Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Η life style Εδέμ


Οταν η ευτυχία συνδέεται με τις λαίμαργες επιθυμίες μας και όχι με τις αληθινές επιθυμίες τις καρδιάς μας γίνεται αμείλικτη και τρομακτική. Μοιάζει με μιά ευλογία αλλοπρόσαλλη που ποτέ δεν είναι εξασφαλισμένη και οι κάτοχοι της μπορούν να τη χάσουν ανά πάσα στιγμή γιατί είναι προσωρινή, επειδή δεν είναι αληθινή. Δυστυχώς οι περισσότεροι από μας κινηγάμε αυτό που μας δίδαξαν ότι πρέπει να θέλουμε και όχι αυτό που στ αλήθεια θέλουμε. Και καταλήγουμε στο βάθρο του νικητή με ένα σαρκοβόρο χαμόγελο. Το life style γίνεται μια διαταγή, μια διαταγή απάνθρωπη και ακαθόριστη που όμως υποτασσόμαστε σε αυτήν από φόβο μήπως χάσουμε το δρόμο. Το life style παίζει πολύ με το φόβο των γηρατιών, του πάχους και της ασχήμιας, της απόρριψης και της αποτυχίας, προσφέρει πρότυπα γυναικών και ανδρών όλο και πιό νέων, αρυτίδιαστων και ατσαλάκωτων. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε υπογράφουμε με αυτά τα πρότυπα ένα σιωπηρό συμβόλαιο και ανάλαμβάνουμε μιά δέσμευση να τους μοιάσουμε. Και καθώς μιμούμαστε αυτά τα πρότυπα και αντιγράφουμε τους στόχους τους και τις ζωές τους αναρωτιόμαστε γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι; Οσο καλοί μαθητές κι αν είμαστε η ψυχή μας μας προδίδει και ακυρώνει το ραντεβού με την την fashion ευτυχία. Η ψυχή του καθενός μας είναι ένα ελεύθερο πουλί και αν θέλουμε να γίνουμε κάτοχοι της ευδαιμονίας θα πρέπει να ακολουθήσουμε το ελεύθερο πέταγμα του. Είναι καιρός να απενοχοποιηθούμε από το φορτίο της life style Εδεμ, να ελαφρύνουμε τα πράγματα να τα απλοποιήσουμε, να ακολουθήσουμε τα δικά μας όνειρα και να γίνουμε ευτυχισμένοι με το δικό μας τρόπο. Να πάψουμε να υποκλινόμαστε στους βωμούς της προκαθορισμένης επιτυχίας και ευτυχίας χωρίς να ντρεπόμαστε γι αυτό, να χαλαρώσουμε και να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε τα απλά, καθημερινά, αληθινά και σημαντικά πράγματα ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements


2 Σχόλια

Πίστη δεν είναι να είσαι βέβαιος …


Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για την πίστη χωρίς να γράψω επίσης για την αμφιβολία. Τα κενά και οι αμφιβολίες η άβυσος και οι χαράδρες δημιουργούν την πίστη. Πίστη δεν είναι να είσαι βέβαιος, πίστη είναι να αμφιβάλεις αλλά παρόλα αυτά να ρισκάρεις να κάνεις το βήμα. Πίστη δεν είναι να βγάζεις θρησκευτικούς ήχους στο φως της μέρας. Πίστη είναι να θέτεις ερωτήματα βαθιά μέσα στην ψυχή σου και να αμφιβάλεις τη νύχτα αλλά μετά να σηκώνεσαι το πρωί και να πιάνεις δουλειά.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Για την αγάπη


Οταν η καρδιά μας είναι ανοιχτή, βρισκόμαστε μέσα στη ροή της αγάπης και τότε εισπράττουμε πραγματικά και αληθινά την αγάπη κι από τους άλλους γύρω μας. Παρ όλα αυτά λίγοι από μας είμαστε συντονισμένοι με την αγάπη. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι δεν παίρνουν την αγάπη που χρειάζονται.

Οσο πιό βαθιά πιστεύει κάποιος ότι δεν έχει την αγάπη των άλλων τόσο περισσότερα πράγματα μεταφράζει σαν απόρριψη και τόσο πιό ψηλό τείχος χτίζει γύρω από την καρδιά του για να προστατευτεί. Το άτομο που πιστεύει ότι δεν άξιο να αγαπηθεί συμπεριφέρεται με έναν όχι και τόσο αξιαγάπητο τρόπο. Μπορεί να είναι απόμακρο, μοναχικό, άστοργο, η προκλητικό. Επειδή συμπεριφέρεται έτσι οι άλλοι του φέρονται ανάλογα. Ακόμη κι αν δεν λέει η δεν κάνει κάτι άσχημο μεταδίδει κύματα που δεν έχουν αγάπη. Οι άλλοι το καταλαβαίνουν αυτό και αντιδρούν αρνητικά.

Όταν πιστεύεις ότι είσαι αξιαγάπητος, τότε είσαι ανοιχτός, εγκάρδιος και στοργικός και εκπέμπεις κύματα αγάπης στα οποία οι άνθρωποι ανταποκρίνονται. Αισθάνονται ασφαλείς να ανοιχτούν σε σένα. Οταν εσύ ακτινοβολείς αγάπη βοηθάς και τους άλλους να νοιώσουν αξιαγάπητοι και τότε ξεκινάς μια αλυσίδα αγάπης που απλώνεται σε όλους και σε όλα γύρω σου.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


2 Σχόλια

Όταν καμιά φορά περνάω από τη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων …..


Καμιά φορά όταν περνάω από τη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων έρχονται οι μυρωδιές από τις παιδικές αναμνήσεις, εικόνες κι αναμνήσεις που κάποιες από αυτές με πιέζουν ακόμα. Σχολικά χρόνια, τιμωρίες, ένα πουλί σκοτωμένο από σφεντόνα, η τσέπη του παλτού να κολλάει από την τσίχλα που επιπόλαια είχα κρύψει την ώρα του μαθήματος, κυριακάτικα σκισμένα παντελόνια, αγορίστικα παιχνίδια που τα προτιμούσα από αυτά των κοριτσιών, υπέροχα πρωϊνά συναισθήματα, μεγάλα όνειρα που ένοιωθα ότι με ένα σάλτο μπορώ να τα αγγίξω. Το πιό μεγάλο μυστήριο ήταν τότε για μένα ο μπλε ουρανός και τα αστέρια, το πιό ωραίο όνειρο μου ήταν η θάλασσα και ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου ο καλοκαιρινός υποχρεωτικός μεσημεριάτικος ύπνος. Θυμάμαι έτσι πολύ μακρινά μιά αίσθηση, που μάλλον την έχουν όλα τα παιδιά, κάποιες λεπτές διασυνδέσεις ανάμεσα στα μάτια και στα αυτιά, στις μυρωδιές και στις γεύσεις, ταύτιζα τους ήχους και τα γράμματα της αλφαβήτου με χρώματα, τις γεύσεις με σχήματα και πολλά άλλα τέτοια. Διατηρώ στη μνήμη μου ακόμη το μυστήριο και εικόνες της παιδικής μου ηλικίας και κάποια ίχνη και κάποιος αντίλαλος υπάρχει ακόμη μέσα μου. Θυμάμαι τη ζωή που ονειρευόμουν να ζήσω αλλά και αυτό που οραματιζόμουν να είμαι και συχνά φοβάμαι μήπως έχω προδώσει το σκοπό μου, γι αυτό και πολλές φορές στη μέση μιάς μέρας ανάμεσα σε δραστηριότητες η τις νύχτες κάνω στον εαυτό μου αιφνιδιαστικά την ερώτηση; Ζεις όπως θέλεις; Είσαι αυτό που αληθινά είσαι;
Κατά τη γνώμη μου ότι κάνει κάποιος στη ζωή του, ότι καταφέρνει σαν πατέρας σαν γιός σαν καλλιτέχνης, σαν άντρας, σαν μάνα σαν γυναίκα σαν άνθρωπος δεν αποτιμάται από το αιώνιο νόημα του κόσμου η από κάποιο σταθερό μέτρο αλλά από το προσωπικό και μοναδικό μέτρο του καθενός. Κι αν τον κρίνει ο Θεός δεν φαντάζομαι να τον ρωτήσει παρά μόνο αν πράγματι έγινε αυτό που προορίστηκε να γίνει με βάση αυτό που του δόθηκε, με βάση τα χαρίσματα και τα ταλέντα του.
Ο κάθε άνθρωπος έχει μιά αποστολή και έρχεται σ αυτή τη ζωή με ιδιαίτερα δώρα ταυτόχρονα όμως κληρονομεί από την πλευρά του πατέρα του, της μητέρας του, των προγόνων του, από το λαό και από τη γλώσσα του από την εποχή στην οποία ζει ορισμένες ιδιότητες, καλές και κακές, ευχάριστες και δυσάρεστες, ταλέντα και ελλείψεις και με όλα αυτά μαζί πρέπει να ζήσει να τα κάνει δικά του να τα εξελλήξει έτσι ώστε να δώσουν καρπούς και να τα παραδώσει κι αυτός με τη σειρά του στους επόμενους.
Ομως υπάρχουν πολλές σειρήνες στην πορεία του κάθε ανθρώπου που τον κάνουν να κυνηγάει πράγματα μακριά από αυτά που ουσιαστικά θα ήθελε μέσα του, τα οποία θα εκπληρώσουν το πεπρωμένο του. Αυτά μπορεί να είναι αυτά που του δίδαξαν ότι πρέπει να θέλει, η οικογένεια, η μόδα της εποχής, οι δάσκαλοι, η τηλεόραση. Οταν αδάκοπα επιθυμεί κάτι που δεν του ταιριάζει βασανίζεται και κακοποιεί τη φύση σου. Υπάρχουν πάντα όμως οι στιγμές της εσωτερικής αφύπνισης τότε που κάποιος καταλαβαίνει ότι χρειάζεται να διανύσει τη ζωή του με τα δικά του χαρίσματα και ελαττώματα, με τα δικά του όνειρα, με τη δική του πυξίδα, να δεχτεί ολόψυχα τον εαυτό του και να νοιώσει ικανοποίηση γι αυτό που είναι, να εκφράσει με αγάπη τα μοναδικά του χαρίσματα, αυτήν την ιδιαίτερη κληρονομιά και να τη θέσει στην υπηρεσία των άλλων.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Μάνα


Με καθυστέρηση μιας μέρας λόγω υποχρεώσεων δεν έγραψα χθες τίποτε για τη γιορτή της μητέρας. Σήμερα σκέφτηκα να δημοσιεύσω ότι είχα γράψει για τη μητέρα μου.

Μάης 2010
Γύρω στα 15 μου εστιαζόμουν σ αυτά που με ξεχωρίζαν από τους άλλους, ίσως για να καλύψω την ανάγκη μου για σημαντικότητα η για να βρώ αιτία και να εκλογικεύσω τις επαναστατικές μου διαθέσεις. Το πρώτο άτομο στο οποίο εναντιώθηκα ήταν η μάνα μου, τόσο πολύ που πολλές φορές ένοιωθα ότι θα την αντάλλασα ευχαρίστως με τη μαμά μιας οποιασδήποτε συμμαθήτριας μου. Ενοιωθα να με υπερπροστατεύει, να ανησυχεί υπερβολικά και να είναι συνεχώς από πάνω μου σε κάθε τι. Ηθελα να με αγαπάει αλλά με το δικό μου τρόπο, ο δικός της τρόπος με καταπίεζε. Όταν κάποιος με επαινούσε όμως ήξερα ότι χρωστούσα τις αρετές μου στην οικογένεια μου και στην μαμά μου φυσικά. Διαφωνίες είχα πάντα μαζί της μέχρι τη μέρα που γύρισα από το μαιευτήριο τότε άρχισα να καταλαβαίνω τις συμπεριφορές της. Η μεγάλη επίγνωση με τη μορφή κεραμίδας ήρθε όταν ο γιός μου μιά μέρα μου είπε με αγανάκτηση ίδια η μαμάκα σου είσαι! Αυτή η φράση χτύπησε σαν σφυρί στο κεφάλι μου και είπα στον εαυτό μου: ναι είμαι ίδια η μάνα μου. Αυτά που με θύμωναν σε κείνη ήταν οι δικές μου συμπεριφορές που δεν αποδεχόμουν, κι αυτά που αγαπούσα σε κείνη κι αυτά δικά μου ήταν. Εχω την καλύτερη μαμά του κόσμου που κάνει πάντα το καλύτερο που μπορεί. Είναι η βεβαιότητα μου η πηγή της δίχως όρους και όρια αγάπης, μπορεί να μην είναι τέλεια για μένα όμως είναι ιδανική και νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μου έδωσε και συνεχίζει να μου δίνει. Τη βλέπω που μεγαλώνει αλλάζει το βήμα της γίνεται πιό αργό, η ματιά της όμως είναι λαμπερή και σπινθηροβόλα σαν παιδική. Είναι ο θησαυρός μου χρόνια πολλά μανούλα, χρόνια πολλά και σε όλες τις μαμάδες του κόσμου να έχετε πάντοτε υγεία και χαρά. Ας τους δώσουμε στοργή και αγάπη και ας μην τους θυμώνουμε αν κάτι έκαναν λάθος πάντοτε κάνουν το καλύτερο που μπορούν από την πρώτη στιγμή ……. μέχρι την άκρη του κόσμου.
Μάης 2011
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που γιορτάζω τη γιορτή της μητέρας χωρίς τον πατέρα μου. Αυτή η μέρα ήταν πάντα μια κοινή γιορτή, που έγραφα κάρτες και έπαιρνα λουλούδια και στους δύο λόγω του ότι ο πατέρας μου στεκόταν δίπλα μου και σαν μάνα και η μάνα μου και σαν πατέρας. Τώρα βλέπω την μητέρα μου εδώ και 8 μέρες να πενθεί για την απώλεια του συντρόφου της, τον οποίο λάτρευε, αλλά παρ όλα αυτά να μπορεί να δώσει προτεραιότητα στον δικό μας πόνο και να μας παρηγορήσει να μας καταλάβει και να μας στηρίξει.Τη βλέπω να μεγαλώνει, να αλλάζει το βήμα της και γίνεται πιό αργό, η ματιά της όμως είναι λαμπερή και σπινθηροβόλα σαν παιδική. Είναι ο θησαυρός μου χρόνια πολλά μανούλα από την πρώτη στιγμή ……. μέχρι την άκρη του κόσμου θα σ αγαπώ.

30 Δεκέμβρη 2011
Ονειρεύτηκα τη δύση του ήλιου που φώτιζε από μακριά την άμμο της θάλασσας. Το λυκόφως έπεφτε και νόμιζα ότι ήταν όπως όλα τα λυκόφωτα και σαν όλες τις δύσεις. Κάποιος μου έφερα ένα γράμμα που ήθελα να το διαβάσω αλλά δεν έβλεπα τίποτα. Και τότε μόνο κατάλαβα ότι παρόλο που νόμιζα ότι υπήρχε άπλετο φως όλα ήταν σκοτεινά και η δύση του ήλιου ήταν υπερβολικά χλωμή και καθώς κοιτούσα την άμμο δεν μπορούσα να τη δω και ο ήλιος έμοιαζε άχρωμος σαν ήλιος σε μια πολική ακτή. Ξύπνησα με ένα συναίσθημα αδιόρατου φόβου και παγωνιάς, ήταν 22 μέρες πριν, ήταν η μέρα που έχασα τη μάνα μου. Έφυγε στα χέρια μου στο σπίτι μου ξαφνικά μετά από 10 μέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο ενώ ήμουν μόνη μαζί της, και ενώ μιλούσαμε.

Επιχείρησα πολλές φορές να γράψω ένα άρθρο για τη μητέρα μου αλλά δεν τα κατάφερα. Τώρα που γράφω πιέζω πολύ τον εαυτό μου αλλά ξέρω ότι όταν θα καταγράψω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου θα νιώσω καλύτερα.

Η μάνα μου είναι για μένα ένα αδιάκοπο τραγούδι τρυφερότητας, καλοσύνης και χωρίς όρους και όρια αγάπης, ήταν ένα σταθερό έδαφος που μπορούσα να γείρω και να αποκοιμηθώ, ήταν η πόρτα του πατρικού μου σπιτιού, τα θεμέλια και τα γεμάτα φως παράθυρα, ήταν εκείνη που μπορούσε να μεταμορφώνει τη θλίψη της καρδιά μου και να κάνει τη χαρά να ανατέλλει με μια κουβέντα της γιατί διέθετε ψυχική αρχοντιά. Νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μου έδωσε για όλες τις ευλογίες που πήρα από εκείνη. Όταν χάσαμε τον πατέρα μου την πρώτη Μάη του 2011 ενώ πενθούσε για την απώλεια του συντρόφου της, τον οποίο λάτρευε, παρ όλα αυτά έδινε προτεραιότητα στον δικό μας πόνο μας παρηγορούσε και μας μας στηρίζε.

Τώρα που έχω χάσει και τους δυο σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου ήταν η κάθετη γραμμή της ύπαρξης μου, η ουσία και το βάθος ενώ η μητέρα μου ήταν η οριζόντια, ήταν η απλωσιά, η παρουσία της είναι παντού.

Aυτές οι τελευταίες μέρες είναι για μένα μέρες βαθιάς θλίψης, οι σκηνές από τα παιδικά μου χρόνια συνωστίζονται και το νερό των αναμνήσεων κυλάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στις τωρινές στιγμές μου και αφού τις περνάει μέσα από πολλές συναισθηματικές αναθυμιάσεις τις ανασύρει στην επιφάνεια.

Θυμάμαι όταν πηδούσα με όλες μου τις δυνάμεις, όταν φιλούσα τη μάνα μου χίλιες φορές, όταν έτρεχα μπροστά πολύ μακριά όπως ένα μικρό σκυλί η όταν έμενα πολύ πίσω για να μαζέψω παπαρούνες η σιτολούλουδα που τα κουβάλαγα φωνάζοντας χαρούμενα, δεν ήταν τόσο η χαρά του περιπάτου στα χωράφια του θείου μου, αλλά ήταν μια ανεξήγητη ευτυχία που αισθανόμουν μέσα μου που ήταν έτοιμη να απλωθεί στο άπειρο πέρα από το τέλος του ορίζοντα, των αμπελιών και του ουρανού.. Ηταν τότε που δεν μπορούσα καν να υποπτευθώ πως κάποια πράγματα τελειώνουν η αλλάζουν μορφή.

Και τώρα με παρηγορούν οι πυκνές φυλλωσιές των γεμάτων αγάπη αναμνήσεων, το φως που έλαβα που διαπερνά τη ματιά μου, και δεν καταλαβαίνω πραγματικά ποια μυστηριώδης οντότητα μέσα μου μεταστρέφει τη θλίψη της απώλειας σε πίστη, αγάπη ευγνωμοσύνη και αισιοδοξία. Ίσως να είναι το νοιάξιμο της μάνας μου από εκεί ψηλά, ίσως να είναι η ιδιότητα της ψυχής να θεραπεύει και να κλείνει μόνη τις πληγές της ίσως να είναι η πίστη μου πως μπορεί ο κόσμος να έρχεται και να φεύγει αλλά η ψυχή είναι αθάνατη και κατοικεί σε σφαίρες φωτός…

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Συνήθειες


Αν έχεις μια αρνητική συνήθεια που τη διατηρείς ρώτα τον εαυτό σου σε τι σε εξυπηρετεί, τι κερδίζεις απ αυτή και τι θα συνέβαινε αν δεν την είχες πιά; Οι περσσότεροι απαντούν ότι η ζωή τους θα ήταν καλύτερη. Γιατί πιστεύεις ότι δεν αξίζεις μια καλύτερη ζωή; Δημιουργείς αρνητικές συνήθειες και πεποιθήσεις που κατά κάποιο τρόπο σε εξυπηρετούν είτε για να τιμωρήσεις κάποιον είτε για να κερδίσεις την αγάπη κάποιου. Αυτό βέβαια δεν είναι ένας διανοητικός υπολογισμός αλλά μια υποσυνείδητη απόφαση. Καλό είναι να ρωτήσεις τον εαυτό σου: Ποιόν θέλω να τιμωρήσω; Τι προσπαθώ να αποφύγω; Τι προσδοκώ να κερδίσω; Τι χάνω στην πραγματικότητα; Σίγουρα υπάρχει τρόπος να καλύψεις τις ανάγκες σου με δημιουργικούς τρόπους. Και μόνο που θα συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα θα έχεις κάνει περισσότερο από τη μισή διαδρομή της αλλαγής.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


1 σχόλιο

Μάιος


Ο Μάης απλώνει τη μαγεία του καθώς η υπόσχεση της Ανοιξης γίνεται πραγματικότητα. Το μήνα αυτό στρέφουμε την προσοχή μας μέσα μας και συνεχίζουμε να υφαίνουμε την απλότητα στο ρούχο της καθημερινής μας ζωής και ανανεώνουμε τη γνωριμία μας με τον εαυτό μας.Αυτό το μήνα μπορούμε να εξασκηθούμε στο να χαιρόμαστε το θαύμα που κρύβει μέσα της η κάθε μέρα και να μπορούμε να ανακαλύπτουμε το θείο και το ανώτερο στο πεζό και στο συνηθισμένο.
Καλό μήνα σε όλους σας αγαπημένοι μου φίλοι και μακάρι οι καρδιές σας ανθίσουν και να ζείτε με χαρά κέφι και ενθουσιασμό την κάθε στιγμή.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία