Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Σενάριο

Σχολιάστε


Ενα παλιό άρθρο πολλών αστεριών, για τους καινούριους φίλους.
Χθες είχε γενέθλια η μητέρα μου και πήγαμε στο σπίτι των γονιών μου.
Τι σου είναι όμως η παιδική ηλικία!!! Οταν υπάρχει μιά γιορτή που αφορά στο χρόνο ξέρετε πως σε πηγαίνουν πίσω οι συνειρμοί στο παρελθόν. Αφού φάγαμε την τούρτα ξεκίνησαν οι γονείς μου να μιλάνε για τα παιδικά τους χρόνια, για τις σχέσεις τους με τα αδέρφια τους, για τους γονείς τους, για τις σκανταλιές τους και άλλα τέτοια. Όλα τα έλεγαν με ένα γλυκό τρόπο χωρίς απωθημένα από το παρελθόν, μου άρεσε πολύ να ακούω αυτές τις μικρές τους ιστορίες. Υστερα γύρισε η κουβέντα και στην δική μου παιδική ηλικία. Μεγάλωσα σε μια μονοκατοικία στην Αγ. Γερασίμου και γι αυτό θεωρώ τα Ιλίσια σαν να είναι το χωριό μου. Αυτό το σπίτι είχε έναν πολύ μεγάλο κήπο με πολλά λουλούδια και δέντρα, ήταν εξαιρετικό ένα ισχυρό σύμβολο της παιδικής μου ζωής και όταν καμμιά φορά ονειρευτώ πως είμαι παιδί εκεί τριγυρνάω. Απ όλα αυτά πιο πολύ θυμάμαι τις πασχαλιές που είχαν δώσει το άρωμα τους στα παιδικά μου χρόνια. Mιά φορά ήταν αρχές Φθινοπώρου, υπήρχε τότε αυτή η εποχή, η μητέρα μου είχε φτιάξει μουσταλευριά και ήθελε να πάει και στο γείτονα τον κύριο Μπάμπη που ήταν 4 σπίτια πιο κάτω. Εγώ έκανα μία απίστευτη φασαρία που είχε πάρει διαστάσεις εξέγερσης για να πάω μόνη μου την πιατέλα με τη μουσταλευριά στους γείτονες. Οι γονείς μου επουδενί δεν με άφηναν γιατί είχα κακό παρελθόν και δεν με εμπιστεύονταν. Αυτό που θυμάμαι πολύ καλά οτι έκανα ήταν να ξεγλιστράω από το χέρι τους και να φεύγω στο δρόμο. Μια φορά το έκανα στη λεωφόρο Γρηγ. Αυξεντίου και η μάνα μου λιποθύμησε και της έπεσε ο αδερφός μου απο τα χέρια τότε φοβήθηκα και σταμάτησα, η μάνα μου είπε ότι είχα Αγιο. Από τότε με κρατούσαν τόσο σφιχτά από το χέρι που πονούσα και όταν διαμαρτυρόμουνα και τους έλεγα γιατί το κάνουν εκείνοι μου έλεγαν γιατί σε αγαπάμε. Οσο αυτοί μου έσφιγγαν το χέρι τόσο εγώ προσπαθούσα να φύγω. Με τα πολλά ηρέμησα και σκέφτηκα ότι έτσι είναι μάλλον η αγάπη. Τους έπεισα λοιπόν να πάω, στάθηκα μπροστά στην πόρτα με την πιατέλα στα χέρια περιμένοντας υπομονετικά να την ανοίξουν, έβαζαν μιά χοντρή αλυσίδα με λουκέτο, βγήκα έξω και δεν θα ξεχάσω αυτή τη στιγμή, ένιωσα στον αέρα την μυρωδιά της ελευθερίας και για να κάνω τον περίπατο πιο μεγάλης διάρκειας περπατούσα αργά αλλά σταθερά και είχα και το νου μου στη μουσταλευριά που δεν είχε πήξει ακόμη να μην μου πέσει κάτω. Το ταξίδι μου στην ελευθερία τελείωσε, όταν γύρισα πίσω με ρώτησε η μητέρα μου τι μου είπαν και γω της απάντησα ότι θέλουν να τους πάμε πάλι αύριο λίγη ακόμη, φυσικά ήταν ψέμα αυτό, οι άνθρωποι μόλις με είδαν μόνη μου με την πιατέλα με κοίταξαν έντρομοι και μου είπαν: η μάνα σου το ξέρει; γιατί όλη η γειτονιά ήξερε τα καμώματα μου.

Μου έσφιγγαν το χέρι γιατί με αγαπούσαν!!! Αλλά και γω έννοια σας τους έπνιγα γιατί τους αγαπούσα ήμουν και γω το ίδιο καταπιεστική στην έκφραση της αγάπης. Ετσι μόνο μπορούσα να αγαπώ, μόνο έτσι ήξερα να αγαπώ. Παράλληλα δεν αντιλαμβανόμουν ότι με αγαπάνε αν δεν δεν μου έβαζαν κανόνες και περιορισμούς γιατί έτσι είχα πιστέψει ότι είναι η αγάπη. Αν δεν υπήρχε στέρηση ελευθερίας αυτό εγώ το έλεγα αδιαφορία και το βίωνα σαν έλλειψη αγάπης. Στη αρχή αυτό με κολάκευε αλλά μετά από λίγο με έκανε να δυσανασχετώ. Ηθελα να φεύγω αλλά και να με κυνηγάνε σαν τότε που ήμουνα παιδί. Ηταν το σενάριο μου, το σχέδιο μου και ένιωθα σαν να ήμουν κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένη να το παίξω όπως είναι. Αυτό συμβαίνει σε όλους μας και σχετίζεται με τις αποφάσεις που παίρνουμε σαν παιδιά. Γεννιέται μέσα στην παιδική κατάσταση του εγώ και γράφεται από τις διάφορες συναλλαγές που γίνονται ανάμεσα σε μας και στους γονείς μας.

Υπάρχουν ταινίες, φτιαγμένες από ερασιτέχνες εξαιρετικά ταλαντούχους, έργα εκπληκτικής φροντίδας, πάθους, σασπένς , αγάπης, απόλυτης ευαισθησίας, σπάνιας τεχνικής μαστοριάς, που μπορούν να ανταγωνιστούν τις πιό διάσημες κινηματογραφικές ταινίες και αυτές είναι οι ταινίες της ζωής του κάθενός μας . Και ο καθένας μας ζουμάρει σ αυτά που θέλει με το δικό του φακό και μαζεύει τις σκηνές που τον επιβεβαιώνουν όλες οι άλλες περνάνε απαρατήρητες. Εμείς φτιάχνουμε το σενάριο, εμείς κρατάμε και την κάμερα στο στο χέρι. Αν δεν μας αρέσει η ταινία μας μπορούμε να την άλλαξουμε και να κάνουμε τη ζωή μας ένα αληθινό έργο τέχνης. Μας αξίζει.

Η ζωή και ο κινηματογράφος είναι η τέχνη της ερμηνίας και της εστίασης γιατί τα μάτια μας μπορεί να κοιτάζουν αλλά ο νους σκηνοθέτης μας λέει τι θα δουν.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s