Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Πατέρας και κόρη

4 Σχόλια


Ακούω τον Placido Domingo στο Pearl fishes, βλέπω τη δύση του ήλιου και στο ράφι της βιβλιοθήκης δίπλα από το παράθυρο η φωτογραφία του πατέρα μου …

Όταν ήμουν πολύ μικρή προτού καν πάω ακόμη σχολείο δεν κοιμόμουν ποτέ αν δεν επέστρεφε ο πατέρας μου στο σπίτι. Εξ αιτίας της δουλειάς του εργαζόταν μέχρι αργά και όταν ταξίδευε εκτός Αθηνών πάντα περίμενα μέχρι να γυρίσει και σήκωνα επανάσταση για μείνω ξύπνια μέχρι αργά. Αν δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα με την επιμονή της μητέρας μου να κοιμηθώ, καθόμουν στο σκοτάδι με ανοιχτά μάτια και περίμενα μέχρι να τον ακούσω να έρχεται. Σ αυτή την ηλικία ο πατέρας μου ήταν για μένα το τέλειο ον. Ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο καλός και ο πιο ξεχωριστός άνθρωπος του κόσμου. Ήταν όλος ο κόσμος μου.

Τα καλοκαίρια ξεροστάλιαζα (φράση της μαμάς μου) μέσα στη ζέστη στα σκαλιά του κήπου και τον περίμενα να έρθει για το μεσημεριανό φαγητό. Τις Κυριακές του Χειμώνα με έπαιρνε στο γήπεδο με το πρόσχημα ότι δεν θα πήγαινε αν δεν πήγαινα μαζί του αλλά καταλάβαινα ότι το έκανε για να ησυχάζουν οι υπόλοιποι στο σπίτι, μιας και δεν ήμουν και τόσο ήσυχη…

Θυμάμαι όταν έτρεχα με όλες μου τις δυνάμεις για να τον αγκαλιάσω, όταν με κοιτούσε με τόσο ενθουσιασμό που τα μάτια του εξαπλώνονταν σα δάση, όταν με έπιανε από το χέρι για να πάμε βόλτα, δεν ήταν η χαρά του περίπατου, αλλά μια ανεξήγητη ευτυχία που αισθανόμουν μέσα μου, που ήταν έτοιμη να εκραγεί και να απλωθεί στο πιο μακρινό αστέρι, στο άπειρο … ήταν τότε που δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι κάποια πράγματα τελειώνουν η αλλάζουν μορφή.

Κάπου στην έκτη δημοτικού λίγο πριν μπω στη εφηβεία πέθανε ξαφνικά ο πατέρας ενός συμμαθητή μου. Πολλές νύχτες δεν κοιμήθηκα και νομίζω ότι αυτό το γεγονός ταρακούνησε συθέμελα την ύπαρξη μου. Ηταν το τέλος της αθωότητας. Το μυαλό μου ήταν αδύναμο να χωρέσει μια ενδεχόμενη απώλεια του πατέρα μου και μου είχε γίνει ένας εφιάλτης. Ηταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με κάτι τέτοιο, το οποίο το χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο η φράση των μεγάλων » συμβαίνουν αυτά, έτσι είναι η ζωή» .

Ολοι οι φόβοι έχουν πίσω τους το φόβο του θανάτου, όχι απαραίτητα του φυσικού αλλά όλων των μορφών του…

Στην εφηβεία μου δεν είχα ξεσπάσματα θυμού όπως είχαν περισσότεροι φίλοι μου, ούτε μάλωνα με τους γονείς μου, μέσα μου όμως γίνονταν εκρήξεις προσπαθώντας να βάλω σε τάξη αυτό το ‘έτσι είναι η ζωή». Διάβαζα πολύ, έγραφα, ατελείωτες ώρες φιλοσοφούσα και άρχισα σιγά σιγά άρχισα να παίρνω αποστάσεις από τον πατέρα μου λέγοντας του μόνο τα τυπικά.

Στα 19 μου πριν καλά καλά τελειώσει η εφηβεία μου γέννησα το γιο μου. Το πρωινό εκείνο μόνο ο πατέρας μου έτρεξε σε μένα ενώ όλοι οι άλλοι πήγαν να δουν το μωρό. Στην κυριολεξία παραβίασε τις πόρτες για να βεβαιωθεί ότι είμαι καλά.
Από κει και μετά έγινε ακόμη περισσότερο υπερπροστατευτικός μαζί μου αλλά και με το παιδί φυσικά. Ωρες ατελείωτες περνούσαμε μαζί και ήταν ο βοηθός μου μαζί με τη μητέρα μου, αλλά ο πατέρας μου ήθελε να χώνεται παντού, με την καλή έννοια. Τότε ξανασυνδεθήκαμε όπως όταν ήμουν παιδί.

Πάντα του άρεσαν οι έντονες συζητήσεις κι ας το αρνιόταν και είχε ένα πάρα πολύ πλούσιο λεξιλόγιο και κορυφαία επιχειρήματα. Άρχισα να υποπτεύομαι ότι ο πατέρας μου μεγαλώνει όταν σιγά σιγά άρχισε να χρησιμοποιεί όλο και λιγότερες λέξεις, σαν να έσκιζε και να αφαιρούσε σελίδες ολόκληρες από το προσωπικό του λεξικό και όταν τα τα μάτια του άρχισαν να έχουν αυτό το προστατευτικό στρώμα της νωθρότητας της κόπωσης, της παραίτησης, της εγκαρτέρησης, που ίσως το αναπτύσσουν όλοι οι ηλικιωμένοι που μπορεί να είναι ένα διαφορετικό φως η ακόμη και σοφία. Αυτό το βλέμμα που σου λέει είμαι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, μου αρέσει η ζωή αλλά δεν θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει και έντονα, έχω φιλικές σχέσεις με τα νιάτα αλλά μιλάω διαφορετική γλώσσα. Όταν είναι κάποιος νέος παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, όταν γεράσει το θυσιάζει αυτό επειδή κάτι που στέκει από πάνω του είναι πιο σοβαρό.

Ποτέ δεν το είδα σαν γέρο και όταν κάποια στιγμή μια νοσοκόμα τον αποκάλεσε παππού μέσα μου ένιωσα την επιθυμία να τη βρίσω. Δεν το έκανα φυσικά. Είναι παππούς του γιου μου σκέφτηκα αλλά όχι και παππούς … είναι μόλις 77 χρόνων …

Επαθε εγκεφαλικό παρέλυσε από τη μια πλευρά αλλά το μυαλό του ήταν πιο έξυπνο από ποτέ, μόνο που δεν μπορούσε να περπατήσει. Οταν συνέβη αυτό πέρασα ένα ισχυρό σοκ που όμως το διαδέχτηκε η σκέψη ότι δεν είχα την πολυτέλεια να κλαίω έπρεπε να βρω λύση για να τον φροντίσω όσο το δυνατόν καλύτερα. Μέσα μου αισθανόμουν ότι δεν έχω πολύ χρόνο με τον πατέρα μου, η κλεψύδρα είχε γυρίσει. Πήγα και έκανα μαθήματα, αυτά που κάνουν οι αποκλειστικές νοσοκόμες. Η σχέση μας άλλαξε, άλλαξαν οι ρόλοι και επειδή είχε νοητική διαύγεια ένιωθε άβολα από τη μια από την άλλη όμως με ήθελε κοντά του.

Τα βράδια δεν είχε ύπνο και μιλούσαμε πάρα πολύ λέγαμε τόσα πολλά όσα δεν είχαμε πει σε μια ζωή.
Κανένα φάρμακο, κανένας γιατρός καμιά θεραπεία δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα χωρίς την αγάπη. Ωρες ατελείωτες καθόμουν δίπλα του και του έλεγα: σ αγαπώ, σ ευχαριστώ, είμαι πολύ τυχερή που σε έχω πατέρα επίσης του έλεγα αυτά που μου άρεσαν και θαύμαζα σε εκείνον. Και έτσι το έπαιρνε ο ύπνος. Ενα βράδυ άνοιξε τα μάτια του και με ρώτησε: Θα πεθάνω; Του λέω πας καλά θα αφήσω εγώ κανέναν να πειράξει τον πατέρα μου; Παρόλο που η απάντηση ήταν ανόητη εκείνος χαμογέλασε ευχαριστημένος, φάνηκε να με πίστεψε και αποκοιμήθηκε. Ένιωσα να του είχα ανταποδώσει τη φράση που μου είχε πει χιλιάδες φορές, «δεν θα αφήσω κανένα να πειράξει το κοριτσάκι μου», αλλά χωρίς να μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση μου …

Εφυγε την Πρωτομαγιά του 2011 πέντε παρά το είκοσι το πρωί. Ηθελα να τον αποχαιρετήσω όπως του άξιζε, με τον τρόπο εκείνο που άξιζε στη σχέση μας. Εκλαψα πολύ από πόνο και απόγνωση αλλά την ώρα του αποχαιρετισμού, σκέφτηκα ότι πρέπει να σταθώ εδώ για εκείνον και όχι για μένα, δεν ήθελα να με απασχολήσει τούτη τη στιγμή το πως θα ζήσω χωρίς εκείνον. Έτσι στάθηκα μπροστά του με τόση αγάπη και ευγνωμοσύνη που όταν σκέφτομαι αυτή τη στιγμή νιώθω αγαλλίαση.

Φυσικά κλαίω ακόμη, από νοσταλγία αλλά με παρηγορούν οι πυκνές φυλλωσιές των γεμάτων αγάπη αναμνήσεων, το φως που έλαβα που διαπερνά τη ματιά μου, και σαν μια μυστηριώδης οντότητα μέσα μου να μεταστρέφει τη θλίψη της απώλειας σε πίστη, αγάπη ευγνωμοσύνη και αισιοδοξία. Ίσως να είναι το νoιάσιμο των γονιών μου από εκεί ψηλά, ίσως να είναι η ιδιότητα της ψυχής να θεραπεύει και να κλείνει μόνη τις πληγές της ίσως να είναι η πίστη μου πως μπορεί ο κόσμος να έρχεται και να φεύγει αλλά η ψυχή είναι αθάνατη και κατοικεί σε σφαίρες φωτός…

Απέναντι στο θάνατο δεν υπάρχουν όπλα επειδή δεν υπάρχει θάνατος. Υπάρχει μόνο ο φόβος του θανάτου. Αυτός μπορεί να γιατρευτεί… γι αυτόν υπάρχουν όπλα…

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements

4 thoughts on “Πατέρας και κόρη

  1. Μ’ έκανες να ζηλέψω τον αγαπητό μου Θανάση…!
    Δε μου λείπει η αγάπη των παιδιών μου.
    Αυτό που περιγράφεις δεν είναι μια απλή ανθρώπινη σχέση, εγγίζει όρια του πάθους.
    Ο πατέρας σου ήταν ένας πολύ τυχερός άνθρωπος…!.
    Σε φιλώ
    Μίλτος

    • Αγαπημένε μου Μιλτιάδη
      σ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου,
      για την πολύτιμη παρουσία σου στη ζωή μου
      μα πάνω από όλα γι αυτό που είσαι.
      Ενα φωτεινό παράδειγμα στο δρόμο μου.
      Φιλιά πολλά
      Φως και αγάπη
      Γιώτα

  2. Geia sou,merhaba,hello Yiota.Amazing just like you and as always.All your family was and is really very lucky just like you.And I am really very lucky to knew you and all your family,I feel a great pride,pleasure,luck and honor therefore.Thanks a lot for all.People die but souls do not die.Death is the most powerful of teacher.Everything changes,everything moves,everything is in motion,everything is replaced the place.But in some moments,especially some special moments will remain suspended in time.Talk with everything,because everything has soul;find a elder brother,a elder sister,a sibling in everything.Because Everything is one and everything is alive.I always send you all my pray,love,light, and respect…Abdullah…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s