Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Γιορτινό τραπέζι


Δεν ξέρω γιατί ο λαός μας ταυτίζει όλες τις μεγάλες γιορτές με επιδώσεις καταναλωτικές κυρίως φαγητού και ποτού. Γιατί όλες τις άγιες μέρες πρέπει κάποιος να φάει και να πιεί μέχρι σκασμού; πραγματικά δεν το καταλαβαίνω. Μεγάλωσα σε μία τυπική ελληνική οικογένεια που επιβράβευαν πάντα το να τρως όλο σου το φαγητό αλλιώς ήσουν πρόβλημα. Και νομίζω τώρα που το σκέφτομαι ότι υποσυνείδητα ακολούθησα έναν άλλο τρόπο για να παίρνω την αγάπη και το ενδιαφέρον αφού δεν μπορούσα να πάρω ένα μπράβο με το να τρώω όλο μου το φαγητό. Σταμάτησα να τρώω και πραγματικά είχα δημιουργήσει μεγάλα θέματα στην οικογένεια μου με αυτό αλλά από την άλλη έπαιρνα τη φροντίδα τους με το λεγόμενο αρνητικό χάδι, με το να θυμώνουν και να αγανακτούν μαζί μου αλλά από την άλλη να ασχολούνται κιόλας με μένα. Αυτή η φράση της μαμάς μου που ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια και συνεχίζεται ακόμη και τώρα στην ενήλικη ζωή μου είναι η φράση που αρχίζει γλυκά, θα φας λίγο από αυτό; και μετά την άρνηση μου γίνεται πιο επίμονη με ένα αυταρχικό γιατί; και κατόπιν γίνεται απειλή θα το φας!!!! Ισως είναι ο τρόπος για να δείχνουμε τη στοργή μας μπουκώνοντας τους άλλους παραπάνω από αυτό που αντέχουν σαν μια επιβεβαίωση ότι μαγειρεύουμε καλά ή ότι είμαστε καλοί γονείς ή καλοί οικοδεσπότες.
Οταν μιλάω με άτομα τα οποία έχουν παραπάνω κιλά μου λένε ότι τρώνε παραπάνω σαν να υπάρχει μια φωνή μέσα στο κεφάλι τους που τους επιβραβεύει όταν δεν αφήνουν τίποτα μέσα στο πιάτο τους ανεξάρτητα από το πόσο πεινάνε. Ο τρόπος που λαμβάνουμε το φαγητό έχει σίγουρα να κάνει με το πως λαμβάνουμε τη ζωή. Πολλοί άνθρωποι στην προσπάθεια τους να κάνουν ευκολότερη τη ζωή τους το μόνο που κάνουν είναι να την καταπίνουν. Εννοώ κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οποτε είναι ανήσυχοι, εκνευρισμένοι, ανυπόμονοι, ή αγχωμένοι χωρίς καν να το σκεφτούν καταπίνουν φαγητό ή ποτό μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από αυτό το άβολο συναίσθημα, από αυτό το κενό που νοιώθουν μέσα τους. Είναι πεινασμένοι και διψασμένοι όχι για γλυκό, φαγητό ή ποτό αλλά για εσωτερική γαλήνη, αγάπη, αληθινή επαφή. Καθώς αρχίζεις να νοιάζεσαι και να τρέφεις το πνεύμα σου με καλοσύνη και αγάπη, καθώς αρχίζεις να γεμίζεις τη ζωή σου με πράγματα που αγαπάς αληθινά, η σωματική πείνα σου και η δίψα θα αρχίσουν να είναι πραγματικές. Το σώμα ξέρει τι είναι αυτό που χρειάζεται κάθε στιγμή αλλά και την ποσότητα που χρειάζεται. Καλή σας όρεξη!!!

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


1 σχόλιο

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων


Σε λίγο ξημερώνουν Χριστούγεννα και είναι η πιο αγαπημένη νύχτα του χρόνου γιατί από τότε που ήμουν μικρή η μητέρα μου, μου έλεγε ότι απόψε ανοίγουν οι ουρανοί και μπορούν να δεχτούν τις προσευχές μας.

Ξεγλιστράω αθόρυβα βγαίνω στο μπαλκόνι κοιτάζω ψηλά ψάχνοντας να βρω ένα λαμπερό αστέρι. Αραγε αυτό να είναι εκείνο το Άστρο; Στα δικά μου μάτια πράγματι είναι. Τουρτουρίζω από το κρύο. Μια τέτοια στιγμή αυτή την Άγια νύχτα είναι αδύνατο να μη σκεφτώ όσους είναι άστεγοι. Εδώ και 2011 χρόνια κάποια άλλη άστεγη οικογένεια βασίστηκε στη φιλανθρωπία κάποιου ξένου.

Μακάρι το πνεύμα των Χριστουγέννων να μπορούσε να ζήσει μέσα στις καρδιές μας κάθε μέρα του χρόνου.
Τι είναι όμως αυτό το Πνεύμα των Χριστουγέννων;
Ισως το Πνεύμα των Χριστουγέννων να είναι η γνώση της ψυχής μας πως τα πράγματα είναι μόνο πράγματα και πως είμαστε πλασμένοι όχι πάντοτε για να κάνουμε αλλά ορισμένες φορές μόνο για να είμαστε.
Ίσως το Πνεύμα των Χριστουγέννων να είναι μια τρυφερή υπενθύμιση πως πρέπει να δημιουργήσουμε το χρόνο για να κάνουμε αυτό το μακρύ και αργό ταξίδι μέσα από την έρημο, να ανακαλύψουμε το δικό μας αστέρι και να το ακολουθήσουμε, να αφιερώσουμε χρόνο στην επώαση της δικής μας αυθεντικότητας για να γεννηθεί ο αληθινός άνθρωπος που προοριστήκαμε για να είμαστε.
Ίσως το πνεύμα των Χριστουγέννων να είναι η ευκαιρία να επαναδιαπραγματευτούμε τα αληθινά και σημαντικά για μας πράγματα.

Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, πέρα από τα παιχνίδια, τα στολίδια, τα κάλαντα και το χαρούμενο χάος των Χριστουγέννων, να βρείτε μια στιγμή ήρεμου στοχασμού και γαλήνης και τα Χριστούγεννα να αποκτήσουν το δικό σας πραγματικό νόημα.
Χαρούμενα Χριστούγεννα, με υγεία αγάπη και φως ο Θεός να μας ευλογεί, και μακάρι ο Θεός να ευλογεί όλες και την καθεμιά ύπαρξη ξεχωριστά!!!!

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Σήμερα μπορείς να είσαι ένας νέος άνθρωπος


Οσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή σου αντιμετώπισε την, άλλαξε την και ζήσε την, μην την αποφεύγεις και μην την καταριέσαι. Φύγε από το ρόλο του θύματος και γίνε αποδέκτης των εξαιρετικών πραγμάτων που μπορούν να σου συμβούν. Οσο νοιώθεις αδικημένος τόσο προσελκύεις στη ζωή σου καταστάσεις που σε κάνουν να νοιώθεις όλο και περισσότερο ανήμπορος. Αυτό που υπάρχει μέσα σου αυτό συναντάς και στην καθημερινότητα σου. Αυτός που ψάχνει για λάθη, βρίσκει λάθη, αυτός που ψάχνει γι αυτά που λείπουν νοιώθει έλλειψη ακόμη και στον παράδεισο. Συγεντρώσου σε αυτά που έχεις, κοστολόγισε τα και νοιώσε ευγνωμοσύνη. Αγάπα τη ζωή σου και ζήσε την με πάθος και ενθουσιασμό. Κάθε μέρα είναι μιά καινούρια μέρα και όλα τα καλά μπορούν να συμβούν γιατί κάθε μέρα βρίσκεσαι σε μια περιοχή απεριόριστων, εξαιρετικών πιθανοτήτων και δυνατοτήτων. Προετοιμάσου για το καλό και τις ευλογίες. Σήμερα μπορείς να είσαι ένας νέος άνθρωπος με ένα νέο υπέροχο πεπρωμένο.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Ρατσισμός


Άγιες μέρες αυτές που διανύουμε και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που τις κάνει Αγιες; Η περισσότερη αγάπη που νοιώθουμε για τους συνανθρώπους μας, η συμμετοχή μας στη γέννηση του θείου βρέφους, η οι συνταγές για μελομακάρονα, κουραμπιέδες και γαλοπούλες που συνοστίζονται η μια πλάι στην άλλη χωρίς να ξέρουμε ποια να διαλέξουμε;

Χθες πήγα να ανάψω ένα κερί στην εκκλησία και άκουσα δυο κυρίες να μιλούν μεταξύ τους και να έχουν μια ρατσιστική θέση απέναντι στους μετανάστες. Και σκέφτηκα ότι βέβαια οι ζωές δεν αξίζουν όλες το ίδιο, μερικές ζωές δεν αξίζουν τίποτα……. πολύ χριστιανική τοποθέτηση !!!!

Από την μπαλκονόπορτα μπαίνουν πολυεθνικές μυρωδιές και φολκ ήχοι από διάφορες χώρες. Το πρωί που βγήκα έξω κάποιος τηγάνιζε κεφτέδες που είχαν πολύ δυόσμο και σκεφτόμουνα ότι η όσφρυση μου πιά είναι η πιό ευαίσθητη αίσθηση μετά τη διαίσθηση (χιούμορ) και εχω γίνει ειδική στις μυρωδιές. Οταν ανακατεύεται το κάρυ με το σκόρδο και το μπαχάρι ξέρω ότι έχω να κάνω με μια κατσαρόλα πολύ τολμηρή που είναι σίγουρα ασιατική. Με συγκινούν αυτές οι μυρωδιές γιατί είναι ένας ακαταμάχητος μαγνήτης που τραβάει τη καρδιά και τη φαντασία προς το σπίτι και είναι ο τρόπος αυτών των ανθρώπων που ζουν εδώ να διατηρούν τη μνήμη της πατρίδας τους ζωντανή.

Μένω στο κέντρο της Αθήνας σε μια γειτονιά πολυπολιτισμική. Μένουν πολλοί άνθρωποι εδώ από διαφορετικές χώρες που έχουν κάνει παιδιά, τα οποία είναι κατά κάποιο τρόπο ελληνόπουλα μιας και πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία, μιλάνε ελληνικά και καμμιά φορά όταν θυμώνουν τα ακούω να βρίζουν στη γλώσσα μας.

Εχω μιά ευαισθησία με τους μετανάστες ίσως γιατί σε ηλικία περίπου 6 χρόνων αναγκάστηκα να αποχωριστώ τα τρία πρώτα μου ξαδέρφια τα οποία έφυγαν στην Αμερική. Εζησα τη δική τους εκδοχή που ξεριζώθηκαν κατά κάποιο τρόπο βιαίως από τον τόπο τους αλλά και τη δική μας εκδοχή που μείναμε πίσω χωρίς να ξέρουμε πότε και αν θα επιστρέψουν. Αυτά που γράφω τώρα, τα γράφω με πλήρη συνείδηση και ρισκάροντας να φάω κράξιμο επειδή είμαι θετικά διακείμενη προς τους ξένους που ζουν εδώ. Ξέρω πολύ καλά πως είναι να σε σφίγγει το σιδερένιο χέρι της ανάγκης και να σε οδηγεί στο να αφήσεις την πατρίδα σου, επίσης γνωρίζω ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην Ελλάδα από άλλες χώρες δεν είναι όλοι μπουμπούκια. Αφιέρωσα 3 μέρες διαβάζοντας το βιβλίο της Ελλης Κρίσπη- Νικολετοπούλου με τίτλο Ιθαγένεια, ΓΕΝΙΚΉ ΘΕΩΡΊΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΌ ΔΊΚΑΙΟ και το έκανα αυτό γιατί ήθελα να έχω μιά άποψη που να είναι πέρα από τους συναισθηματισμούς της παιδικής μου ηλικίας. Αυτό αν θέλετε με έκανε να βλέπω με ακόμη μεγαλύτερο σεβασμό τους ξένους που βρίσκονται εδώ επειδή γνωρίζω τα δικαιώματα τους αλλά και τα δικά μας.

Πιστεύω βαθιά μέσα ότι ο τρόπος που κοιτάζουμε τον κόσμο καθορίζει και το τι βλέπουμε επίσης το πως ανταποκρίνεται ο κόσμος σε μας και τελικά πως αλληλεπιδρούμε μαζί του. Οταν κοιτάζω κάποιον απαξιωτικά τότε προσπαθώ να του κλέψω την αυτοεκτίμηση του, εισβάλλω στο λογαριασμό της αυτοεκτίμησης του και τότε και εκείνος μπορεί να εισβάλλει στο δικό μου.

Εχω δουλέψει εθελοντικά με τσιγγάνους πήγαινοντας σε καταυλισμούς μαζί με άλλους εθελοντές για να τους μάθουμε να γράφουν και να διαβάζουν. Πήραμε απίστευτη αγάπη και σεβασμό. Εργάζομαι εθελοντικά για τους μετανάστες τα τελευταία χρόνια και έχω δεχτεί εξαιρετικό σεβασμό και έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες. Εχω εργαστεί με τυφλούς και έμαθα να βλέπω αληθινά. Εχω εργαστεί με ανθρώπους που έχουν κάνει πολλά χρόνια στη φυλακή και φυσικά καταδικάζω τις πράξεις τους αλλά όχι τους ανθρώπους. Εννοείται ότι λέω όχι στο να στιβάζονται οι άνθρωποι και να διακινούνται σαν να είναι προϊόντα από διάφορους που εμπορεύονται τα όνειρα και τις ελπίδες τους. Βλέπω ότι η Ελλάδα δεν χωράει άλλο κόσμο γιατί δεν είναι σε θέση να θρέψει τους δικούς της κατά συνέπεια δεν μπορεί να διασφαλίσει συνθήκες διαβίωσης σε μετανάστες. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει καθόλου με το θυμό και το ρατσισμό που αισθάνονται κάποιοι για τους ανθρώπους που βρέθηκαν εδώ.

Έμαθα ένα μεγάλο μάθημα ότι όταν σε κάποιους βάζεις μια ταμπέλα επάνω τους όπως οι μετανάστες είναι…….. τότε στερείς από τον εαυτό σου την αληθινή αγάπη. Δεν υπάρχει ρατσισμός μόνο με τους μετανάστες αλλά και με ανθρώπους που είναι από τη χώρα μας, πολλοί κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους και το κάνουν αυτό με διάφορα κριτήρια, με βάση τη μόρφωση, το επάγγελμα, το εισόδημα, το βάρος, το ύψος.

Γιατί είναι εύκολο να αγαπάμε αυτούς που μας μοιάζουν, είναι εύκολο να αγαπάμε αυτούς που συμφωνούν μαζί μας, που έχουν το ίδιο χρώμα με μας, που μας δίνουν την ευκαιρία να καμαρώσουμε για την κάστα μας, αλλά πόσο εύκολο είναι να απλώσουμε το χέρι σε έναν που είναι ξένος; Εκεί είναι η μεγάλη πνευματική άσκηση. Οι περισσότεροι είναι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα λόγια οι πράξεις τους όμως είναι διαφορετικές.

Και κάτι άλλο για την ιστορία η Διεθνής Αμνηστία δε χρησιμοποιεί τον όρο «λαθρομετανάστης», αλλά «παράτυπος μετανάστης» (illegal migrant), εφόσον ο όρος «λαθραίος» συνδέεται με την έννοια της παρανομίας και της εγκληματικότητας.

Όπως έλεγα στο γιό μου προχθές η μόνη αλήθεια είναι αυτά που κάνουμε όχι αυτά που λέμε. Και ξέρετε ποιά είναι η ειρωνεία με την αγάπη ότι συνηθίζουμε να αγαπάμε με τόσες πολλές προϋποθέσεις που παρακρατάμε την αγάπη μας και από τα παιδιά μας όταν δεν συμφωνούμε μαζί τους, από τους φίλους μας, από τις γυναίκες και τους άντρες μας αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό μας.

Διανύουμε μια δύσκολη εποχή όχι μόνο σαν χώρα αλλά και σαν ανθρωπότητα. Γιατί; Γιατί πεινάμε πνευματικά και δεν φροντίζουμε το πνεύμα μας, δεν ξέρουμε πως να ξεδιψάσουμε το πνεύμα μας. Έχουμε μπερδέψει την τροφή του μυαλού και την τροφή της ψυχής, με την τροφή του πνεύματος. Για πολλά χρόνια νόμιζα ότι επειδή διαβάζω πολύ, βλέπω καλό κινηματογράφο, ακούω μουσική, σκέφτομαι, μαθαίνω καινούρια πράγματα αυτό σημαίνει ότι εξελίσσομαι πνευματικά. Στη πραγματικότητα όμως οι πνευματικές τροφές είναι η προσευχή, ο διαλογισμός και η εξάσκηση της αγάπης. Η αγάπη στη πράξη. Το να μπορείς να αφήνεις το εγώ σου στην άκρη και να παραιτείσαι από κάθε δύναμη για χάρη της αγάπης.

Δημιουργηθήκαμε όλοι μας από τον ίδιο πρωταρχικό πηλό, πολύ διαφορετικοί επιφανειακά, με διαφορετικά όνειρα ο καθένας μας, διαφορετικές επιθυμίες, στόχους και μορφές. Αλλά όλοι μας έχουμε τις ίδιες δίψες και είμαστε κομμάτια, στάλες από τον ίδιο ωκεανό. Είμαστε περισσότερο ίδιοι απ ότι διαφέρουμε και δεν υπάρχει πιο δυνατό συναίσθημα από εκείνο που σε κάνει να μπορείς να δεις εκείνο το σημείο μέσα στον άλλο όπου εσύ κι αυτός είσαστε ένα.
Πιστεύω ότι η αγάπη και ο σεβασμός στους ανθρώπους γύρω μας είναι η αγάπη μας προς το Θεό γιατί ο Θεός εμφανίζεται μέσα στα πρόσωπα των ανθρώπων και αν δεν τον δούμε εκεί, τότε δεν πρόκειται ποτέ να τον συναντήσουμε.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Υπάρχει Άγιος Βασίλης;


Το έναυσμα μπορεί να σου δοθεί αναπάντεχα ακόμη και όταν δεν έχεις την πρόθεση να γράψεις κάτι εξαιρετικό όπως έκανε ο Francis Church ένα απόγευμα του 1897 όταν απάντησε στην απορία ενός μικρού κοριτσιού.

Η Βιργινία ήταν 8 χρόνων, είναι αυτή η ηλικία που η πανούργα λογική διαβρώνει το ρομαντισμό και οι αμφιβολίες τρυπώνουν μέσα στο νου και τον απογυμνώνουν από τα θέλγητρα του. Οι φίλες της λοιπόν της είπαν ότι δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Εκείνη ρώτησε τον πατέρα της και αυτός της είπε να ρωτήσει τους ειδικούς. Η μικρή έγραψε ένα γράμμα σε μια τοπική εφημερίδα θέτοντας το αιώνιο ερώτημα των παιδιών: Σας παρακαλώ μπορείτε να μου πείτε αν ο Αγιος Βασίλης υπάρχει στ αλήθεια;

Έχουν περάσει 114 χρόνια από τότε αλλά δεν έχει αλλάξει ότι είναι και ότι δεν είναι αληθινό.

Τα παιδιά όλων των ηλικιών έχουν ανάγκη να πιστεύουν σε έναν καλοκάγαθο Αγιο που πραγματοποιεί κάθε τους επιθυμία και τα επιβραβεύει.

Αυτές οι μέρες έχουν ένα υπερφυσικό φως και μια γοητεία. Το παιδί που υπάρχει μέσα μας ξυπνάει, η ψυχή μας διεκδικεί περισσότερο χώρο, η φαντασία μας γίνεται τόσο τολμηρή και παράφορη που μπορεί να υπερπηδήσει τα εμπόδια και να οδηγηθεί στο ακατόρθωτο, όσο αδύναμη και μαλθακή κι αν ήταν τους προηγούμενους 11 μήνες και έτσι μπορούμε να ξαναβρεθούμε σ αυτό το μέρος που υπάρχει χώρος για κάθε μας επιθυμία, σε αυτό αυτό το μέρος που τόσο επιδέξια είχαμε θρέψει όταν ήμασταν παιδιά.

Αυτές είναι μέρες αγάπης και η αγάπη σε κάνει να πιστεύεις στα πάντα, ιδιαίτερα στα θαύματα.
Αυτές οι μέρες είναι μέρες θαυμάτων και υπάρχει ένα θαύμα που περιμένει να το πιστέψουμε και μετά να εμφανιστεί.

Ο Frank Church απάντησε στην μικρή Βιρτζίνια αλλά καθώς το διάβαζα ήμουν σίγουρη ότι αυτό το γράμμα το έγραψε και για μένα:

Βιρτζίνια οι μικρές σου φίλες έχουν άδικο, έχουν επηρεαστεί από το σκεπτικισμό μιας εποχής γεμάτης αμφιβολία. Δεν πιστεύουν παρά μόνο ότι βλέπουν. Δεν πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχει κάτι που δεν το καταλαβαίνουν τα μικρά μυαλουδάκια τους. Ολα τα μυαλά είτε ανήκουν σε μεγάλους είτε ανήκουν σε παιδιά είναι μικρά.

Ναι Βιρτζίνια υπάρχει Άγιος Βασίλης. Υπάρχει τόσο σίγουρα όσο υπάρχει αγάπη, γενναιοδωρία και αφοσίωση και συ ξέρεις ότι υπάρχουν με αφθονία και χαρίζουν στη ζωή σου τη μεγαλύτερη ομορφιά και τη μεγαλύτερη χαρά. Αλίμονο πόσο μελαγχολικός θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε Αγιος Βασίλης. Θα ήταν τόσο κστσούφης και μελαγχολικός όσο κι αν δεν υπήρχαν Βιρτζίνιες. Δεν θα υπήρχε πίστη, ούτε ποίηση ούτε ρομαντισμός. Tο αιώνιο φως με το οποίο η αθωότητα πλημμυρίζει τον κόσμο θα έσβηνε.

Πως είναι δυνατόν να μην πιστεύεις στον Αγιο Βασίλη ! θα ήταν σαν να μην πίστευες στις νεράιδες !!!

Τα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο είναι αυτά που ούτε οι μεγάλοι ούτε τα παιδιά μπορούν να δουν. Είδες ποτέ σου νεράιδες να χορεύουν στο χορτάρι; Φυσικά όχι αλλά αυτό δεν είναι απόδειξη πως δεν υπάρχουν εκεί.
Μπορείς να ανοίξεις την κουδουνίστρα ενός μωρού και δεις τι είναι αυτό που δημιουργεί μέσα της τον ήχο, αλλά υπάρχει ένα πέπλο που σκεπάζει τον αόρατο κόσμο του, ακόμη και οι πιο δυνατοί άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ποτέ να το διαλύσουν. Μόνο η αγάπη, η ποίηση και ο ρομαντισμός μπορούν να παραμερίσουν αυτή την αυλαία και να κοιτάξουν την ομορφιά και τη δόξα που βρίσκεται πίσω της.
Είναι όλα αληθινά; Α Βιρτζίνια σ ολόκληρο τον κόσμο τίποτε δεν είναι πιο αληθινό και μόνιμο.

Ακου εκεί, δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης!!! Υπάρχει και θα υπάρχει και σε χίλια χρόνια από τώρα και θα εξακολουθεί να γεμίζει την καρδιά της παιδικότητας.

Χειροκρότησε δυνατά αν το πιστεύεις.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Αυθεντικός περιπατητής


Ενα παλιό πολύ αγαπημένο άρθρο για τους καινούριους φίλους.

Η γιαγιά μου η μακαρίτισσα μας έλεγε πολλά παραμύθια και είχε αδυναμία στις νεράιδες που πρωταγωνιστούσαν σε πολλά από τα αυτά. Ελεγε λοιπόν πως όταν ένα παιδί λέει δεν πιστεύω στις νεράιδες τότε μια νεράιδα πέφτει κάτω νεκρή.

Τώρα που κι αυτή η χρονιά πλησιάζει στο τέλος της πολλά είναι τα όνειρα που περιμένουν πίσω από τις κουρτίνες, πολλές είναι οι δημιουργικές σπίθες που περιμένουν να να μετατραπούν σε φλόγες, πολλές επιθυμίες που περιμένουν να βγούν στο φως. Και νομίζω ότι κάθε φορά που ένα άτομο λέει δεν πιστεύω πιά, αυτό το άτομο πεθαίνει…. Μέσα του. Απλά μπορεί να περάσουν πάρα πάρα πολλά χρόνια μέχρι να το καταλάβουν οι γύρω του και να τον θάψουν. Η πίστη χάνεται σιγά σιγά όταν αρχίζει κάποιος κουκουλώνει το παιδί που υπάρχει μέσα του με αυτή την απατηλή, φιλόδοξη και ραδιούργα σοβαροφάνεια, απομονώνεται, σταματάει να παίζει, σταματάει να γοητεύει τον εαυτό του.

Χρονολογικά είμαστε στο τέλος του χρόνου αλλά στην πραγαματικότητα είμαστε σε μια νέα αρχή του ταξιδιού μας. Ο Δρόμος είναι γεμάτος άπειρες χαρές, που περιμένουν να αποκαλυφθούν μέσα από τις μικρές η μεγάλες στιγμές. Να θυμάσαι ότι το μονοπάτι είναι ελικοειδές και έχει πολλά στρυφογυρίσματα. Αν κολλήσεις κάπου κοίταξε γύρω σου την απέραντη θέα που έχεις από το σημείο που βρίσκεσαι και τότε θα καταλάβεις ότι έχεις προχωρήσει πάρα πολύ. Απόλαυσε τους σταθμούς, κάνουν υπέροχη την αναζήτηση, γεμάτη νόημα και σκοπό. Καθάρισε τον καθρέφτη των αναμνήσεων από παλιούς φόβους, τους παλιούς θυμούς και από κάθε λογής απογοήτευση. Βρες τη δική σου ταχύτητα και τα δικά σου φώτα πορείας. Υπάρχουν πολλά λιμάνια που θα δεις για πρώτη φορά, κατευθύνσου εκεί που ποτέ πριν δεν έχεις βρεθεί. Κράτα τις σκέψεις σου ψηλά. Ασε το πάθος, τον ενθουσιασμό και τις αληθινές αγάπες να συναρπάσουν το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα σου. Αρματώσου για την πορεία εκείνη που πάντα ονειρευόσουν. Στάσου όρθιος, αυθεντικός περιπατητής, στο κέντρο της φωτιάς του ονείρου σου, ψιθύρισε τα αιώνια λόγια του σκοπού και της αλήθειας, μοιράσου την ομορφιά, κοίτα ψηλά, ανάπνευσε τον άνεμο, συμμάζεψε όλη την παρθενική αθωότητα σε μια ματιά και ρίξτην πάνω στον κόσμο…..

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Η σύγχρονη κόλαση είναι η υπερβολή


Οι περισσότεροι έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο ανησυχητικής σύγχυσης ανάμεσα στην αντιξοότητα και στη δυστυχία.

Τα εμπόδια για τους περισσότερους δεν είναι μια φυσιολογική διαδικασία αλλά μια προσωπική προσβολή που απαιτεί κατά κάποιο τρόπο αποζημίωση. Εχουμε μπερδέψει το επώδυνο με το δυσάρεστο,τη δυστυχία με τη δυσκολία, τη ζέστη με τον καύσωνα και έχουμε κάνει η βροχή επικίνδυνο καιρικό φαινόμενο.

Η αυξανόμενη ασάφεια γεννάει κάθε μέρα μια καινούρια απελπισία και μοιάζουμε σαν πεζοπόροι που σε κάθε τους βήμα ανάβουν μια νέα πυρκαγιά. Πράγματα που χθές ήταν αποδεκτά σήμερα δεν είναι πιά. Η χειρονακτική εργασία είναι σκλαβιά και η μάθηση καταπίεση και ταλαιπωρία.

Η σύγχρονη κόλαση είναι ότι υπερβάλλουμε και δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι με τίποτα. Η ταπεινοφροσύνη της αναμονής αντικαταστάθηκε με το τα θέλω όλα και γρήγορα χωρίς να κάνω και πολλά. Με αυτόν τον τρόπο ο κύκλος του αφόρητου δεν παύει να υφίσταται. Καταναλώνουμε γρήγορα, βαριώμαστε εύκολα, κυνηγοί δεσμώτες της λείας μας, περιμένουμε να έρθει κάτι απέξω να να αλλάξει το πως αισθανόμαστε. Σκεφτόμαστε ατελείωτα, αναλύουμε και ανησυχούμε αδιάκοπα. Ζούμε μακριά από τη φύση μας και έτσι η κατάθλιψη είναι η σύγχρονη μάστιγα.

Πως θα ήταν να ζούσαμε για λίγο χωρίς κεφάλι; Ακούγεται παράλογο και αλλόκοτο. Και όμως αν ρωτήσεις ένα Γιαπωνεζάκι, που δεν εχει έρθει σε επαφή με τη δυτική κουλτούρα, από που σκέφτεται θα σου πει από την κοιλιά του. Εμεις σκεφτόμαστε με το κεφάλι μας και γι αυτό δεν είμαστε και τόσο ήρεμοι. Σήμερα βάλε ένα τέλος στις ψευδαισθήσεις που σε κάνουν να ανησυχείς γιατί είναι άδικο να περνάς τη ζωή σου ανησυχώντας για πράγματα που δεν πρόκειται να συμβούν ποτέ, όπως ομολόγησε, και ο Mark Twain λίγο πριν το τέλος της ζωή του.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία