Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Ρατσισμός

Σχολιάστε


Άγιες μέρες αυτές που διανύουμε και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που τις κάνει Αγιες; Η περισσότερη αγάπη που νοιώθουμε για τους συνανθρώπους μας, η συμμετοχή μας στη γέννηση του θείου βρέφους, η οι συνταγές για μελομακάρονα, κουραμπιέδες και γαλοπούλες που συνοστίζονται η μια πλάι στην άλλη χωρίς να ξέρουμε ποια να διαλέξουμε;

Χθες πήγα να ανάψω ένα κερί στην εκκλησία και άκουσα δυο κυρίες να μιλούν μεταξύ τους και να έχουν μια ρατσιστική θέση απέναντι στους μετανάστες. Και σκέφτηκα ότι βέβαια οι ζωές δεν αξίζουν όλες το ίδιο, μερικές ζωές δεν αξίζουν τίποτα……. πολύ χριστιανική τοποθέτηση !!!!

Από την μπαλκονόπορτα μπαίνουν πολυεθνικές μυρωδιές και φολκ ήχοι από διάφορες χώρες. Το πρωί που βγήκα έξω κάποιος τηγάνιζε κεφτέδες που είχαν πολύ δυόσμο και σκεφτόμουνα ότι η όσφρυση μου πιά είναι η πιό ευαίσθητη αίσθηση μετά τη διαίσθηση (χιούμορ) και εχω γίνει ειδική στις μυρωδιές. Οταν ανακατεύεται το κάρυ με το σκόρδο και το μπαχάρι ξέρω ότι έχω να κάνω με μια κατσαρόλα πολύ τολμηρή που είναι σίγουρα ασιατική. Με συγκινούν αυτές οι μυρωδιές γιατί είναι ένας ακαταμάχητος μαγνήτης που τραβάει τη καρδιά και τη φαντασία προς το σπίτι και είναι ο τρόπος αυτών των ανθρώπων που ζουν εδώ να διατηρούν τη μνήμη της πατρίδας τους ζωντανή.

Μένω στο κέντρο της Αθήνας σε μια γειτονιά πολυπολιτισμική. Μένουν πολλοί άνθρωποι εδώ από διαφορετικές χώρες που έχουν κάνει παιδιά, τα οποία είναι κατά κάποιο τρόπο ελληνόπουλα μιας και πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία, μιλάνε ελληνικά και καμμιά φορά όταν θυμώνουν τα ακούω να βρίζουν στη γλώσσα μας.

Εχω μιά ευαισθησία με τους μετανάστες ίσως γιατί σε ηλικία περίπου 6 χρόνων αναγκάστηκα να αποχωριστώ τα τρία πρώτα μου ξαδέρφια τα οποία έφυγαν στην Αμερική. Εζησα τη δική τους εκδοχή που ξεριζώθηκαν κατά κάποιο τρόπο βιαίως από τον τόπο τους αλλά και τη δική μας εκδοχή που μείναμε πίσω χωρίς να ξέρουμε πότε και αν θα επιστρέψουν. Αυτά που γράφω τώρα, τα γράφω με πλήρη συνείδηση και ρισκάροντας να φάω κράξιμο επειδή είμαι θετικά διακείμενη προς τους ξένους που ζουν εδώ. Ξέρω πολύ καλά πως είναι να σε σφίγγει το σιδερένιο χέρι της ανάγκης και να σε οδηγεί στο να αφήσεις την πατρίδα σου, επίσης γνωρίζω ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην Ελλάδα από άλλες χώρες δεν είναι όλοι μπουμπούκια. Αφιέρωσα 3 μέρες διαβάζοντας το βιβλίο της Ελλης Κρίσπη- Νικολετοπούλου με τίτλο Ιθαγένεια, ΓΕΝΙΚΉ ΘΕΩΡΊΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΌ ΔΊΚΑΙΟ και το έκανα αυτό γιατί ήθελα να έχω μιά άποψη που να είναι πέρα από τους συναισθηματισμούς της παιδικής μου ηλικίας. Αυτό αν θέλετε με έκανε να βλέπω με ακόμη μεγαλύτερο σεβασμό τους ξένους που βρίσκονται εδώ επειδή γνωρίζω τα δικαιώματα τους αλλά και τα δικά μας.

Πιστεύω βαθιά μέσα ότι ο τρόπος που κοιτάζουμε τον κόσμο καθορίζει και το τι βλέπουμε επίσης το πως ανταποκρίνεται ο κόσμος σε μας και τελικά πως αλληλεπιδρούμε μαζί του. Οταν κοιτάζω κάποιον απαξιωτικά τότε προσπαθώ να του κλέψω την αυτοεκτίμηση του, εισβάλλω στο λογαριασμό της αυτοεκτίμησης του και τότε και εκείνος μπορεί να εισβάλλει στο δικό μου.

Εχω δουλέψει εθελοντικά με τσιγγάνους πήγαινοντας σε καταυλισμούς μαζί με άλλους εθελοντές για να τους μάθουμε να γράφουν και να διαβάζουν. Πήραμε απίστευτη αγάπη και σεβασμό. Εργάζομαι εθελοντικά για τους μετανάστες τα τελευταία χρόνια και έχω δεχτεί εξαιρετικό σεβασμό και έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες. Εχω εργαστεί με τυφλούς και έμαθα να βλέπω αληθινά. Εχω εργαστεί με ανθρώπους που έχουν κάνει πολλά χρόνια στη φυλακή και φυσικά καταδικάζω τις πράξεις τους αλλά όχι τους ανθρώπους. Εννοείται ότι λέω όχι στο να στιβάζονται οι άνθρωποι και να διακινούνται σαν να είναι προϊόντα από διάφορους που εμπορεύονται τα όνειρα και τις ελπίδες τους. Βλέπω ότι η Ελλάδα δεν χωράει άλλο κόσμο γιατί δεν είναι σε θέση να θρέψει τους δικούς της κατά συνέπεια δεν μπορεί να διασφαλίσει συνθήκες διαβίωσης σε μετανάστες. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει καθόλου με το θυμό και το ρατσισμό που αισθάνονται κάποιοι για τους ανθρώπους που βρέθηκαν εδώ.

Έμαθα ένα μεγάλο μάθημα ότι όταν σε κάποιους βάζεις μια ταμπέλα επάνω τους όπως οι μετανάστες είναι…….. τότε στερείς από τον εαυτό σου την αληθινή αγάπη. Δεν υπάρχει ρατσισμός μόνο με τους μετανάστες αλλά και με ανθρώπους που είναι από τη χώρα μας, πολλοί κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους και το κάνουν αυτό με διάφορα κριτήρια, με βάση τη μόρφωση, το επάγγελμα, το εισόδημα, το βάρος, το ύψος.

Γιατί είναι εύκολο να αγαπάμε αυτούς που μας μοιάζουν, είναι εύκολο να αγαπάμε αυτούς που συμφωνούν μαζί μας, που έχουν το ίδιο χρώμα με μας, που μας δίνουν την ευκαιρία να καμαρώσουμε για την κάστα μας, αλλά πόσο εύκολο είναι να απλώσουμε το χέρι σε έναν που είναι ξένος; Εκεί είναι η μεγάλη πνευματική άσκηση. Οι περισσότεροι είναι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα λόγια οι πράξεις τους όμως είναι διαφορετικές.

Και κάτι άλλο για την ιστορία η Διεθνής Αμνηστία δε χρησιμοποιεί τον όρο «λαθρομετανάστης», αλλά «παράτυπος μετανάστης» (illegal migrant), εφόσον ο όρος «λαθραίος» συνδέεται με την έννοια της παρανομίας και της εγκληματικότητας.

Όπως έλεγα στο γιό μου προχθές η μόνη αλήθεια είναι αυτά που κάνουμε όχι αυτά που λέμε. Και ξέρετε ποιά είναι η ειρωνεία με την αγάπη ότι συνηθίζουμε να αγαπάμε με τόσες πολλές προϋποθέσεις που παρακρατάμε την αγάπη μας και από τα παιδιά μας όταν δεν συμφωνούμε μαζί τους, από τους φίλους μας, από τις γυναίκες και τους άντρες μας αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό μας.

Διανύουμε μια δύσκολη εποχή όχι μόνο σαν χώρα αλλά και σαν ανθρωπότητα. Γιατί; Γιατί πεινάμε πνευματικά και δεν φροντίζουμε το πνεύμα μας, δεν ξέρουμε πως να ξεδιψάσουμε το πνεύμα μας. Έχουμε μπερδέψει την τροφή του μυαλού και την τροφή της ψυχής, με την τροφή του πνεύματος. Για πολλά χρόνια νόμιζα ότι επειδή διαβάζω πολύ, βλέπω καλό κινηματογράφο, ακούω μουσική, σκέφτομαι, μαθαίνω καινούρια πράγματα αυτό σημαίνει ότι εξελίσσομαι πνευματικά. Στη πραγματικότητα όμως οι πνευματικές τροφές είναι η προσευχή, ο διαλογισμός και η εξάσκηση της αγάπης. Η αγάπη στη πράξη. Το να μπορείς να αφήνεις το εγώ σου στην άκρη και να παραιτείσαι από κάθε δύναμη για χάρη της αγάπης.

Δημιουργηθήκαμε όλοι μας από τον ίδιο πρωταρχικό πηλό, πολύ διαφορετικοί επιφανειακά, με διαφορετικά όνειρα ο καθένας μας, διαφορετικές επιθυμίες, στόχους και μορφές. Αλλά όλοι μας έχουμε τις ίδιες δίψες και είμαστε κομμάτια, στάλες από τον ίδιο ωκεανό. Είμαστε περισσότερο ίδιοι απ ότι διαφέρουμε και δεν υπάρχει πιο δυνατό συναίσθημα από εκείνο που σε κάνει να μπορείς να δεις εκείνο το σημείο μέσα στον άλλο όπου εσύ κι αυτός είσαστε ένα.
Πιστεύω ότι η αγάπη και ο σεβασμός στους ανθρώπους γύρω μας είναι η αγάπη μας προς το Θεό γιατί ο Θεός εμφανίζεται μέσα στα πρόσωπα των ανθρώπων και αν δεν τον δούμε εκεί, τότε δεν πρόκειται ποτέ να τον συναντήσουμε.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s