Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


2 Σχόλια

Γιατί θυμώνουμε;


Το συναίσθημα του θυμού είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα και έχει αποτελέσει αφετηρία γιά τις περισσότερες καταστροφικές ενέργειες στην ανθρώπινη ιστορία. Ο θυμός είναι απρόβλεπτος, δεν ξέρουμε πότε θα εκραγούμε από θυμό εμείς η οι άλλοι, γι αυτό και τον φοβόμαστε τόσο πολύ. Παρ όλα αυτά ο θυμός είναι απλώς ένα ανθρώπινο συναίσθημα και τα συναισθήματα είναι απλώς συναισθήματα. Δεν υπάρχουν καλά η κακά συναισθήματα κακός η καλός είναι ο τρόπος που τα χειριζόμαστε, ο τρόπος που τα εκφράζουμε η δεν τα εκφράζουμε.
Κάποιοι τον εκφράζουν δυναμικά ξεσπώντας και ουρλιάζοντας αυτό όμως τους κάνει να νιώσουν παροδικά καλά. Κάποιοι άλλοι τον καταπιέζουν νομίζοντας ότι ο συσσωρευμένος καταπιεσμένος θυμός δεν αποτελεί θυμό αλλά κάποια στιγμή αυτός ο παλιός θυμός επανέρχεται σε πλήρη ένταση και κατακλύζει το νου και το σώμα τους. Πολλές φορές ήρεμοι επιφανειακά άνθρωποι έχουν μέσα τους τεράστιες ποσότητες καταπιεσμένου θυμού.
Ο καταπιεσμένος αυτός θυμός γίνεται ένα φίλτρο ανάμεσα σε μας και στον έξω κόσμο με αποτέλεσμα κάθε τι που έρχεται προς εμάς αλλά και κάθε τι που εκφράζεται από μας να περνάει μέσα από αυτό το φίλτρο. Ενα φίλτρο θυμού δίνει στον έξω κόσμο ένα χρώμα εχθρικό και ψυχρό εφόσον τα μηνύματα περνώντας από αυτό το φίλτρο μετατρέπονται, μετασχειματίζονται σε εχθρικά έτσι ανταποκρινόμαστε σ αυτά με ένα καχύποπτο και αμυντικό τρόπο. Φοβόμαστε να επιτρέψουμε στους άλλους να ξέρουν τι νοιώθουμε και ποιοί είμαστε στ αλήθεια από φόβο μήπως μας εκμεταλλευτούν.
Το ίδιο φίλτρο παραμορφώνει και τα μηνύματα που βγαίνουν από μέσα μας. Μπορεί να θέλουμε να υποστηρίξουμε τους άλλους, να τους δείξουμε την αγάπη μας, να τους προσφέρουμε υποστήριξη, οι ενέργειες μας όμως δεν γίνονται αντιληπτές λόγω του φίλτρου του θυμού. Ο άντρας η η γυναίκα που λέει: και γω σ αγαπώ που να πάρει…… θέλει να εκφράσει αγάπη αλλά αυτή η αγάπη σκοντάφτει πάνω στο θυμό.
Κάποιος που έχει θυμό και αρνείται να κάνει κάτι γι αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στο σώμα του. Ο χρόνιος θυμός μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα υγείας, πόνους στο σώμα, προβλήματα στο σεξ, ανικανότητα, ψυχρότητα η ακόμη θυμωμένο σεξ και γενικά επιθετική συμπεριφορά. Είναι ένα είδος μη συμπληρωμένου θυμού.
Κάποιοι έχουν ξαφνικά ξεσπάσματα θυμού κι αυτό γιατί υπάρχει λανθάνων θυμός που βρίσκεται μέσα στο υποσυνείδητο τους και τους προκαλεί αυτά τα ανεξήγητα ξεσπάσματα.
Ο θυμός για τον εαυτό μας γίνεται κατάθλιψη, είναι μιά μορφή μη ξεκαθαρισμένου θυμού.
Δεν θυμώνουμε όλοι το ίδιο, αλλά όλους μας θυμώνουν περίπου τα ίδια πράγματα. Τι συμβαίνει και θυμώνουμε; Θυμώνουμε επειδή ταυτιζόμαστε με μιά κατάσταση, δηλαδή όταν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι άδικο κατά τη γνώμη μας, κάτι που συγκρούεται με τις αρχές μας και με τις αξίες μας. Θυμώνουμε όταν κάτι μας φοβίζει. Και τέλος θυμώνουμε όταν έχουμε μιά ανικανοποίητη ανάγκη. Δηλαδή όταν χρειαζόμαστε κάτι που είναι πολύ σημαντικό για μας και δεν το παίρνουμε. Προφανώς δεν θα θυμώναμε αν αυτό που δεν πήραμε δεν ήταν σημαντικό για μας. Ο θυμός είναι μιά κραυγή για αγάπη, απόδοχή και αναγνώριση. Αυτό θέλει κάθε θυμωμένος.
Υπάρχουν φορές στη ζωή όλων μας που οι αντίδρασεις μας στα ίδιο γεγονός είναι εντελώς διαφορετικές κι αυτό συμβαίνει επειδή η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε την ώρα που συμβαίνει κάτι καθορίζει και την αντίδραση μας. Αν βρισκόμαστε σε μιά κατάσταση που έχουμε έλλειψη από αυτοεκτίμηση θα αντιδράσουμε φυσικά εντελώς διαφορετικά από ότι αν αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας.
Η απαλλαγή από το θυμό είναι μιά διαδικασία απελευθέρωσης. Καθώς αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε σωστά το θυμό και από την καταπίεση και την λανθασμένη έκφραση του μετακινηθούμε προς την ολοκλήρωση και την απελευθέρωση του, τότε θα αρχίσουμε να νιώθουμε ελευθερία χαρά, αυτοπεποίθηση, ζωντάνια. Αυτή θα είναι η ανταμοιβή μας για την αλλαγή της στάσης μας απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Όταν καμιά φορά περνάω από τη γειτονιά των παιδικών μου….


Καμιά φορά όταν περνάω από τη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων έρχονται οι μυρωδιές από τις παιδικές αναμνήσεις, εικόνες κι αναμνήσεις που κάποιες από αυτές με πιέζουν ακόμα. Σχολικά χρόνια, τιμωρίες, ένα πουλί σκοτωμένο από σφεντόνα, η τσέπη του παλτού να κολλάει από την τσίχλα που επιπόλαια είχα κρύψει την ώρα του μαθήματος, κυριακάτικα σκισμένα παντελόνια, αγορίστικα παιχνίδια που τα προτιμούσα από αυτά των κοριτσιών, υπέροχα πρωϊνά συναισθήματα, μεγάλα όνειρα που ένοιωθα ότι με ένα σάλτο μπορώ να τα αγγίξω. Το πιό μεγάλο μυστήριο ήταν τότε για μένα ο μπλε ουρανός και τα αστέρια, το πιό ωραίο όνειρο μου ήταν η θάλασσα και ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου ο καλοκαιρινός υποχρεωτικός μεσημεριάτικος ύπνος. Θυμάμαι έτσι πολύ μακρινά μιά αίσθηση, που μάλλον την έχουν όλα τα παιδιά, κάποιες λεπτές διασυνδέσεις ανάμεσα στα μάτια και στα αυτιά, στις μυρωδιές και στις γεύσεις, ταύτιζα τους ήχους και τα γράμματα της αλφαβήτου με χρώματα, τις γεύσεις με σχήματα και πολλά άλλα τέτοια. Διατηρώ στη μνήμη μου ακόμη το μυστήριο και εικόνες της παιδικής μου ηλικίας και κάποια ίχνη και κάποιος αντίλαλος υπάρχει ακόμη μέσα μου. Θυμάμαι τη ζωή που ονειρευόμουν να ζήσω αλλά και αυτό που οραματιζόμουν να είμαι και συχνά φοβάμαι μήπως έχω προδώσει το σκοπό μου, γι αυτό και πολλές φορές στη μέση μιάς μέρας ανάμεσα σε δραστηριότητες η τις νύχτες κάνω στον εαυτό μου αιφνιδιαστικά την ερώτηση; Ζεις όπως θέλεις; Είσαι αυτό που αληθινά είσαι;
Κατά τη γνώμη μου ότι κάνει κάποιος στη ζωή του, ότι καταφέρνει σαν πατέρας σαν γιός σαν καλλιτέχνης, σαν άντρας, σαν μάνα σαν γυναίκα σαν άνθρωπος δεν αποτιμάται από το αιώνιο νόημα του κόσμου η από κάποιο σταθερό μέτρο αλλά από το προσωπικό και μοναδικό μέτρο του καθενός. Κι αν τον κρίνει ο Θεός δεν φαντάζομαι να τον ρωτήσει παρά μόνο αν πράγματι έγινε αυτό που προορίστηκε να γίνει με βάση αυτό που του δόθηκε, με βάση τα χαρίσματα και τα ταλέντα του.
Ο κάθε άνθρωπος έχει μιά αποστολή και έρχεται σ αυτή τη ζωή με ιδιαίτερα δώρα ταυτόχρονα όμως κληρονομεί από την πλευρά του πατέρα του, της μητέρας του, των προγόνων του, από το λαό και από τη γλώσσα του από την εποχή στην οποία ζει ορισμένες ιδιότητες, καλές και κακές, ευχάριστες και δυσάρεστες, ταλέντα και ελλείψεις και με όλα αυτά μαζί πρέπει να ζήσει να τα κάνει δικά του να τα εξελλήξει έτσι ώστε να δώσουν καρπούς και να τα παραδώσει κι αυτός με τη σειρά του στους επόμενους.
Ομως υπάρχουν πολλές σειρήνες στην πορεία του κάθε ανθρώπου που τον κάνουν να κυνηγάει πράγματα μακριά από αυτά που ουσιαστικά θα ήθελε μέσα του, τα οποία θα εκπληρώσουν το πεπρωμένο του. Αυτά μπορεί να είναι αυτά που του δίδαξαν ότι πρέπει να θέλει, η οικογένεια, η μόδα της εποχής, οι δάσκαλοι, η τηλεόραση. Οταν αδάκοπα επιθυμεί κάτι που δεν του ταιριάζει βασανίζεται και κακοποιεί τη φύση σου. Υπάρχουν πάντα όμως οι στιγμές της εσωτερικής αφύπνισης τότε που κάποιος καταλαβαίνει ότι χρειάζεται να διανύσει τη ζωή του με τα δικά του χαρίσματα και ελαττώματα, με τα δικά του όνειρα, με τη δική του πυξίδα, να δεχτεί ολόψυχα τον εαυτό του και να νοιώσει ικανοποίηση γι αυτό που είναι, να εκφράσει με αγάπη τα μοναδικά του χαρίσματα, αυτήν την ιδιαίτερη κληρονομιά και να τη θέσει στην υπηρεσία των άλλων.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


1 σχόλιο

Για τη μητέρα μου….


Ονειρεύτηκα τη δύση του ήλιου που φώτιζε από μακριά την άμμο της θάλασσας. Το λυκόφως έπεφτε και νόμιζα ότι ήταν όπως όλα τα λυκόφωτα και σαν όλες τις δύσεις. Κάποιος μου έφερα ένα γράμμα που ήθελα να το διαβάσω αλλά δεν έβλεπα τίποτα. Και τότε μόνο κατάλαβα ότι παρόλο που νόμιζα ότι υπήρχε άπλετο φως όλα ήταν σκοτεινά και η δύση του ήλιου ήταν υπερβολικά χλωμή και καθώς κοιτούσα την άμμο δεν μπορούσα να τη δω και ο ήλιος έμοιαζε άχρωμος σαν ήλιος σε μια πολική ακτή. Ξύπνησα με ένα συναίσθημα αδιόρατου φόβου και παγωνιάς, ήταν 22 μέρες πριν, ήταν η μέρα που έχασα τη μάνα μου. Έφυγε στα χέρια μου στο σπίτι μου ξαφνικά μετά από 10 μέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο ενώ ήμουν μόνη μαζί της, και ενώ μιλούσαμε.

Επιχείρησα πολλές φορές να γράψω ένα άρθρο για τη μητέρα μου αλλά δεν τα κατάφερα. Τώρα που γράφω πιέζω πολύ τον εαυτό μου αλλά ξέρω ότι όταν θα καταγράψω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου θα νιώσω καλύτερα.

Η μάνα μου είναι για μένα ένα αδιάκοπο τραγούδι τρυφερότητας, καλοσύνης και χωρίς όρους και όρια αγάπης, ήταν ένα σταθερό έδαφος που μπορούσα να γείρω και να αποκοιμηθώ, ήταν η πόρτα του πατρικού μου σπιτιού, τα θεμέλια και τα γεμάτα φως παράθυρα, ήταν εκείνη που μπορούσε να μεταμορφώνει τη θλίψη της καρδιά μου και να κάνει τη χαρά να ανατέλλει με μια κουβέντα της γιατί διέθετε ψυχική αρχοντιά. Νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μου έδωσε για όλες τις ευλογίες που πήρα από εκείνη. Όταν χάσαμε τον πατέρα μου την πρώτη Μάη του 2011 ενώ πενθούσε για την απώλεια του συντρόφου της, τον οποίο λάτρευε, παρ όλα αυτά έδινε προτεραιότητα στον δικό μας πόνο μας παρηγορούσε και μας μας στηρίζε.

Τώρα που έχω χάσει και τους δυο σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου ήταν η κάθετη γραμμή της ύπαρξης μου, η ουσία και το βάθος ενώ η μητέρα μου ήταν η οριζόντια, ήταν η απλωσιά, η παρουσία της είναι παντού.

Aυτές οι τελευταίες μέρες είναι για μένα μέρες βαθιάς θλίψης, οι σκηνές από τα παιδικά μου χρόνια συνωστίζονται και το νερό των αναμνήσεων κυλάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στις τωρινές στιγμές μου και αφού τις περνάει μέσα από πολλές συναισθηματικές αναθυμιάσεις τις ανασύρει στην επιφάνεια.

Θυμάμαι όταν πηδούσα με όλες μου τις δυνάμεις, όταν φιλούσα τη μάνα μου χίλιες φορές, όταν έτρεχα μπροστά πολύ μακριά όπως ένα μικρό σκυλί η όταν έμενα πολύ πίσω για να μαζέψω παπαρούνες η σιτολούλουδα που τα κουβάλαγα φωνάζοντας χαρούμενα, δεν ήταν τόσο η χαρά του περιπάτου στα χωράφια του θείου μου, αλλά ήταν μια ανεξήγητη ευτυχία που αισθανόμουν μέσα μου που ήταν έτοιμη να απλωθεί στο άπειρο πέρα από το τέλος του ορίζοντα, των αμπελιών και του ουρανού.. Ηταν τότε που δεν μπορούσα καν να υποπτευθώ πως κάποια πράγματα τελειώνουν η αλλάζουν μορφή.

Και τώρα 3 εβδομάδες μετά με παρηγορούν οι πυκνές φυλλωσιές των γεμάτων αγάπη αναμνήσεων, το φως που έλαβα που διαπερνά τη ματιά μου, και δεν καταλαβαίνω πραγματικά ποια μυστηριώδης οντότητα μέσα μου μεταστρέφει τη θλίψη της απώλειας σε πίστη, αγάπη ευγνωμοσύνη και αισιοδοξία. Ίσως να είναι το νοιάξιμο της μάνας μου από εκεί ψηλά, ίσως να είναι η ιδιότητα της ψυχής να θεραπεύει και να κλείνει μόνη τις πληγές της ίσως να είναι η πίστη μου πως μπορεί ο κόσμος να έρχεται και να φεύγει αλλά η ψυχή είναι αθάνατη και κατοικεί σε σφαίρες φωτός…

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Αυτοεκτίμηση


Υπάρχουν πολλοί τομείς στη ζωή μας που είναι πιθανό η χαμηλή αυτοεκτίμηση να είναι φανερή. Στις σχέσεις μας πολλές φορές νοιώθουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση όταν διαφωνούμε η όταν τσακωνόμαστε με τους άλλους. Αμφιβάλλουμε και αμφισβητούμε τη γνώμη μας πιστεύοντας πως οι απόψεις των άλλων έχουν μεγαλύτερη αξία. Συχνά συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους και πιστεύουμε ότι αξίζουμε λιγότερο. Θεωρούμε τον εαυτό μας ανεπαρκή όταν δεν αποκτάμε αυτά που θέλουμε, νοιώθουμε ότι δεν αξίζουμε η ότι δεν είμαστε ικανοί.
Στο χώρο της εργασίας συχνά η αξία μας συνδέεται με το πόσα χρήματα κερδίσουμε, με το τι είδους γραφείο έχουμε, τι αυτοκίνητο οδηγούμε και με το πόση εξουσία ασκούμε.
Στην εμφάνιση επηρεαζόμαστε πολύ από τα πρότυπα των περιοδικών και της μόδας και συχνά χαρακτηρίζουμε τον εαυτό μας με πολύ άσχημα λόγια. Σε όλους τους τομείς της ζωής μας κρίνουμε τον εαυτό μας και τον συγκρίνουμε συνεχώς με τους άλλους.
Η αυτοεκτίμηση, η εκτίμηση της αξίας του εαυτού μας, βασίζεται σε πεποιθήσεις δηλαδή σε εκείνα που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Κάτω από τη χαμηλή αυτοεκτίμηση υπάρχει η πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί. Αυτό συνοδεύεται από αρνητικά συναισθήματα που είναι αποτέλεσμα των σκέψεων που κάνουμε για τον εαυτό μας και των πεποιθήσεων μας. Τα συναισθήματα που συνδέονται με την πεποίθηση δεν είμαι αρκετά καλός είναι ποικίλα, είναι ψυχικά τραύματα, κατάθλιψη, ανησυχία, θυμός και πολύ συχνά ντροπή.
Και ενώ η χαμηλή αυτοεκτίμηση βασίζεται σε διαφορετικές εκφράσεις της πεποίθησης δεν είμαι αρκετά καλός, η αυτοεκτίμηση βασίζεται στην πεποίθηση είμαι αρκετά καλός, είμαι αρκετός, επαρκώ. Η αληθινή αυτοεκτίμηση δεν βασίζεται σε καταστάσεις και επιτεύγματα η αληθινή αυτοεκτίμηση λέει είμαι αρκετά καλός ακόμη κι αν κάνω λάθη ακόμη κι αν αυτά που έχω καταφέρει είναι μικρά. Εκτιμώ και αναγνωρίζω την αξία του εαυτού μου ακόμη κι αν οι άλλοι δεν το κάνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εργάζομαστε με τον εαυτό μας και δεν συνεχίζουμε κάθε μέρα να εξελλισσόμαστε απλώς σημαίνει ότι συνεχίζουμε να έχουμε αυτοεκτίμηση και στις όμορφες αλλά και στις άσχημες καταστάσεις της ζωής μας. Η αυτοεκτίμηση μας φέρνει σε επαφή με την έμφυτη αξία μας η οποία δεν εξαρτάται από εξωτερικές καταστάσεις. Αυτοεκτίμηση είναι να πιστεύεις στην αξία σου και να μπορείς να αγαπάς τον εαυτό σου γι αυτό που είναι. Και οι περισσότεροι ζουν την ζωή τους ανάποδα προσπαθώντας να πετύχουν πράγματα γιά να αυξήσουν την αυτοεκτίμηση τους και καλλιεργούν μιά τέτοια απαιτητικότητα προκειμένου να μετρήσουν την προσωπική τους αξία η οποία στρέφεται ενάντια στον ίδιο τους τον εαυτό και μοιάζουν με τον ψαρά εκείνο που ξαναπετάει τα ψάρια πίσω στο νερό ακυρώνοντας κάθε καλή ψαριά. Αυτό είναι βασανιστικό γιατί πάντα θα υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν ακόμη πραγματοποιηθεί και έτσι η αυτοεκτίμηση αναβάλλεται για μιά πιό σημαντική στιγμή, για ένα μεγαλύτερο κατόρθωμα. Χρειάζεται να προσπαθήσεις κι άλλο για να αποδείξεις την αξία σου.
Οταν έχεις αληθινή αυτοεκτίμηση μπαίνεις με έναν φυσικό τρόπο στη δράση και πετυχαίνεις με ευκολία οτιδήποτε θέλεις απλά γιατί είσαι ένας άνθρωπος που πραγματικά εμπιστεύεται τον εαυτό του και αναγνωρίζει την αξία του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη σου, ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχεις μην τον σπαταλάς νοιώθοντας αμήχανος γι αυτό που είσαι, δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου αυτό που χρειάζεται είναι απλά να την αναδείξεις.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Αυτογνωσία (μέρος δεύτερο)


Για κάθε κορίτσι το βασικό πρότυπο για το φύλο της είναι η μητέρα της. Αν η μητέρα νοιώθει άνετα ως γυναίκα τότε αυτό το μήνυμα περνάει στο υποσυνείδητο της κόρης της και νοιώθει και εκείνη ασφαλής που είναι γυναίκα. Το πρώτο πρόσωπο για το πως θα αισθάνεται για το μικρό κορίτσι το αντίθετο φύλο είναι ο πατέρας της. Ο τρόπος συμπεριφοράς του πατέρα της απέναντι της είναι καθοριστικός για το πόσο άνετα θα αισθάνεται εκείνη με τους άντρες στην υπόλοιπη ζωή της. Φυσικά και η σχέση που έχουν οι γονείς μεταξύ τους διαμορφώνουν την εικόνα που θα έχει το μικρό παιδί στην ενήλικη ζωή του για τις σχέσεις.

Το αντίστοιχο συμβαίνει για το αγόρι. Η μητέρα του είναι το πρόυπο που έχει δημιουργήσει για το αντίθετο φύλο. Αν εκείνη αγαπά τον πατέρα του και νοιώθει άνετα με τους άντρες τότε θα αισθάνεται καλά κι αυτός με τις γυναίκες. Ο γιός που μεγαλώνει με μια θυμωμένη γυναίκα που πιστεύει ότι οι άντρες είναι κακοί θα γίνει και εκείνος κακός. Δεν μπορεί να ευχαριστήσει τη μητέρα του επειδή είναι θυμωμένη με τους άντρες και γι αυτό πιστεύει ότι δεν θα μπορέσει να κάνει μιά γυναίκα ευτυχισμένη. Βρίσκεται σε ένα μονοπάτι που θα δημιουργεί ανικανοποίητες σχέσεις με τις γυναίκες.

Οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν τα πρότυπα τα οποία γίνονται συμπεριφορές και με τη σειρά τους προσελκύουν τους κατάλληλους εκείνους ανθρώπους που ταιριάζουν με αυτές τις πεποιθήσεις.

Για να αλλάξουμε τα πρότυπα μας χρειάζεται να δουλέψουμε τις σχέσεις μας με τους γονείς μας και να αποφασίσουμε τι θέλουμε να συμβαίνει από δω και πέρα στη ζωή μας. Η αγάπη είναι η ουσία και η δύναμη μας. Οταν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε την αγάπη μέσα μας τότε θα θεραπεύσουμε όλα τα αρνητικά πρότυπα και θα μεταμορφώσουμε τη ζωή μας. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχουμε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Χρυσές καμπάνες


Λάτρεις του κινηματογράφου, δεν σας το έχω πεί, γιορτάζουμε όχι μόνο τα όσκαρς σας το έχω ξαναπεί, αλλά και τις Χρυσές Σφαίρες στο σπίτι όπως την Πρωτοχρονιά. Μπήκα ξανά στον πειρασμό και ελπίζω να μην είναι ο τελευταίος, να απονείμω τα δικά μου βραβεία, τις Χρυσές Καμπάνες.

Τη Χρυσή Καμπάνα καλύτερης ταινίας θα δώσω στην ταινία Στο μυαλό του Τζώρζ Παπαδρέουβιτς. Σ αυτή την ταινία ο διάσημος και επιτυχημένος Παπανδέουβιτς γίνεται το ιδανικό σκεύος και μας επιτρέπει να μπούμε μέσα στο μυαλό του και να ταξιδέψουμε μέσα σε κάθε λογής ταυτότητες που μπερδεύονται αξεδιάλυτα, σε κάθε λογής συγκεχυμένες ιδέες και στις ακροβατικές υποκινούμενες δεξιοτεχνίες του, σε ένα παράξενο τολμηρό φιλμ που μοιάζει με ριάλιτι σόου κλειδαρότρυπας, που το κοινό έχει την ευκαιρία να μάθει, αν αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται αρχικά και αν ναι για λογαριασμό τίνος.

Η Χρυσή Καμπάνα καλύτερου ανδρικού ρόλου φυσικά παίρνει ο Πάγκαλος, για το ρόλο του στην ταινία το δείπνο της Μπαμπέτ μαζί τα φάγαμε. Το δείπνο Της Μπαμπέτ μαζί τα φάγαμε μας αποδεικνύει ότι η Ύλη και το Πνεύμα είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ανθρώπου και ότι τα υλικά αγαθά δεν είναι αποτέλεσμα βουλιμίας και υποταγής στα πάθη αλλά μπορούν να αποκτήσουν μια πνευματική διάσταση όταν τα μοιράζεσαι.

Χρυσή καμπάνα καλύτερης σκηνοθεσίας θα δώσω στον Κωστάκη τον τζούνιορ, για τις ταινίες του: Η διακυβέρνηση στα χέρια μου ενα video game, και η Σιωπή. Οπως ομολογεί ο ίδιος ποτέ δεν κοίταξε το σενάριο στη διάρκεια των γυρισμάτων γιατί δεν τον ενδιέφερε. Επίσης μας αποκαλύπτει ότι στα γυρίσματα δεν είχε καθόλου άγχος γιατί οι ιδέες του έρεαν αβίαστα εξ αιτίας της συγκινησιακής κατάστασης στην οποία βρισκόταν.

Χρυσή Καμπάνα καλύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής θα τη δώσω στην κυβέρνηση που κατάφερε να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό σύμπαν με τρεις βασικούς πλανήτες: μετριότητα, χυδαιότητα και αρπακτικότητα. Που έκανε τη ζωή ενός λαού πλούσια, φλογερή και μεθυστική από αβεβαιότητα, που έκανε τη σαχλοσύνη επίσημη γλώσσα της, πάντα φτωχή σε εκπληρώσεις αλλά πλούσια σε υποσχέσεις, μας διδάσκει καθημερινά ότι όταν μας στενεύουν τα παπούτσια πρέπει να αλλάζουμε πόδια.

Χρυσή καμπάνα καλύτερης μεταμφίεσης παίρνουν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι για την μεταμφίεση τους σε γύψινα ξωτικά.

Τέλος μια χρυσή καμπάνα αξίζει ο κάθε έλληνας πολιτικός να τη μοιραστεί με τους ψηφοφόρους του κι αν αναρωτιέται τι να διαλέξει τη σφύρα ή την καμπάνα δεν έχει καμμιά σημασία ποιό από τα δυό γιατί αυτό που ουσιαστικά θα εισπράξει στο τέλος θα είναι σίγουρα ο ήχος.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Στο φως της εμπιστοσύνης


Οι φόβοι και οι αμφιβολίες μας κάνουν καχύποπτους και πιστεύουμε ότι αν δεν παλέψουμε για την επιβίωση μας τότε θα συντριβούμε. Ομως γύρω μας υπάρχουν κολοσσιαίες δυνάμεις που συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους χωρίς να συγκρούονται που προμηθεύουν με καύσιμο όλο το σύμπαν. Υπάρχει ένας θεικός νους που φροντίζει τα πάντα. Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις το αποτέλεσμα αυτής της θείας φροντίδας. Αφησε το φως της εμπιστοσύνης να μεγαλώσει μέσα σου και σταδιακά να απλωθεί γύρω σου και τότε θα διαπιστώσεις ότι είσαι ένα προνομιούχο και ευλογημένο πλάσμα στο οποίο παρέχεται απόλυτη ασφάλεια, πλήρης υποστήριξη και ολοκληρωτική αγάπη.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.