Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Είμαι εδώ μαζί σου αυτή τη στιγμή και είναι το μόνο μέρος που θα ήθελα να βρίσκομαι

2 Σχόλια


Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή μας που δεν τις ξεχνάμε γιατί βλέπουμε τον εαυτό μας σαν τρίτοι και ξαφνικά ξεπετάγονται μπροστά μας κάποιες συνειδητοποιήσεις άγνωστες σε μας μέχρι εκείνη τη στιγμή που μας μετατρέπουν σε άτομα που αφυπνίζονται από ένα απατηλό όνειρο και βλέπουμε πως κάτι μέσα μας έχει αλλάξει καθώς κολυμπάμε στον αχανή ποταμό της εξέλιξης. Είναι κάποια δευτερόλεπτα αφύπνισης που μας βγάζουν από την κιβωτό – φυλακή που ζούμε παρασυρμένοι από τον ποταμό των συνηθειών και μιας χωρίς επίγνωση καθημερινότητας.

Θυμάμαι λοιπόν μια πολύ ζεστή μέρα του προπέρσυνου καλοκαιιού που πήγα στοσπίτι των γονιων μου… Θα ανοίξω εδώ μια παρένθεση και θα πω οτι για πολλά χρόνια σχεδόν όλη μου τη ζωή το σπίτι μου από το σπίτι των γονιών μου απείχε μόλις λίγα λεπτά με τα πόδια. Το 2006 ματακόμησαν κοντά στον αδερφό μου και έτσι η απόσταση μεγάλωσε και έγινε 15 λεπτά με το αυτοκίνητο αν δεν είχε κίνηση και ένα μισαωράκι αν είχε. Οταν ξεκινούσα να πάω στους γονείς μου ο πατέρας μου απο την ανυπομονησία του μου τηλεφωνούσε για να με ρωτήσει σε πόση ωρα θα φτάσω. Μερικές φορές, αλλά τώρα που το θυμάμαι νιώθω ενοχές αγανακτούσα και έλεγα: μπαμπά μου κρατάω τιμόνι δεν είμαι πιλότος, αλλά από μέσα μου έλεγα έλεος πιά !!!γιατί αισθανόμουν πιεσμένη. Κάθε φορά, μα κάθε φορά Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνα (γεμίζουν δάκρυα τα μάτια μου τώρα που το σκέφτομαι), με οποιαδήποτε θερμοκρασία στεκόταν στη βεράντα και με περίμενε. Αλλά το πιο σημαντικό δεν ήταν αυτό ήταν ότι είχε ένα χαμόγελο σαν να με έβλεπε πρώτη φορά μετά από χρόνια … Αυτό το χαμόγελο που είχει τρυφερότητα, αγάπη καλωσόρισμα, θαυμασμό, καλοσύνη, προστατευτικότητα, δύναμη και αγνή χαρά…. αυτό το χαμόγελο που έκανε τα μάτια να επεκτείνονται σαν δάση.

Έτσι λοιπόν και εκείνη τη μέρα που έψηνε ο ηλιος το ψωμί από τη ζέστη με περίμενε μέσα το λιοπήρι με αυτό το μεγαλοπρεπές χαμόγελο, τον φίλησα και μετά σκαρφάλωσα από τα κάγκελα, δεν μπήκα από την πόρτα για να κάνω έκπληξη στη μάνα μου που κοιμόταν στον καναπέ. Αυτό το σκαρφάλωμα από τα κάγκελα το έκανα συχνά το καλοκαίρι (το σπίτι τους ήταν ισόγειο με κήπους γύρω γύρω) και μάλιστα μια Κυριακή πήγα εκεί που δεν με περίμεναν και πάγωσαν όταν με είδαν γιατί τους τσάκωσα να τρώνε όλα τα απαγορευμένα για την υγεία τους και μάλλον η παρουσία μου τους έκοψε την όρεξη και ήταν η μόνη φορά που δεν θα έλεγα ότι χάρηκαν που με είδαν …
Ξύπνησα λοιπόν τη μητέρα μου και εκείνη κλασσικά αρχισε να με ρωτάει τι θα ήθελα να μου φτιάξει να φάω, να πιω και τέτοια μαμαδίτηκα. Μετά από λίγο πίναμε όλοι μαζί καφέ, μιλούσαμε και ξαφνιικά εγώ λέω: Αχ πως θα ήθελα να ήμουν σε μια παραλία τώρα !!!!! Και τότε ο μπαμπάς μου λέει: Εγώ πάντως είμαι εδώ μαζί σας αυτή τη στιγμή και είναι το μόνο μέρος που θα ΄θελα να βρίσκομαι, πουθενά αλλού παρά μόνο εδώ και με κανέναν άλλο παρά μόνο με σας. Ποτέ μα ποτέ σε όλη μου τη ζωή δεν είχα ακούσει πιο μεγάλη κουβέντα αγάπης. Τίποτε πιο όμορφο … τίποτε πιο πλήρες… τίποτε που να εκφράζει καλύτερα την αγάπη !!!
Από εκείνη η στιγμή σαν να άναψε ένα πολύ δυνατό φως μέσα στη συνειδητότητα μου. Εκείνο το καλοκαίρι ήταν το τελευταιο του πατέρα μου και το προτελευταίο της μάνας μου. Απο εκείνη τη στιγμή έλεγα πάντα αυτή τη φράση στους γονείς μου ακόμη και την ημέρα που τους είδα και τους αποχαιρέτησα για τελευταία φορά.

Αυτό θέλω να ακούσω όλοι μας αυτό θέλουμε να ακούσουμε όταν είμαστε θλιμμένοι, όταν μοιραζόμαστε τα συναισθήματα μας με τους άλλους, όταν μιλάμε για τις αγωνίες και τα όνειρά μας, όταν μοιραζόμαστε τη χαρά και τον ενθουσιασμό μας ή όταν απλά καθόμαστε με κάποιον, έχουμε ανάγκη από αληθινή παρουσία.
Αυτό θέλω και όλοι μας αυτό θέλουμε. Να συναντιόμαστε σε εκείνα τα μέρη που η καρδιά αντηχεί την αγάπη, να μη συναντιόμαστε μηχανικά η από υποχρέωση, αλλά από αληθινή αγάπη και επίγνωση.

Ναι!!!! είμαι εδώ μαζί σου αυτή τη στιγμή και είναι το μόνο μέρος που θα ήθελα να βρίσκομαι και όταν το συνειδητοποιώ αυτό νιώθω εκείνο το σπάνιο συναίσθημα, σαν να περπατώ σε ένα κόσμο που δεν έχει βαρύτητα, το σώμα μου χάνει τη μάζα του και αιωρείται στο σύμπαν.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements

2 thoughts on “Είμαι εδώ μαζί σου αυτή τη στιγμή και είναι το μόνο μέρος που θα ήθελα να βρίσκομαι

  1. Με έκανες και δάκρυσα !!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s