Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Για τους γονείς που γιορτάζουν


Είναι η δεύτερη χρονιά που γιορτάζω τη γιορτή της μητέρας χωρίς τους γονείς μου … αυτή τη μέρα τη θεωρούσα πάντα γιορτή των γονιών και όχι μόνο της μητέρας.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που η έκφραση των συναισθημάτων ήταν στη σφαίρα του αυτονόητου. Αλλά νωρίς κατάλαβα πως όλοι θα θέλαμε να πούμε » Σ αγαπώ» ο ένας στον άλλο αλλά κανείς δεν το είχε διδαχτεί από τους γονείς του για να το πει.
Ετσι για χρόνια στη γιορτή των γονιών πήγαινα στο σπίτι τους έχοντας ένα δώρο για τον καθένα και δυο κάρτες που η αγάπη εκφραζόταν τυποποιημένα και μου θύμιζε πολύ εκείνα τα γράμματα που είχαν τη φράση » το ίδιο επιθυμούμε και δι’ υμάς»

Μια χρονιά σκέφτηκα να προτοτυπήσω και να αφήσω ελεύθερα όλα εκείνα που τόσα χρόνια θα ήθελα να τους πω….
Αυτή η σκέψη θυμάμαι πολύ καλά τώρα που το γράφω ότι μου προκάλεσε μια μεγάλη αναστάτωσε και δεν ξέρω πως ο συνειρμός μου κόλυσε σε μια φράση του Κάφκα από τα γράμματα στη Μίλενα που έλεγε : Το να γράφεις γράμματα είναι σαν να ξεγυμνώνεσαι μπροστά στα φαντάσματα που το περιμένουν με αγωνία…. Αυτή τη φράση την ένιωσα σε όλα μου τα κύτταρα γιατί ήξερα πολύ καλά ότι θα πρέπει να σταθώ μπροστά στους φόβους μου χωρίς κανένα προστατευτικό περίβλημα…
Μπορεί σε κάποιους να φανεί υπερβολικό αυτό αλλά σε μια έρευνα που έκανα ρωτώντας πολλούς φίλους και γνωστούς αν έχουν πει στους γονείς τους τη φράση «σ αγαπώ » οι περισσότεροι μου απάντησαν » φυσικά όχι» και κάποιοι άλλοι ότι τους είναι πολύ δύσκολο.

Εκείνο το πρώτο αντισυμβατικό γράμμα ήταν σαν ένα ημερολόγιο αγάπης που είχα μαζέψει όλα τα «σ αγαπώ» που δεν είχαν ειπωθεί και τα είχα στριμώξει στην κυριολεξία σε μια στιγμή εκείνου του παρόντος.
Οταν τους έδωσα τα γράμματα τους έκλαψαν πάρα πολύ από συγκίνηση και ένιωθα δέος γιατί το κάθε τους δάκρυ ήταν σαν μια χειροβομβίδα αγάπης που έριχνε τα εσωτερικά τείχη προστασίας που είχαν υψώσει μέσα τους και που είχα και γω υψώσει μέσα μου …. Με το κάθε μας δάκρυ θεραπεύαμε ο ένας τον άλλο από το φόβο μας για τη αγάπη.

Οι γονείς μου ήταν για μένα ένα αδιάκοπο τραγούδι τρυφερότητας, καλοσύνης και χωρίς όρους και όρια αγάπης, ήταν ένα σταθερό έδαφος που μπορούσα να γείρω και να αποκοιμηθώ, ήταν οι πόρτες του πατρικού μου σπιτιού, τα θεμέλια και τα γεμάτα φως παράθυρα, ήταν εκείνοι που μπορούσαν να μεταμορφώνουν τη θλίψη της καρδιά μου και να κάνουν τη χαρά να ανατέλλει με μια κουβέντα τους γιατί διέθεταν μια ψυχική αρχοντιά και μπορεί να μην ήταν τέλειοι για μένα όμως είναι ιδανικοί και νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μου έδωσαν. Ηταν ο θησαυρός μου και μέχρι τη άκρη του κόσμου θα τους αγαπώ …

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες και τους πατεράδες του κόσμου !!!! Σας εύχομαι να μοιράζεστε πάντα στιγμές αγάπης χαράς και εξέλιξης και με τα δάκρυα και τα χαμόγελα σας να στέλνετε μηνύματα από φως κάθε φορά που αγγίζετε τα παιδιά σας !!!!

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία