Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Δημιούργησε τον έρωτα αντί να τον καταναλώνεις


Κάποτε οι γονείς και ο οικογενειακός περίγυρος πίεζαν τους ανθρώπους να παντρευτούν. Τώρα οι εποχές άλλαξαν, τους πιέζουν για να χωρίσουν. Τα διαζύγια κοντεύουν να γίνουν ένας φυσιολογικός σταθμός στη ζωή κάθε ανθρώπου. Η πίστη στην αγάπη έχει χαθεί, οι σχέσεις περνάνε κρίση και έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των απογοητευμένων και πληγωμένων ανθρώπων. Μαζί τους έχουν αυξηθεί οι άμυνες και τα τείχη που ο καθένας υψώνει στην καρδιά του. Οι περισσότεροι φοβούνται τον έρωτα και την αγάπη γιατί χάνουν τον έλεχγο, αλλά μοιάζουν με τους αλκολικούς που θέλουν ένα ακόμη ποτό για το δρόμο, έτσι λοιπόν πιστεύουν ότι ο επόμενος έρωτας θα τους θεραπεύσει από τα βάσανα και τους φόβους τους χωρίς όμως εκείνοι να κάνουν κανένα βήμα για να αλλάξουν. Μένουν αμετακίνητοι περιμένοντας να έρθει κάτι από τον εξωτερικό κόσμο για να εκπληρώσει τις προσδοκίες τους. Και τι σύμπτωση!!! Ο επόμενος ή η επόμενη έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία με τον προηγούμενο η την προηγούμενη.
Είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε αυτούς τους φόβους και τις συμεπριφορές που μας κάνουν να διώχνουμε τον έρωτα και την αγάπη μακριά. Και νομίζω πως πρέπει να μάθουμε πως να γίνουμε ο έρωτας αντί να τον αναζητάμε, έτσι ώστε εμείς να τον δημιούργουμε αντί να τον καταναλώνουμε.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


2 Σχόλια

Μια ζωή με πάθος η μια παθητική ζωή;


Ολοι μας λαχταράμε να ζήσουμε μιά ζωή γεμάτη πάθος και κεραυνοβόλες στιγμές, να αφήσουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από αυτό αλλά…… μόνο από απόσταση και σε μικρές δόσεις. Οι περισσότεροι καθώς αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει χώρος για μιά παθιασμένη ζωή, έχουμε να σκουπήσουμε τις συναχωμένες μύτες μας, να βγάλουμε βόλτα το σκύλο, να πάμε στον οδοντογιατρό, να μαγειρέψουμε για αύριο……… Να πως φεύγουν οι μέρες μας, κυλάνε σαν αίμα από μια πληγή, και η ζωή φεύγει, χωρίς τρομπέτες και τυμπανοκρουσίες αλλά με γρίνιες και μουρμούρες επειδή δεν καταφέρνουμε να βρούμε την αέναη παρουσία του μέσα στην καθημερινότητα μας.
Το πάθος μοιάζει με κάτι άγριο πολλές φορές φαίνεται χαοτικό, απροσδόκητο και υπερβολικό που σε κάνει να μην μπορείς παρά να υποκείπτεις στα συναισθήματα σου, να απολαμβάνεις τις επιθυμίες σου, να κλαις κάτω από το φεγγάρι και να ζεις στο έπακρο την κάθε στιγμή. Το πάθος είναι ένα ιερό μυστήριο, που φωτίζει και μεταμορφώνει τις στιγμές σε έκσταση και η ουσία του δεν βρίσκεται μόνο σε σπαρακτικά κλισσέ, αλλά βρίσκεται σε ότι είναι αυθεντικό, βαθύ, διακριτικό και ανεπαίσθητο. Είναι ένα κανάλι που κάνει το πνεύμα πιό φλύαρο, το νου πιό παρατηρητικό, τις ώρες του πρωϊνού πιό γλυκές, και τη ζωή περισσότερο σπινθηροβόλα. Χρειάζεται να αποδεχτούμε το γεγονός ότι μέσα μας καίει μια φλόγα που είναι ιερή μέρος της αλήθειας με την οποία έχουμε πλαστεί. Και μια φράση που τη δανείζομαι από ένα άλλο μου άρθρο για το πάθος, κάθε μέρα έχουμε πολλές ευκαιρίες να διαλέξουμε να ζήσουμε μιά ζωή γεμάτη πάθος η μια παθητική ζωή.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Ανάμεσα σε φίλους (μέρος δεύτερο)


Ζούμε σε μια παράξενη εποχή που κάποιοι πηγαίνουν στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους και αυτό που στην ουσία θέλουν να πάρουν είναι φιλία με την ώρα και πληρώνουν γι αυτό.
Εχει έρθει η ώρα να μάθουμε πως να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου και πως να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο με τρόπους αποτελεσματικούς. Η μοναξιά είναι η δίψα της ψυχής να συνδεθεί, η λαχτάρα της να γίνει κατανοητή.
Υπάρχουν πάντα εκείνοι που σ αγαπούν όταν είσαι επιτυχιμένος και όταν πηγαίνουν όλα καλά στη ζωή σου, αλλά ελάχιστους όμως θα βρεις να σε ακούσουν όταν είσαι απελπισμένος. Ολοι μας χρειαζόμαστε τους φίλους στις λιγότερο καλές στιγμές μας, το ίδιο καλούς φίλους στη θλίψη και στη χαρά.

Και κλείνω με ένα παλιό αγαπημένο άρθρο για την πολύτιμη φιλία.

Οταν κάποιος είναι θλιμμένος, είναι ευχάριστο να κοιμάται στη ζεστασιά του κρεβατιού του, και εκεί, όταν η κάθε προσπάθεια και η κάθε αντίσταση εξαφανίζεται, με το κεφάλι κάτω από τα σκεπάσματα να παραδίνεται ολοκληρωτικά θρηνώντας όπως τα κλαδιά στο φθινοπωρινό αέρα. Αλλά υπάρχει ένα κρεβάτι καλύτερο από το δικό μας, γεμάτο με εξαίσια αρώματα. Είναι η φιλία. Οταν η καρδιά μας τουρτουρίζει ακουμπάμε εκεί τις σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας, στη ζεστή τρυφερότητά της, χωρίς να διακρίνουμε τίποτα έξω, χωρίς να θέλουμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, αλλά από αυτό το θαύμα της αποδοχής, της αγάπης και της κατανόησης, παίρνουμε αμέσως δύναμη, γινόμαστε αήττητοι ξανά, και κλαίμε από χαρά που υπάρχει ένα μέρος που μπορούμε να οχυρώνουμε την εμπιστοσύνη μας.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


2 Σχόλια

Ανάμεσα σε φίλους


Όταν κάποιος φίλος μας λέει το πρόβλημα του εύκολα μπορεί να κάνουμε το λάθος να υποθέσουμε ότι θέλει τη συμβουλή μας. Πολλές φορές λέμε στους άλλους τη γνώμη μας η ακόμα τους υποδεικνύουμε τι θα έπρεπε να κάνουν, τη στιγμή που εκείνοι το μόνο που θέλουν είναι απλά να τους ακούσουμε και να μείνουμε μαζί τους για να τους δώσουμε δύναμη. Είναι δύσκολο να ακούς πραγματικά αυτό που έχουν να σου πουν οι άλλοι χωρίς να ασκείς πάνω τους εξουσία. Πολλοί παθαίνουν σύγχιση όταν ακούνε ένα φίλο και νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν κάτι για να τον σώσουν. Ετσι καταλήγουν στο να πάρουν τη ζωή του φίλου τους από τα χέρια του και στην προσπάθεια τους να τον τραβήξουν έξω από την τρύπα που βρίσκεται πέφτουν εκείνοι μέσα.
Ο ρόλος του φίλου δεν είναι να αποφασίζει ούτε να παρεμβαίνει, ο ρόλος του είναι να κατανανοεί να αποδέχεται και να προσφέρει δύναμη έτσι ώστε εκείνος που εκτιμά να σταθεί στα πόδια του και να μπορέσει να αγωνιστεί ο ίδιος για να δυναμώσει τον εαυτό του.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Πότε ήταν η τελευταία φορά;


Το να τρέχει κάποιος πάνω κάτω όλη μέρα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και δραστήριος. Οι περισσότεροι αποκαλούμε δράση αυτό που στην πραγματικότητα είναι φυγή και άρνηση της ύπαρξης μας. Επειδή μας φαίνεται δύσκολο να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και με την αυθεντική φωνή που υπάρχει μέσα μας γι αυτό και δημιουργούμε γύρω μας ένα σωρό θορύβους μέχρι που η εσωτερική μας φωνή να κοπάσει. Μέσα από τις αδιάκοπες ασχολίες μας θυσιάσαμε ολόκληρη την ύπαρξη μας στο θεό του εκκωφαντικού θορύβου. Πρέπει να δραστηριοποιηθούμε κι άλλο κι άλλο και συνέχεια. Προς θεού μην μείνουμε καθόλου μόνοι με τον εαυτό μας πρέπει να καλύψουμε κάθε σπιθαμή χρόνου και ενώ πάσχουμε από μιά αφηρημένη κούραση δεν θέλουμε να την καταπολεμήσουμε γιατί είναι κόρη της φυγής.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έγραψες ποίηση;

Πότε ήταν η τελευταία που ζωγράφισες;

Που έφτιαξες κάτι που είχε χαλάσει;

Που ανέβηκες ένα λόφο;

Που έπαιξες φυσαρμόνικα;

Που κουβέντιασες μέχρι να ξημερώσει;

Που περπάτησες στη βροχή;

Που επικοινώνησες με τη φύση;

Που αναζητήσες το Θεό;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σταμάτησες τον κόσμο και κάθισες μόνος σου στη σιωπή ταξιδεύοντας στο βαθύτερο μέρος της ύπαρξης σου;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες ένα γεια στην ψυχή σου;

Άσχετα από το αν φανταζόμαστε ψυχή σαν ένα κομμάτι θεϊκό η σαν καιόμενη ύλη, όλοι μας αισθανόμαστε την ύπαρξη της μέσα μας. Είναι μια αχτίδα επιλεγμένη και έξοχα εξελιγμένη, πολύτιμη, που θέλει κι αυτή να τραφεί.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Ζωή πέρα από το φόβο (μέρος δεύτερο)


Μια φορά κι έναν καιρό ένας βασιλιάς ζούσε στα σκοτεινά και γεμάτα υγρασία υπόγεια του παλατιού του. Όλοι προσπαθούσαν να του περιγράψουν το πανέμορφο παλάτι με τους υπέροχους κήπους, εκείνος όμως δεν πίστευε κανένα και θεωρούσε παλαβές αυτές τις περιγραφές. Έτσι λοιπόν πέρασε όλη του ζωή στο υπόγειο μέσα στο μισοσκόταδο.

Η ζωή μας είναι όπως πιστεύουμε, περιμένουμε και τελικά θέλουμε να είναι. Οι μέρες περνάνε και μεις προτιμούμε τα μισοσκότεινα κελάρια. Μα γιατί; Ποιος θα επέλεγε τις δυσκολίες; Γιατί έχουμε προσκολληθεί στη δυστυχία και στη συμφορά; Ποιο είναι αυτό το δηλητηριώδες φυτό που αναρριχάται και κρύβει το φως απ τη ζωή μας;

Οι φόβοι μας, οι περιοριστικές πεποιθήσεις μας και η αίσθηση ότι είμαστε αδύναμοι μας κάνουν να κολλάμε στη νοοτροπία του θύματος και να αποδυναμώνουμε τον εαυτό μας. Πολλοί άνθρωποι περνάνε ολόκληρη τη ζωή τους χωρίς να τολμήσουν να αμφισβητήσουν και να ξεμακρύνουν από τα όρια που έχουν βάλει στον εαυτό τους.

Χρειάζεται προσωπική δουλειά για να πάρει κανείς το έλεγχο αυτής της πεποίθησης που κάνει τον άνθρωπο ανάξιο να δεχτεί τα καλά αλλά και να δημιουργήσει.

Εκεί έξω, πέρα από τα όρια που έχεις βάλει στον εαυτό σου, υπάρχει ένας κόσμος που έχει χώρο για κάθε σου επιθυμία. Η πιό δυνατή και η πιό τρυφερή από όλες τις δυνάμεις που μπορεί να σε μεταφέρει με ασφάλεια πέρα από την όχθη των φόβων και των περιορισμών σου είναι η δύναμη της αγάπης.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


Σχολιάστε

Για όλα υπάρχει ένας λόγος


Ο άνθρωπος παραμένει μυστήριο και οι πράξεις του φαίνεται να είναι ακατανόητες τόσο στην παιδική ηλικία όσο και στη ενήλικη ζωή του!!
Yπάρχουν άνθρωποι που παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα για να πατήσουν πρώτοι στην κορυφή ενός βουνού. Αλλοι που θυσιάζουν τον εαυτό τους για να κατακτήσουν έναν άνθρωπο που όμως αυτός δεν θέλει να τους ξέρει. Μερικοί νομίζουν ότι μόνο όταν βρεθούν σε ένα άλλο μέρος διαφορετικό μπορούν να ευτυχήσουν. Αλλοι αν δεν αποκτήσουν δύναμη δεν μπορούν να ησυχάσουν. Αλλοι επιδίδονται σ εναν αγώνα ερωτικού καταναλωτισμού χωρίς να μπορούν να σταθούν σε κανέναν θεωρώντας οτι το κλειδί το έχει ο επόμενος. Αλλοι αναζητούν απελπισμένα την αγάπη και την αποδοχή ακόμη και από εκείνους που δεν εκτιμούν. Αλλοι παίρνουν ουσίες για να ναρκώνουν τον εγκέφαλο τους. Αλλοι κρίνουν συνεχώς και προσπαθούν να κατεδαφίσουν τους άλλους.
Οτι κι αν κάνουμε, το κάνουμε για να καλύψουμε κάποια ανάγκη μας. Δεν έχει καμμά σημασία πόσο χρόνων είμαστε ή σε ποιό μέρος του πλανήτη έχουμε γεννηθεί, όλοι μας έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Ολοι μας εχουμε την ανάγκη από βεβαιότητα όλοι θέλουμε κάποια πράγματα για να αισθανόμαστε σιγουριά. Ο δημιουργός μας επειδή ήθελε να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία στιγμή μας έδωσε και την ανάγκη της αβεβαιότητας. Είναι μια εντελώς αντίθετη ανάγκη από την προηγούμενη αλλά ειναι εξίσου σημαντική. Η πολλή βεβαιότητα μας κάνει να πλήττουμε και η πολλή αβεβαιότητα μας τρελαίνει. Τα θέλουμε και τα δυό, ούτε μόνο το ένα ούτε μόνο το άλλο. Εχουμε επίσης ανάγκη για σύνδεση και για αγάπη, αλλά έχουμε ανάγκη και από σημαντικότητα. Η σημαντικότητα μας κάνει να θέλουμε να ξεχωρίσουμε από τους άλλους και η ανάγκη για αγάπη μας κάνει να ρίχνουμε τα τείχη της μοναδικότητας και να γινόμαστε ένα με τους άλλους. Θέλουμε και τα δυό. Οχι μόνο το ένα, όχι μόνο το άλλο. Ολοι μας εχουμε ανάγκη να έχει η ζωή μας ένα νόημα και ένα σκοπό και να εξελισσόμαστε. Επίσης έχουμε την ανάγκη να προσφέρουμε να μοιραστούμε. Και οι έξι αυτές ανάγκες είναι πανανθρώπινες. Διαφέρουμε μόνο στον τρόπο που τις καλύπτουμε. Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες μας με δημιουργικούς αλλά και με καταστροφικούς τρόπους. Πολλές φορές έχουμε ένα πρόβλημα ή μιά αρνητική συμπεριφορά που δε λέμε να αφήσουμε επουδενί. Αυτό συμβαίνει γιατί μας καλύπτει κάποια ανάγκη μας. Μπορεί να παίρνουμε αγάπη μέσα από αυτή ή σημαντικότητα ή ακόμη μπορεί να καλύπτουμε την αβεβαιότητα μας με αυτό τον τρόπο προμηθεύοντας τη ζωή μας με σασπένς. Ρώτα τον εαυτό σου γιατί το χρειάζομαι αυτό; Ποιά ανάγκη μου καλύπτω; Θα μπορούσα να καλύψω την ανάγκη μου με έναν άλλο δημιουργικό τρόπο; Αυτό θα σε οδηγήσει στο να αποκτήσεις συνειδητότητα και να φωτίσεις με αλήθεια τiς συμπεριφορές σου και τότε θα έχεις κάνει περισσότερο από το μισό δρόμο πρός την αλλάγή.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία