεται άμεσα με αυτό που αντιλαμβανόμαστε και αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι υπεύθυνο για το πως ερμηνεύουμε τις καταστάσεις, το πως νιώθουμε και το πως συμπεριφερόμαστε.
Στην πραγματικότητα η αγάπη πριν περάσει από το στομάχι 🙂 όπως λέει ο λαός μας περνάει πρώτα από το αυτί ❤

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Χριστός Ανέστη


66052

Σήμερα ιδιαίτερα σ αυτούς τους δύσκολους καιρούς το τροπάριο της χαράς ψέλνεται βραχνά αλλά εκεί που αρχίζει να ψέλνεται το ευγενές ανυψώνεται, ο άνθρωπος απλώνεται και ο εγωισμός σταματάει να προσκυνάει τη ματαιοδοξία και τις αυταπάτες …
Οπου δημιουργείται ένα έργο, όπου συνεχίζεται ένα όνειρο, όπου υπάρχει ένα άγγιγμα θαλπωρής, όπου ακούγονται παιδικές ομιλίες και γέλια, όπου υπάρχει ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, όπου αναβλύζουν αναμνήσεις μιας αθώας ψυχής, όπου μπορούμε να αναπνέουμε και να εκπνέουμε την αγάπη, όπου υπάρχει ελπίδα εκεί υπάρχει Ανάσταση.
Σήμερα γεννιέται η πίστη για μια καλύτερη ζωή, η πίστη που αντλεί τη δύναμη της από το θαύμα της αρχής πίσω από κάθε τέλος και η αγάπη μια κοινή πατρίδα σκουπίζει τα δάκρυα της απογοήτευσης και οδηγεί στην εκπλήρωση.
Χριστός Ανέστη !!!! Χρόνια πολλά αγαπημένοι μου φίλοι με υγεία, αγάπη, όραμα και φως

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Τρίτη και 31


54230038798126321801184

Μια κυρία χθες βάζοντας το κρεπαρισμένο της μαλλί πίσω από το αυτί στην προσπάθεια της να διορθώσει την κάθε ατέλεια, εξωτερικά της κεφαλής της, είπε στη φιλενάδα της με μια ειρωνική ξενοιασιά: εμένα δεν με νοιάζει τι θα κάνει ο Τσίπρας με το ευρώ και με τις διαπραγματεύσεις έβγαλα τα λεφτά μου στο εξωτερικό και έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Τίναξε μετά με αυτοπεποίθηση το κεφάλι της, το πήρε και έφυγε.
Ακριβώς !!!! Ο καθένας κοιτάζει το προσωπικό του συμφέρον και μετά πηγαίνει στην συλλογική τράπεζα ( δεν εννοώ τις τράπεζες που καταθέτουμε χρήματα) και θέλει να κάνει αναλήψεις και κρίνει κιόλας αυστηρά αυτούς που αγωνίζονται να καταθέσουν. Όταν κάποιος συνεχώς νοιάζεται για το ατομικό του συμφέρον καλά θα κάνει να μην τα βάζει με τη συλλογική συνείδηση γιατί η συλλογική συνείδηση είναι το άθροισμα των εγώ και των εμένα του καθενός μας..
Είμαστε όλοι συνδεμένοι με τόσους πολλούς τρόπους που καλά – καλά δεν μπορούμε να τους διανοηθούμε. Το θέμα δεν είναι να βρούμε μια κρυψώνα για να διαφυλάξουμε » τα δικά μας», το θέμα είναι να οικοδομήσουμε έναν φωτεινό κόσμο για τα παιδιά μας.
Το αληθινό δράμα της μικροαστικής σκέψης είναι ότι ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις των πράξεων του στους άλλους. Δημοπρατεί την κάθε του αξία στο όνομα του μεγαλύτερου συμφέροντος του. Στις ατομικές όμως τούτες αποφάσεις ο πόνος είναι συλλογικός και γίνεται περιπέτεια όλων.
Η αληθινή πρόοδος θα γεννηθεί όταν το άτομο που είναι κυριευμένο από τη μανία του να φτιάχνει ατομικές κρυψώνες, συνειδητοποιήσει ότι το σύνολο υποφέρει εξ αιτίας της απόστασης του από τον κόσμο.

Σας φιλώ και εις αύρο με υγεία


Σχολιάστε

Τα λέω στην πεθερά … :)


60811_449667103640_687498640_5031226_7881481_n

Το Περσυνό Καλοκαίρι καθόμουν σ ένα καφέ στην Πλάκα και μέσα στη ησυχία και στη ζέστη του μεσημεριού εισβάλει μια κυρία, εκεί γύρω στα πενήντα και κάτι, κουνώντας νευρικά μια βεντάλια στα χέρια της, φωνάζοντας από απόσταση στη φίλη της που την περίμενε: άσε με Λούλα μου … άσε με … είμαι να σκάσω … Έτσι που το είπε θεατρικά περίμενα να ξετρυπώσει από κάπου κανένας παλιός κωμικός ηθοποιός γιατί όλο αυτό έμοιαζε σαν κλασσική Ελληνική ταινία Κάθισε λοιπόν και άρχισε να μιλάει δυνατά με μεγάλη ταραχή, να χτυπάει γύρω στις 150 λέξεις το λεπτό, να μην τη νοιάζει αν την ακούνε κι αν ενοχλεί … Το θέμα της ταραχής της ήταν ότι ο γιος της που είναι ένα πολύ αξιόλογο παιδί και ένας καταξιωμένος επιστήμονας, έχει μπλέξει με μια κοπέλα ( βασικά δεν είπε κοπέλα αλλά μάλλον αυτό ήθελε να πει) που τον έχει βάλει στο β@@@@ της και τον κάνει ότι θέλει…
Ήμουν με μια παιδική μου φίλη εκεί και επειδή και οι δυο έχουμε αγόρια της παντρειάς, την έβαλα να με διαβεβαιώσει ότι θα μου κάνει ευθανασία 🙂 αν ποτέ ξεστομίσω μια τέτοια φράση. Από τη μια ήταν να γελάς και από την άλλη να κλαις με μαύρο δάκρυ. Η ιστορία αυτή μοιάζει σαν να μην έχει τέλος ούτε κι αρχή 🙂 Είναι αβάσταχτα συνηθισμένη, πονεμένη, αιτία πολλών χωρισμών καυγάδων και ξεπεσμού.
Είπαμε διάφορα πάνω σ αυτό, αστεία και σοβαρά και αναλύσαμε το θέμα σφαιρικά, σαν νύφες, σαν πεθερές και σαν παρατηρητές. Αραδιάσαμε όσες παροιμίες ξέραμε … 🙂 Η νύφη σα θα γεννηθεί, της πεθεράς θα μοιάσει, (καθησυχαστική) 🙂 … τα λέω στη νύφη να τα ακούει η πεθερά αλλά και το αντίστροφο καλό μου ακούγεται, πεθερά ακόμη κι από ζάχαρη, πάντα πικρή θα είναι… αυτή η τελευταία με αναστάτωσε λίγο 😦

Ωστόσο όσο εμείς συζητούσαμε η φίλη Λούλα ήταν σαν να έριχνε με πιστόλι που είχε σιγαστήρα δεν ακουγόταν η φωνή της, αλλά η πεθερά* ανακαθόταν λέγοντας Και συ Λούλα; σαν να έλεγε και συ Βρούτε; . ..
Mου έχει καρφωθεί η ιδέα 🙂 (αλλά μπορεί να κάνω και λάθος, αφήνω πάντα αυτό το ενδεχόμενο) ότι αυτό που πρέπει να είπε η Λούλα στην πεθερά * ήταν : νιώθειs έτσι είναι επειδή και συ η ίδια είσαι εξουσιαστική και διαμαρτύρεται γιατί χάνες τη δύναμη από τα χέρια σου. Και αν θα τολμούσες να πεις την αλήθεια θα έλεγες ότι είμαι πολύ στενοχωρημένη γιατί ο γιος μου που δεν τον εμπιστεύομαι και που νιώθω ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς εμένα δεν με χρειάζεται πια. Kαι το χειρότερο είναι ότι κάποια άλλη, που σίγουρα δεν τον αγαπάει όπως εγώ, θα του λέει από δω και πέρα τι να κάνει. Πρέπει να της είπε κι άλλα …. ότι δηλαδή ο γιος μια μάνας εξουσιαστικής είναι φυσικό να ερωτευτεί μια χειριστική γυναίκα αφού η μάνα τον ανάθρεψε με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να περνάει το χειρισμό για αγάπη. Μπορεί ακόμη να της είπε (αλλά δεν παίρνω και όρκο) να το σκεφτόταν νωρίτερα, ότι δηλαδή θα έπρεπε να ανησυχήσει όταν ο γιος της ήταν στο δικό της β@@@@. Και ότι τώρα ανοίγονται δυο δρόμοι μπροστά της. Ο ένας ( καταστροφικός και πολυσύχναστος, μια συνήθης αστική διαδρομή ) είναι να συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι εξουσίας με τη νύφη με έπαθλο » ποιά είναι πιο απαραίτητη και ποιας θα περάσει το δικό της » Ο άλλος δρόμος είναι της αυτογνωσίας. Μοιάζει δύσκολος μόνο και μόνο επειδή είναι λιγότερο ταξιδεμένος ❤

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία …


Σχολιάστε

Ας δημιουργήσουμε καταπληκτικές ζωές


Μια συνέντευξη στο Κρήτη TV στην εκπομπή Καλό μεσημέρι .

Ας δημιουργήσουμε καταπληκτικές ζωές Γιώτα Σούσουλα

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Οι μικρές ιστορίες γεννούν τη μεγάλη ιστορία


Νύχτωσε και πάλι για την χώρα από χθες με το διπλό φονικό των 2 παιδιών. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό το » είμαι ενάντια στο φασισμό » και άλλο το » σκοτώνω κάποιον για τις ιδέες του.
Νιώθω πολύ βαθιά θλίψη για το γεγονός που συνέβη χθες στο Ν. Ηράκλειο.

Στη ζωγραφική όταν από αδεξιότητα δεν μπορείς να ζωγραφίσεις τότε κάνεις ξεπαατικωτούρα. Παίρνεις ένα διάφανο φύλλο από χαρτί και το βάζεις πάνω από την εικόνα που θες να αναπαράξεις. Αυτό ακριβώς που τώρα συμβαίνει κατά τη γνώμη μου είναι ακριβώς το ίδιο που συνέβαινε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό που ζούμε δεν είναι παρά μια ξεπατικωτούρα της ιστορίας.
Οπως και τότε, είμαστε και πάλι σε κατοχή. Οταν ο πόλεμος τελείωσε το 44 η χώρα μας μπήκε σε εμφύλιο. Αυτό θέλουμε και πάλι; Να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για να υπηρετούμε με αυτόν τον τρόπο το σάπιο πολιτικό σύστημα;
Οποιο κι αν είναι το πρόβλημα είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε συλλογικό η αγάπη είναι η απάντηση, η αγάπη είναι η λύση. Με την αγάπη μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα από ότι με το μίσος, με την κατανόηση περισσότερα από ότι με την οργή και με την ειρήνη περισσότερα από ότι με τον πόλεμο. Η αγάπη και η ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους και ένας κόσμος που θα μοιάζει με πατρικό σπίτι θα πρέπει να είναι το υψηλότερο ιδανικό μας.
Ο δημιουργός αυτού του οράματος ήταν εκείνος που ονειρεύτηκε για πρώτη φορά τις πανίσχυρες λέξεις ου φονεύσεις. Μια σκέψη που ποτέ δεν είχε υπάρξει στα χιλιάδες χρόνια της ιστορίας και από τότε δουλεύει σαν προζύμι στην ανθρωπότητα και θα συνεχίσει να δουλεύει μέχρι να γίνει πραγματικότητα.

Θυμάμαι πάντα τη φράση Του Αλμπέρ Καμί » Στάθηκα σε ίση απόσταση από την αθλιότητα και από τον ήλιο. Η αθλιότητα δεν με άφησε να πιστέψω ότι όλα θα πάνε καλά. Και ο ήλιος μου έμαθε … »

Ο καθένας από μας μπορεί να συμπληρώσει τη δική του πρόταση και να δημιουργήσει τη δική του ιστορία. Και η κάθε μικρή ιστορία θα γεννήσει τη μεγάλη ιστορία. Και έτσι με αυτόν τον τρόπο θα πάψουμε να είμαστε κομπάρσοι στο μεγάλο ιστορικό αφήγημα …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Για τους γονείς που γιορτάζουν


Είναι η δεύτερη χρονιά που γιορτάζω τη γιορτή της μητέρας χωρίς τους γονείς μου … αυτή τη μέρα τη θεωρούσα πάντα γιορτή των γονιών και όχι μόνο της μητέρας.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που η έκφραση των συναισθημάτων ήταν στη σφαίρα του αυτονόητου. Αλλά νωρίς κατάλαβα πως όλοι θα θέλαμε να πούμε » Σ αγαπώ» ο ένας στον άλλο αλλά κανείς δεν το είχε διδαχτεί από τους γονείς του για να το πει.
Ετσι για χρόνια στη γιορτή των γονιών πήγαινα στο σπίτι τους έχοντας ένα δώρο για τον καθένα και δυο κάρτες που η αγάπη εκφραζόταν τυποποιημένα και μου θύμιζε πολύ εκείνα τα γράμματα που είχαν τη φράση » το ίδιο επιθυμούμε και δι’ υμάς»

Μια χρονιά σκέφτηκα να προτοτυπήσω και να αφήσω ελεύθερα όλα εκείνα που τόσα χρόνια θα ήθελα να τους πω….
Αυτή η σκέψη θυμάμαι πολύ καλά τώρα που το γράφω ότι μου προκάλεσε μια μεγάλη αναστάτωσε και δεν ξέρω πως ο συνειρμός μου κόλυσε σε μια φράση του Κάφκα από τα γράμματα στη Μίλενα που έλεγε : Το να γράφεις γράμματα είναι σαν να ξεγυμνώνεσαι μπροστά στα φαντάσματα που το περιμένουν με αγωνία…. Αυτή τη φράση την ένιωσα σε όλα μου τα κύτταρα γιατί ήξερα πολύ καλά ότι θα πρέπει να σταθώ μπροστά στους φόβους μου χωρίς κανένα προστατευτικό περίβλημα…
Μπορεί σε κάποιους να φανεί υπερβολικό αυτό αλλά σε μια έρευνα που έκανα ρωτώντας πολλούς φίλους και γνωστούς αν έχουν πει στους γονείς τους τη φράση «σ αγαπώ » οι περισσότεροι μου απάντησαν » φυσικά όχι» και κάποιοι άλλοι ότι τους είναι πολύ δύσκολο.

Εκείνο το πρώτο αντισυμβατικό γράμμα ήταν σαν ένα ημερολόγιο αγάπης που είχα μαζέψει όλα τα «σ αγαπώ» που δεν είχαν ειπωθεί και τα είχα στριμώξει στην κυριολεξία σε μια στιγμή εκείνου του παρόντος.
Οταν τους έδωσα τα γράμματα τους έκλαψαν πάρα πολύ από συγκίνηση και ένιωθα δέος γιατί το κάθε τους δάκρυ ήταν σαν μια χειροβομβίδα αγάπης που έριχνε τα εσωτερικά τείχη προστασίας που είχαν υψώσει μέσα τους και που είχα και γω υψώσει μέσα μου …. Με το κάθε μας δάκρυ θεραπεύαμε ο ένας τον άλλο από το φόβο μας για τη αγάπη.

Οι γονείς μου ήταν για μένα ένα αδιάκοπο τραγούδι τρυφερότητας, καλοσύνης και χωρίς όρους και όρια αγάπης, ήταν ένα σταθερό έδαφος που μπορούσα να γείρω και να αποκοιμηθώ, ήταν οι πόρτες του πατρικού μου σπιτιού, τα θεμέλια και τα γεμάτα φως παράθυρα, ήταν εκείνοι που μπορούσαν να μεταμορφώνουν τη θλίψη της καρδιά μου και να κάνουν τη χαρά να ανατέλλει με μια κουβέντα τους γιατί διέθεταν μια ψυχική αρχοντιά και μπορεί να μην ήταν τέλειοι για μένα όμως είναι ιδανικοί και νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μου έδωσαν. Ηταν ο θησαυρός μου και μέχρι τη άκρη του κόσμου θα τους αγαπώ …

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες και τους πατεράδες του κόσμου !!!! Σας εύχομαι να μοιράζεστε πάντα στιγμές αγάπης χαράς και εξέλιξης και με τα δάκρυα και τα χαμόγελα σας να στέλνετε μηνύματα από φως κάθε φορά που αγγίζετε τα παιδιά σας !!!!

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


4 Σχόλια

Ας δημιουργήσουμε καταπληκτικές ζωές


Exo As Dimiourgisoume Aerograf 4b(6)

Αγάπα με αν τολμάς, Ας δημιουργήσουμε καταπληκτικές ζωές, οι τοίχοι μιλάνε πιο πολύ απο τους ανθρώπους Ασε τη ζωή που κάνεις και ψάξε τη ζωή που χάνεις.

Στάθηκα για ώρες μπροστά σε μηνύματα γραμμένα σε τοίχους…
Και αισθανόμουν μια παράλογη ανάγκη να επιστρέφω εκεί ξανά και ξανά μέχρι που οι τοίχοι έγιναν οι μάνες της έμπνευσης μου.

Μηνύματα βελουδένια, μαύρα, κοκκινα η μωβιά με μια εύθραυστη αθωότητα που το καθένα είχε μια αποστολή, να συντρίψει τα όρια και τους περιορισμούς μέσα στους οποίους περνάμε τη ζωή μας.
Με τα άρθρα μου δημιούργησα ένα τόξο θετικής ενέργειας γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι παρόλο που διανύουμε μια δύσκολη εποχή κάτι υπέροχο βρίσκεται στο δρόμο. Κι αν μπορέσουμε να βρούμε αίσθηση σιγουριάς μέσα στην αγρια αναστάτωση, αν απλώσουμε τον εαυτό μας πέρα από τους φόβους μας, αν χτίσουμε γέφυρες αγάπης κι αν μείνουμε πιστοί στα όνειρα μας τότε αυτή η ενέργεια θα ταξιδέψει παντού.
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο είναι Φλεβάρης αλλά ο ήλιος λάμπει
και δεν μπορώ να εγκαταλείψω τη συνήθεια να πιστεύω , να ελπίζω και να περιμένω τα καλύτερα ….

Θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ίαμβος τέλος Απρίλη

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Η γλώσσα του σώματος (μέρος δεύτερο)


548167_475248269175307_1711075566_n

Χωρίς να το καταλαβαίνουμε στέλνουμε με το σώμα μας και με τη συμπεριφορά μας γενικότερα κάποια μηνύματα στους άλλους. Ετσι είναι σαν να φοράμε ένα μπλουζάκι που πάνω του υπάρχει μια στάμπα με κάποιο μήνυμα.

Οι άνθρωποι που περπατάνε μαζεμένοι μιλάνε σιγά και παραπονιάρικα και φαίνονται ανήσυχοι είναι σαν να φοράνε στο μπλουζάκι με μια στάμπα που λέει: Σε παρακαλώ μη με κλωτσάς είμαι θύμα. Ετσι δίνουν στους άλλους ένα αόριστο μήνυμα. Και τότε οι άλλοι η τους υποτιμούν η θέλουν να τους σώσουν.

Οι άνθρωποι που έχουν ένα έκπληκτο και συγχυσμένο είναι σαν να φορούν τη στάμπα: Ε τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα βλάκα σαν και μένα; Κάνουν το βλάκα και μετά απορούν γιατί εκνευρίζουν τους άλλους.

Εκείνος που κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του κοιτώντας με υπεροψία είναι σαν να φοράει τη στάμπα: Πες μου όλα σου τα βάσανα μπορώ να σε σώσω. Κάτω από αυτή τη φαινομενικά γεμάτη αυτοπεποίθηση συμπεριφορά κρύβεται μια αίσθηση ανεπάρκειας που το άτομο νιώθει για τον εαυτό του και το να γίνει σωτήρας για κάποιον αυτό του δημιουργεί μια παροδική αίσθηση αξίας.

Αυτοί που όταν μιλάμε κουνάνε το δάκτυλο φοράνε τη στάμπα: Κάνε αυτό που σου λέω αλλιώς …..Πίσω από αυτή την αυταρχική συμπεριφορά κρύβεται ένας στερημένος από αγάπη και επιβεβαίωση άνθρωπος που είναι πολύ πιθανό να μεγάλσε από απαιτητικούς και αυταρχικούς γονείς.

Μια γυναίκα που προκαλεί μονίμως με το ντύσιμο της και με το σώμα της είναι σαν να φοράει μια στάμπα: Είμαι διαθέσιμη. Σε ένα επιφανειακό επίπεδο φαίνεται να υπόσχεται πολλά αλλά στο βάθος υπάρχει μια ανάγκη να βασανίσει τους άντρες επειδή δεν τους εκτιμά και δεν τους εμπιστεύεται.

Το κάθε μήνυμα έχει τον κατάλληλο αποδέκτη. Ετσι λοιπόν για το κάθε θύμα υπάρχει ένας σωτήρας και για τον κάθε βασανιστή ένα θύμα. Το κάθε παιχνίδι που παίζεται χρειάζεται πάντα δύο κανείς δεν μπορεί να παίξει ένα παιχνίδι μόνος του. Ολα τα παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι είναι κατάλοιπα των παιδικών τους χρόνων στην προσπάθεια τους να πάρουν το χάδι και την αγάπη. Οι άνθρωποι παίζουν ρόλους και παιχνίδια γιατί κάτι θέλουν να κερδίσουν. Στην πραγματικότητα όμως αυτός που περνάει τη ζωή παίζοντας ρόλους και παιχνίδια δεν ανήκει στους κερδισμένους.

Ο τρόπος για να σταματήσει κάποιος να παίζει ρόλους και παιχνίδια είναι να σταματήσει να υποτιμάει τους άλλους αλλά και τον εαυτό του. Ωστόσο όταν κάποιος σταματάει να το κάνει αυτό, είναι φυσικό να νιώθει μια απόγνωση του τύπου και τώρα τι κάνουμε; Για να γεμίσει το κενό χρειάζεται να δώσει στον εαυτό του με υγιείς τρόπους πια, αυτά που ακριβώς χρειάζεται, δηλαδή αγάπη αναγνώριση, αποδοχή και να ασχοληθεί με το να γεμίσει το χρόνο του δημιουργικά.

Πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου για να μπορείς να είσαι αυθεντικός. Να σταματήσεις να τροφοδοτείς την ψευδή εικόνα που θες να έχουν οι άλλοι για σενα. Διατύπωνε ακριβώς τις επιθυμίες σου και μη λες ότι νάναι. Αν εσύ δεν ξέρεις ποιός είσαι και τι θέλεις τότε οι άλλοι θα σου δίνουν ότι τύχει….. Μην είσαι βολικός προσπάθησε να είσαι αληθινός. Είναι ο μόνος τρόπος για να έχεις σχέσεις αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού.
Γιατί οι άνθρωποι γύρω μας, μας κοιτάζουν με το ίδιο τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και μας δίνουν αυτό που εμείς δίνουμε στον εαυτό μας, επειδή πιστεύουμε ότι αυτό μας αξίζει.
Αν νιώθεις αμήχανος για το ποιος είσαι τότε και οι άλλοι θα είναι μπερδεμένοι σε σχέση με τον τρόπο που θα σου συμπεριφέρονται. Μην περιμένεις να σε σεβαστούν, να σε εκτιμήσουν, να σε αγαπήσουν οι άλλοι αν δεν το κάνεις εσύ πρώτα για τον εαυτό σου. Οι άνθρωποι γύρω μας απλά αντανακλούν τη εικόνα που έχουμε τον εαυτό μας.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία