Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Το ωραίο και το υψηλό


Μια μέρα ένας φίλος μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία, που είναι ένα τοπίο της Τοσκάνης μαζί με το σχόλιο: μερικές φορές η ομορφιά είναι τέτοια που σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα.

Σε όλους μας έχει συμβεί κάποιες φορές να βιώσουμε την ομορφιά ενός τοπίου, μιας μουσικής, μιας στιγμής σύνδεσης με κάποιον, εκτός κλίμακας. Να βιώνουμε αυτό το ασυνήθιστο συναίσθημα σαν το σώμα να χάνει τη μάζα του και να αιωρείται στο σύμπαν. Είναι τόσο έντονη η ομορφιά που είναι αβάσταχτη συναισθηματικά που μπορεί να κλάψουμε από δέος.

Ο Καντ ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με το διαχωρισμό του ωραίου από το υψηλό. Επιχειρώντας να δώσει τις βασικές τους διαφορές διέκρινε τέσσερα σημεία.
Το ωραίο κατά τον Καντ, έχει πάντοτε κάποιο σχήμα έχει όρια και περιορίζεται στο χώρο. Αντίθετα κάτι που χαρακτηρίζεται με την έννοια του υψηλού, μας δίνει την εντύπωση του απεριόριστου, δεν περιορίζεται σε κάποιο σχήμα και για αυτό φαίνεται να μην έχει όρια.

Η δεύτερη διαφορά είναι ότι το υψηλό προκαλεί έντονα συναισθήματα που μπορεί να φτάνουν τα όρια του δέους και του φόβου αντίθετα από το ωραίο που μας κάνει να αισθανθούμε ηρεμία.

Η τρίτη διαφορά είναι ότι το ωραίο φαίνεται να το ελέγχουμε ενώ το υψηλό είναι πέρα από το έλεγχο μας γιατί δεν μπορεί να περιοριστεί από τη φαντασία μας ούτε να δαμαστεί από τις δυνάμεις του μυαλού μας.

Και η τέταρτη διαφορά είναι ότι το ωραίο υπάγεται στην κανονικότητα της φύσης ενώ αντίθετα το υψηλό ξεφεύγει από κάθε περιοριστικό όριο και δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν υπόκειται στην σκοπιμότητα της φύσης.

Το τι θεωρεί ο καθένας όμορφο η υψηλό είναι εντελώς υποκειμενικό και εξαρτάται κατά τη γνώμη μου από το νόημα που ο καθένας δίνει στη ζωή και από τον προσανατολισμό της ψυχής του …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

28η Οκτωβρίου γράμματα από τον πόλεμο


Μετά το θάνατο της πεθεράς μου ένα πακέτο γράμματα του αδελφού της από τον πόλεμο πέρασαν στα χέρια μας και έτσι έχω την τύχη και την τιμή να μπορώ να τα μοιράζομαι μαζί σας σήμερα. Οταν τα βρήκαμε αισθανθήκαμε δέος και συγκίνηση. Το μελάνι και το χαρτί έδωσαν τη δική τους μάχη με το χρόνο και έμειναν άθιχτα σαν να γνώριζαν τον προορισμό τους. Μικρές ιστορίες που φτιάχνουν τη μεγάλη ιστορία.

16 Νοεμβρίου 1940
Αγαπητή μου μαμά
Είμαι καλά και να μη στενοχωριέσαι. Εχω αποστείλει 8 επιστολάς εις Ρέθυμνον χωρίς να τύχω απάντησή σας. Αυτό με στενοχωρεί πολύ μη γνωρίζων τίποτα για την κατάσταση σας. Με φοβίζει μήπως σας συμβαίνει τι το δυσάρεστον. Περιμένω απάντηση σας το ταχύτερον.
Χαιρετισμούς σε όλους τους συγγενείς
Σας χαιρετώ
Σ.Π

21 -11- 1940
Αγαπητή μαμά
Ελαβα το τηλεγράφημα σας αλλά δεν δύναμαι να σας απαντήσω τηλεγραφικώς καθώσον απαγορεύεται. Εχω στείλει επανηλλειμένως επιστολάς αλλά ουδεμίαν απάντηση έλαβον εκ μέρους σας και η στενοχωρία κάθε μέρα και αυξάνεται. Ανησυχώ για την υγεία σας κατά πάσα δε πιθανότητα αι 15 επιστολαί που έχω στείλει μέχρι της στιγμής δεν ελίφθησαν. Γράφω δια δέκατιν έκτην φορά νομίζοντας ότι από τα πολλά γράμματα ένα θα φτάσει στον προρισμό του. Μην ανησχείτε για μένα εβρίσκομαι με το Γιώργο το Βεργάκη μαζί. Περιμένω γράμμα σας.
Σας χαιρετώ όλους
Σ.Π

29-11-1940
Αγαπημένοι μου γονείς
Μόλις έλαβα το γράμμα σας γραμμένο στις 17 – 11- 1940 και δεν φαντάζεστε τη χαρά μου αλλά και όλων των πατριωτών μου οι οποίοι δεν είχαν λάβει γράμμα και επιθυμούν να ίδουν γράμμα από την Κρήτη
Εμεινα ήσυχος ότι είστε καλά και ευχαριστήθηκα που πήγατε στο χωριό. Εγώ είμαι καλά καθώς και όλοι μας εδώ ενθουσιασμένοι πάντοτε με τον ένδοξον αγώνα μας. Εχετε θάρρος και να μη φοβείσθε.
Χαιρετισμούς στα αδέρφια μου στη γιαγιά μου και σε όλο τον κόσμο.
Αυριο φεύγω να πάω σε κάποιο μέρος και μόλις φθάσω εκεί θα σας γράψω πάλι. Πάντως εσείς να γράφετε στην ίδια διεύθυνση πάντοτε.
Με αγάπη σας φιλώ
Ο υιός σας
Σ.Π

18-12- 1940
Αγαπημένοι μου γονείς
Εχω καιρό να λάβω γράμμα σας ενώ εγώ απεναντίας έχω στείλει πολλάς επιστολάς. Τι σας συμβαίνει άραγε; Είμαι καλά και να μη στεναχωρείσθε διόλου. Τώρα μερικές μέρες βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη και τώρα επανήλθα στη θέση μου. Είμαι καλά να μη στεναχωρείσθε διόλου αλλά με στενοχωρείτε διότι δεν γράφετε. Περιμένω το πουλόβερ και δεν μπορώ να εννοήσω πότε θα φτάσει. Δεν θέλω να στενοχωριέστε είμαι καλά, πολύ καλά και κοντεύουν να πέσουν οι Ιταλοί στη θάλασσα και η ολοκληρωτική νίκη πλησιάζει για τη μεγάλη Ελλάδα μας.
Χαιρετισμούς σε όλους
Με τη Νίκη
Σ.Π

31- 12- 1940

Αγαπημένοι μου γονείς
Είμαι καλά. Σας εύχομαι ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος χαρές να είναι γεμάτος και να έρθη η Μεγάλη Νίκη. Με το έτος 1941 εύχομαι να ειρηνεύση ο κόσμος και παντού να λάμψη η αλήθεια και η ειρήνη. Εύχομαι την ταχείαν Νίκην αυτήν την νέα χρονιά.
Σας φιλώ όλους
Σ.Π

11- 3 -1941
Γλυκειά μου μανούλα
Μόλις πήρα το γράμμα σου και και η χαρά μου μεγάλωσε διότι σήμερα πήρα 2 επιστολάς. Είμαι καλά μη στενοχωριέσαι διόλου. Γράφετε ότι μου εστείλατε γάντια κασκόλ το φυλαχτό μου κ.λ.π. Τα πλεκτά γάντια κ.λ.π τα έλαβα αλλά από κάποιο κορίτσι άγνωστο μου τελείως από την Πελοπόννησο. Το ίδιο κάνει με ευχαριστεί το ίδιο που μιά Ελληνίδα μαζί με άλλες ξαγρυπνούν για μας στα μετόπισθεν. Επιτρέπετε να στέλνουν γλυκίσματα και φρούτα αλλά ξηρά. Στείλτε σταφύδες καλύτερα.
Φίλησε μου τη γιαγιά μου το Μανώλη μας το Νικόλα μας το Λευτεράκη τον πατέρα και τη μπεμπούλα μας.
Χαιρετισμούς σε όλους σας φιλώ όλους
Σ.Π

6-2-1941

Αγαπητέ μου Νίκο
Εχω καιρό να λάβω γράμμα σου και ανησυχώ. Σε σκέπτομαι αγαπημένε μου αδερφέ εις τας δυσκόλους τούτας στιγμάς και η λύπη μου είναι μεγάλη. Μη σκέφτεσαι όμως τίποτα στη λήθη το παρελθόν. Σήμερον ο σκοπός όλων μας είναι η Δόξα της Ελλάδος και η Νίκη. Οταν επιτευχθεί ο σκοπός ούτος μετά θα αρχίση ο καθένας μας να σκέφτεσαι το μέλλον του. Η νίκη θα φέρει την ευτυχία σε όλους μας και νικώντας ήρεμοι πιά απαλλαγμένοι από κάθε κίνδυνο και από κάθε εφιάλτη θα συνεχίσουμε τα ειρηνικά μας έργα. Ο Αείμνηστος αρχηγός μας μας άφησε κεφάλαια ηθικά, μας έκανε Ελληνες δοξασμένους και μας ένωσε δια τη μέλλουσα ζωή. Προσπάθησε για τα αφορώντα ζητήματα μας να λύνονται δια ευθείας οδού και ο θεός θα μας βοηθήσει. Γράψε μου να μαθαίνω τα νέα σας. Είμαι καλά δόξα το θεό. Χαιρετισμούς στο Θόδωρο στα αδέρφια μας στους γονείς και στη γιαγιά.
Σας φιλώ όλους
Σ.Π

Είναι πολλά τα γράμματα 35 περίπου, απλά δημοσίευσα κάποια ενδεικτικά και καθώς το κάνω αυτό σκέφτομαι ότι από Ελλάδα του » Οχι» γίναμε η Ελλάδα του «ΝΑΙ ΠΕΡΑΣΤΕ». Αυτά τα γράμματα καλό θα ήταν να τα διάβαζαν και μερικοί πολιτικοί έτσι για να θυμηθούν από ποιους παρέλαβαν την Ελλάδα.

Σήμερα δυστυχώς η Ελλάδα ανήκει στους χαμένους, ο ρόλος μας έχει αλλάξει. Τα πράγματα κάθε μέρα γίνονται όλο και χειρότερα, βουλιάζουμε όλο και πιο πολύ. Κατά πόσο είμαστε ικανοί να αλλάξουμε τη ζωή μας και να κερδίσουμε ξανά την ευημερία εξαρτάται αποκλειστικά από την ικανότητα μας να αναγνωρίσουμε η όχι το ρόλο που πρέπει να επωμιστούμε κι από την ειλικρινή μας πρόθεση να αναγνωρίσουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Σαν λαός χρειάζεται να απαλλαγούμε από τους παλιούς, φαύλους και κίβδηλους ηγέτες και να παίξουμε έναν κυρίαρχο ρόλο. Ομως για κάθε αυθεντική πράξη απαιτείται πρώτα ένα πνευματικό ξύπνημα, για να μπορέσουμε να βγούμε από τις βαθιές αυταπάτες. Είναι αναγκαίο να ακολουθήσουμε ένα νέο δρόμο, το δρόμο της καλυτέρευσης, της αγάπης και της αλήθειας και μέσα από αυτή η κατάσταση που είναι σαν ένα μολυσμένο τραύμα να οδηγηθούμε σε ένα φωτεινό μέλλον, μας αξίζει !!!!! Μπορεί να είναι ένας δύσκολος δρόμος γιατί σε κάθε γωνιά να συνωμοτεί η δυσπιστία, αλλά ο ρόλος μας είναι να διαποτίσουμε την ύπαρξη μας με φως όραμα και εμπιστοσύνη και να σταματήσουμε να ντύνουμε τους εαυτούς μας με τη πίκρα του θύματος και του αδικημένου.
Η ολοκλήρωση ενός ατόμου και ενός λαού επιτυγχάνεται όταν κάποιος μπορεί να κρατάει το κεφάλι του ψηλά στις αντιξοότητες παίρνοντας δύναμη από την αγάπη. Αγάπη για τη μοίρα μας και για ότι ανεξερεύνητο μας έχει επιφυλάξει. Κι αν ακόμη δεν μπορέσουμε ποτέ να την εξηγήσουμε, πάντα θα είναι αυτός ο σκοπός μας, να συνεχίσουμε να συνεχίζουμε.
Χρειάζεται μια αλλαγή στη συνειδητότητα μας. Ισως ακόμα κι ένα άλμα. Και που ξέρετε; Πολλά μπορούν να αλλάξουν, οι φτωχοί μπορεί να βγουν από τη φτώχεια τους και οι ιδιοτελείς καπιταλιστές να μεταστραφούν σε ανιδιοτελείς διαχειριστές του ανθρώπινου κόπου και ίσως μιά μέρα αρχίσουν να μιλάνε με τη γλώσσα των ποιητών……… Αργά ίσως αλλά σταθερά με πίστη, ενότητα, όραμα και αγάπη να μπορέσουμε να κερδίσουμε αυτό που χάσαμε.
Δεν μπορώ να εγκαταλείψω τη συνήθεια να πιστεύω και να περιμένω τα καλύτερα …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


1 σχόλιο

Τετάρτη και 24


Κάποιοι άνθρωποι έχουν κατακλύσει την καρδιά τους με τόσα αρνητικά συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες από το παρελθόν, τραυματικές εμπειρίες, που όταν ανοίξουν την πόρτα στην αγάπη, δεν υπάρχει χώρος για να φιλοξενηθεί.
Ο θυμός, η μνησικακία, και οι φόβοι, ενώ είναι αρνητικά και ανεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν μια περίοπτη θέση μέσα σε πολλές καρδιές και αυτό συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι θα προστατεύσουν το παρόν τους και το μέλλον τους αν κουβαλάνε πάντα μαζί τους τους παλιούς θυμούς και την κάθε λογής απογοήτευση.

Ο φόβος μας κάνει να μην αφήνουμε χώρο στην αγάπη. Ο φόβος είναι μια σκιά από το παρελθόν και νομίζουμε ότι αν συνεχίσουμε να φοβόμαστε τότε τα παλιά τραύματα δεν θα επαναληφθούν … Και γινόμαστε καχύποπτοι…. Και μια μέρα έρχεται η αγάπη και ενώ είναι το μεγάλο ζητούμενο το οποίο βρίσκεται πίσω από όλες τις επιδιώξεις μας, οι περισσότεροι νιώθουν τρόμο, νιώθουν τρόμο για το φως και συνεχίζουν να ζουν στα σκοτάδια… μέχρι που να αποκτήσουν τη γενναιότητα που χρειάζεται για να εμπιστευτούν την αγάπη, για να εμπιστευτούν και πάλι την αγάπη και να επιτρέψουν στο φως της να θεραπεύσει τα προσωπικά τους σκοτάδια.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Συναισθήματα ( μέρος Τρίτο)


Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν άβολα να εκφράσουν αυτά που θεωρούν αρνητικά συναισθήματα και έτσι επιλέγουν να τα καταπιέσουν. Και σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβουν χάνουν εντελώς την επαφή με τα συναισθήματα τους και πέφτουν στην απάθεια. Αυτό συμβαίνει γιατί στην πραγματικότητα αυτή η επιλογή είναι αδύνατη να γίνει επιλεκτικά κατά συνέπεια παρασύρει και καταλύει ολόκληρο το μηχανισμό που μας κάνει να νιώθουμε.
Όλα τα συναισθήματα και τα θετικά αλλά και αυτά που θεωρούμε αρνητικά είναι σαν σήματα στο δρόμο μας, χωρίς αυτά δεν θα μπορούσαμε να βρούμε τον προσανατολισμό μας.
Δεν υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα. Καλός η κακός είναι ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε. Αν για παράδειγμα ένα άτομο είναι θυμωμένο αυτό το συναίσθημα του δείχνει τι είναι αυτό που χρειάζεται αληθινά, γιατί ο θυμός κρύβει κάποιες ανικανοποίητες ανάγκες. Αρα είναι ένα πολύ χρήσιμο συναίσθημα που οδηγεί κάποιον σε μια βαθύτερη γνώση των αναγκών του και σε μια πιο ουσιαστική γνώση του εαυτού του. Αν όμως το άτομο κάθε φορά που θυμώνει ουρλιάζει και ξεσπάει πάνω στους άλλους θεωρώντας ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι γι αυτό που νιώθει και πρέπει να συμμορφώνονται στις ανάγκες του, τότε αυτό το άτομο κάνει κακό χειρισμό και παραδίδει τη δύναμη της ζωής του και την ευθύνη των συναισθημάτων του στους άλλους .
Όλα τα συναισθήματα έχουν μηνύματα για τον εαυτό μας και για την πορεία μας και είναι ευλογίες.
Πριν από αρκετά χρόνια παρακολουθούσα ένα ντοκιμαντέρ και υπήρχε μια κοπέλα που είχε γεννηθεί χωρίς αισθητήρια του πόνου.
Στην αφήγηση έλεγε ότι η ζωή της ήταν πολύ δύσκολη γιατί ακόμη και τα απλά καθημερινά πράγματα έκρυβαν μεγάλους κινδύνους για εκείνη. Είχε πάθει σοβαρά εγκαύματα κατά τη διάρκεια που έπλενε τα πιάτα της γιατί δεν μπορούσε να ρυθμίσει τη θερμοκρασία τη θερμοκρασία το νερού και το ότι δεν πονούσε δεν σήμαινε ότι δεν προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στο σώμα της.
Αυτό ακριβώς κάνουν και τα συναισθήματα στο ψυχικό επίπεδο, μας προστατεύουν και μας βοηθούν να βρούμε το δρόμο μας.
Και όπως ο σωματικός πόνος μας σώζει τη ζωή ο ψυχικός πόνος μας σώζει από μια λάθος ζωή …

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


4 Σχόλια

Πατέρας και κόρη


Ακούω τον Placido Domingo στο Pearl fishes, βλέπω τη δύση του ήλιου και στο ράφι της βιβλιοθήκης δίπλα από το παράθυρο η φωτογραφία του πατέρα μου …

Όταν ήμουν πολύ μικρή προτού καν πάω ακόμη σχολείο δεν κοιμόμουν ποτέ αν δεν επέστρεφε ο πατέρας μου στο σπίτι. Εξ αιτίας της δουλειάς του εργαζόταν μέχρι αργά και όταν ταξίδευε εκτός Αθηνών πάντα περίμενα μέχρι να γυρίσει και σήκωνα επανάσταση για μείνω ξύπνια μέχρι αργά. Αν δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα με την επιμονή της μητέρας μου να κοιμηθώ, καθόμουν στο σκοτάδι με ανοιχτά μάτια και περίμενα μέχρι να τον ακούσω να έρχεται. Σ αυτή την ηλικία ο πατέρας μου ήταν για μένα το τέλειο ον. Ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο καλός και ο πιο ξεχωριστός άνθρωπος του κόσμου. Ήταν όλος ο κόσμος μου.

Τα καλοκαίρια ξεροστάλιαζα (φράση της μαμάς μου) μέσα στη ζέστη στα σκαλιά του κήπου και τον περίμενα να έρθει για το μεσημεριανό φαγητό. Τις Κυριακές του Χειμώνα με έπαιρνε στο γήπεδο με το πρόσχημα ότι δεν θα πήγαινε αν δεν πήγαινα μαζί του αλλά καταλάβαινα ότι το έκανε για να ησυχάζουν οι υπόλοιποι στο σπίτι, μιας και δεν ήμουν και τόσο ήσυχη…

Θυμάμαι όταν έτρεχα με όλες μου τις δυνάμεις για να τον αγκαλιάσω, όταν με κοιτούσε με τόσο ενθουσιασμό που τα μάτια του εξαπλώνονταν σα δάση, όταν με έπιανε από το χέρι για να πάμε βόλτα, δεν ήταν η χαρά του περίπατου, αλλά μια ανεξήγητη ευτυχία που αισθανόμουν μέσα μου, που ήταν έτοιμη να εκραγεί και να απλωθεί στο πιο μακρινό αστέρι, στο άπειρο … ήταν τότε που δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι κάποια πράγματα τελειώνουν η αλλάζουν μορφή.

Κάπου στην έκτη δημοτικού λίγο πριν μπω στη εφηβεία πέθανε ξαφνικά ο πατέρας ενός συμμαθητή μου. Πολλές νύχτες δεν κοιμήθηκα και νομίζω ότι αυτό το γεγονός ταρακούνησε συθέμελα την ύπαρξη μου. Ηταν το τέλος της αθωότητας. Το μυαλό μου ήταν αδύναμο να χωρέσει μια ενδεχόμενη απώλεια του πατέρα μου και μου είχε γίνει ένας εφιάλτης. Ηταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με κάτι τέτοιο, το οποίο το χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο η φράση των μεγάλων » συμβαίνουν αυτά, έτσι είναι η ζωή» .

Ολοι οι φόβοι έχουν πίσω τους το φόβο του θανάτου, όχι απαραίτητα του φυσικού αλλά όλων των μορφών του…

Στην εφηβεία μου δεν είχα ξεσπάσματα θυμού όπως είχαν περισσότεροι φίλοι μου, ούτε μάλωνα με τους γονείς μου, μέσα μου όμως γίνονταν εκρήξεις προσπαθώντας να βάλω σε τάξη αυτό το ‘έτσι είναι η ζωή». Διάβαζα πολύ, έγραφα, ατελείωτες ώρες φιλοσοφούσα και άρχισα σιγά σιγά άρχισα να παίρνω αποστάσεις από τον πατέρα μου λέγοντας του μόνο τα τυπικά.

Στα 19 μου πριν καλά καλά τελειώσει η εφηβεία μου γέννησα το γιο μου. Το πρωινό εκείνο μόνο ο πατέρας μου έτρεξε σε μένα ενώ όλοι οι άλλοι πήγαν να δουν το μωρό. Στην κυριολεξία παραβίασε τις πόρτες για να βεβαιωθεί ότι είμαι καλά.
Από κει και μετά έγινε ακόμη περισσότερο υπερπροστατευτικός μαζί μου αλλά και με το παιδί φυσικά. Ωρες ατελείωτες περνούσαμε μαζί και ήταν ο βοηθός μου μαζί με τη μητέρα μου, αλλά ο πατέρας μου ήθελε να χώνεται παντού, με την καλή έννοια. Τότε ξανασυνδεθήκαμε όπως όταν ήμουν παιδί.

Πάντα του άρεσαν οι έντονες συζητήσεις κι ας το αρνιόταν και είχε ένα πάρα πολύ πλούσιο λεξιλόγιο και κορυφαία επιχειρήματα. Άρχισα να υποπτεύομαι ότι ο πατέρας μου μεγαλώνει όταν σιγά σιγά άρχισε να χρησιμοποιεί όλο και λιγότερες λέξεις, σαν να έσκιζε και να αφαιρούσε σελίδες ολόκληρες από το προσωπικό του λεξικό και όταν τα τα μάτια του άρχισαν να έχουν αυτό το προστατευτικό στρώμα της νωθρότητας της κόπωσης, της παραίτησης, της εγκαρτέρησης, που ίσως το αναπτύσσουν όλοι οι ηλικιωμένοι που μπορεί να είναι ένα διαφορετικό φως η ακόμη και σοφία. Αυτό το βλέμμα που σου λέει είμαι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, μου αρέσει η ζωή αλλά δεν θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει και έντονα, έχω φιλικές σχέσεις με τα νιάτα αλλά μιλάω διαφορετική γλώσσα. Όταν είναι κάποιος νέος παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, όταν γεράσει το θυσιάζει αυτό επειδή κάτι που στέκει από πάνω του είναι πιο σοβαρό.

Ποτέ δεν το είδα σαν γέρο και όταν κάποια στιγμή μια νοσοκόμα τον αποκάλεσε παππού μέσα μου ένιωσα την επιθυμία να τη βρίσω. Δεν το έκανα φυσικά. Είναι παππούς του γιου μου σκέφτηκα αλλά όχι και παππούς … είναι μόλις 77 χρόνων …

Επαθε εγκεφαλικό παρέλυσε από τη μια πλευρά αλλά το μυαλό του ήταν πιο έξυπνο από ποτέ, μόνο που δεν μπορούσε να περπατήσει. Οταν συνέβη αυτό πέρασα ένα ισχυρό σοκ που όμως το διαδέχτηκε η σκέψη ότι δεν είχα την πολυτέλεια να κλαίω έπρεπε να βρω λύση για να τον φροντίσω όσο το δυνατόν καλύτερα. Μέσα μου αισθανόμουν ότι δεν έχω πολύ χρόνο με τον πατέρα μου, η κλεψύδρα είχε γυρίσει. Πήγα και έκανα μαθήματα, αυτά που κάνουν οι αποκλειστικές νοσοκόμες. Η σχέση μας άλλαξε, άλλαξαν οι ρόλοι και επειδή είχε νοητική διαύγεια ένιωθε άβολα από τη μια από την άλλη όμως με ήθελε κοντά του.

Τα βράδια δεν είχε ύπνο και μιλούσαμε πάρα πολύ λέγαμε τόσα πολλά όσα δεν είχαμε πει σε μια ζωή.
Κανένα φάρμακο, κανένας γιατρός καμιά θεραπεία δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα χωρίς την αγάπη. Ωρες ατελείωτες καθόμουν δίπλα του και του έλεγα: σ αγαπώ, σ ευχαριστώ, είμαι πολύ τυχερή που σε έχω πατέρα επίσης του έλεγα αυτά που μου άρεσαν και θαύμαζα σε εκείνον. Και έτσι το έπαιρνε ο ύπνος. Ενα βράδυ άνοιξε τα μάτια του και με ρώτησε: Θα πεθάνω; Του λέω πας καλά θα αφήσω εγώ κανέναν να πειράξει τον πατέρα μου; Παρόλο που η απάντηση ήταν ανόητη εκείνος χαμογέλασε ευχαριστημένος, φάνηκε να με πίστεψε και αποκοιμήθηκε. Ένιωσα να του είχα ανταποδώσει τη φράση που μου είχε πει χιλιάδες φορές, «δεν θα αφήσω κανένα να πειράξει το κοριτσάκι μου», αλλά χωρίς να μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση μου …

Εφυγε την Πρωτομαγιά του 2011 πέντε παρά το είκοσι το πρωί. Ηθελα να τον αποχαιρετήσω όπως του άξιζε, με τον τρόπο εκείνο που άξιζε στη σχέση μας. Εκλαψα πολύ από πόνο και απόγνωση αλλά την ώρα του αποχαιρετισμού, σκέφτηκα ότι πρέπει να σταθώ εδώ για εκείνον και όχι για μένα, δεν ήθελα να με απασχολήσει τούτη τη στιγμή το πως θα ζήσω χωρίς εκείνον. Έτσι στάθηκα μπροστά του με τόση αγάπη και ευγνωμοσύνη που όταν σκέφτομαι αυτή τη στιγμή νιώθω αγαλλίαση.

Φυσικά κλαίω ακόμη, από νοσταλγία αλλά με παρηγορούν οι πυκνές φυλλωσιές των γεμάτων αγάπη αναμνήσεων, το φως που έλαβα που διαπερνά τη ματιά μου, και σαν μια μυστηριώδης οντότητα μέσα μου να μεταστρέφει τη θλίψη της απώλειας σε πίστη, αγάπη ευγνωμοσύνη και αισιοδοξία. Ίσως να είναι το νoιάσιμο των γονιών μου από εκεί ψηλά, ίσως να είναι η ιδιότητα της ψυχής να θεραπεύει και να κλείνει μόνη τις πληγές της ίσως να είναι η πίστη μου πως μπορεί ο κόσμος να έρχεται και να φεύγει αλλά η ψυχή είναι αθάνατη και κατοικεί σε σφαίρες φωτός…

Απέναντι στο θάνατο δεν υπάρχουν όπλα επειδή δεν υπάρχει θάνατος. Υπάρχει μόνο ο φόβος του θανάτου. Αυτός μπορεί να γιατρευτεί… γι αυτόν υπάρχουν όπλα…

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


1 σχόλιο

Γιατί θυμώνουμε;


Το συναίσθημα του θυμού είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα και έχει αποτελέσει αφετηρία γιά τις περισσότερες καταστροφικές ενέργειες στην ανθρώπινη ιστορία. Ο θυμός είναι απρόβλεπτος, δεν ξέρουμε πότε θα εκραγούμε από θυμό εμείς η οι άλλοι, γι αυτό και τον φοβόμαστε τόσο πολύ. Παρ όλα αυτά ο θυμός είναι απλώς ένα ανθρώπινο συναίσθημα και τα συναισθήματα είναι απλώς συναισθήματα. Δεν υπάρχουν καλά η κακά συναισθήματα κακός η καλός είναι ο τρόπος που τα χειριζόμαστε, ο τρόπος που τα εκφράζουμε η δεν τα εκφράζουμε.
Κάποιοι τον εκφράζουν δυναμικά ξεσπώντας και ουρλιάζοντας αυτό όμως τους κάνει να νιώσουν παροδικά καλά. Κάποιοι άλλοι τον καταπιέζουν νομίζοντας ότι ο συσσωρευμένος καταπιεσμένος θυμός δεν αποτελεί θυμό αλλά κάποια στιγμή αυτός ο παλιός θυμός επανέρχεται σε πλήρη ένταση και κατακλύζει το νου και το σώμα τους. Πολλές φορές ήρεμοι επιφανειακά άνθρωποι έχουν μέσα τους τεράστιες ποσότητες καταπιεσμένου θυμού.
Ο καταπιεσμένος αυτός θυμός γίνεται ένα φίλτρο ανάμεσα σε μας και στον έξω κόσμο με αποτέλεσμα κάθε τι που έρχεται προς εμάς αλλά και κάθε τι που εκφράζεται από μας να περνάει μέσα από αυτό το φίλτρο. Ενα φίλτρο θυμού δίνει στον έξω κόσμο ένα χρώμα εχθρικό και ψυχρό εφόσον τα μηνύματα περνώντας από αυτό το φίλτρο μετατρέπονται, μετασχειματίζονται σε εχθρικά έτσι ανταποκρινόμαστε σ αυτά με ένα καχύποπτο και αμυντικό τρόπο. Φοβόμαστε να επιτρέψουμε στους άλλους να ξέρουν τι νοιώθουμε και ποιοί είμαστε στ αλήθεια από φόβο μήπως μας εκμεταλλευτούν.
Το ίδιο φίλτρο παραμορφώνει και τα μηνύματα που βγαίνουν από μέσα μας. Μπορεί να θέλουμε να υποστηρίξουμε τους άλλους, να τους δείξουμε την αγάπη μας, να τους προσφέρουμε υποστήριξη, οι ενέργειες μας όμως δεν γίνονται αντιληπτές λόγω του φίλτρου του θυμού. Ο άντρας η η γυναίκα που λέει: και γω σ αγαπώ που να πάρει…… θέλει να εκφράσει αγάπη αλλά αυτή η αγάπη σκοντάφτει πάνω στο θυμό.
Κάποιος που έχει θυμό και αρνείται να κάνει κάτι γι αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στο σώμα του. Ο χρόνιος θυμός μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα υγείας, πόνους στο σώμα, προβλήματα στο σεξ, ανικανότητα, ψυχρότητα η ακόμη θυμωμένο σεξ και γενικά επιθετική συμπεριφορά. Είναι ένα είδος μη συμπληρωμένου θυμού.
Κάποιοι έχουν ξαφνικά ξεσπάσματα θυμού κι αυτό γιατί υπάρχει λανθάνων θυμός που βρίσκεται μέσα στο υποσυνείδητο τους και τους προκαλεί αυτά τα ανεξήγητα ξεσπάσματα.
Ο θυμός για τον εαυτό μας γίνεται κατάθλιψη, είναι μιά μορφή μη ξεκαθαρισμένου θυμού.
Δεν θυμώνουμε όλοι το ίδιο, αλλά όλους μας θυμώνουν περίπου τα ίδια πράγματα. Τι συμβαίνει και θυμώνουμε; Θυμώνουμε επειδή ταυτιζόμαστε με μιά κατάσταση, δηλαδή όταν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι άδικο κατά τη γνώμη μας, κάτι που συγκρούεται με τις αρχές μας και με τις αξίες μας. Θυμώνουμε όταν κάτι μας φοβίζει. Και τέλος θυμώνουμε όταν έχουμε μιά ανικανοποίητη ανάγκη. Δηλαδή όταν χρειαζόμαστε κάτι που είναι πολύ σημαντικό για μας και δεν το παίρνουμε. Προφανώς δεν θα θυμώναμε αν αυτό που δεν πήραμε δεν ήταν σημαντικό για μας. Ο θυμός είναι μια κραυγή για αγάπη, απoδοχή και αναγνώριση. Αυτό θέλει κάθε θυμωμένος.
Υπάρχουν φορές στη ζωή όλων μας που οι αντίδρασεις μας στα ίδιο γεγονός είναι εντελώς διαφορετικές κι αυτό συμβαίνει επειδή η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε την ώρα που συμβαίνει κάτι καθορίζει και την αντίδραση μας. Αν βρισκόμαστε σε μιά κατάσταση που έχουμε έλλειψη από αυτοεκτίμηση θα αντιδράσουμε φυσικά εντελώς διαφορετικά από ότι αν αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας.
Η απαλλαγή από το θυμό είναι μιά διαδικασία απελευθέρωσης. Καθώς αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε σωστά το θυμό και από την καταπίεση και την λανθασμένη έκφραση του μετακινηθούμε προς την ολοκλήρωση και την απελευθέρωση του, τότε θα αρχίσουμε να νιώθουμε ελευθερία χαρά, αυτοπεποίθηση, ζωντάνια. Αυτή θα είναι η ανταμοιβή μας για την αλλαγή της στάσης μας απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Οκτώβρης


Οκτώβρης, μήνας με μια εσωτερική γοητεία που μας εμπνέει να στραφούμε προς τα μέσα και να ακολουθήσουμε τα φλογισμένα κοπάδια των επιθυμιών μας. Τα σύννεφα και ο άνεμος μιλάνε στην καρδιά, και η κάθε αστραπή μας καλεί να αφυπνιστούμε. Αυτό το μήνα ας ακολουθήσουμε τον άγιο ποταμό της δικής μας αυθεντικότητας κι ας βγάλουμε στο φως όλα τα ωραία σχέδια που τόσο καιρό ωρίμαζαν στη σκιά.
Έναν υπέροχο μήνα σας εύχομαι αγαπημένοι μου φίλοι, με υγεία, αγάπη, χαρά και ενθουσιασμό !!!!!!

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία