Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Επιλογές

Σχολιάστε


Το αεροπλάνο ήταν πάντα για μένα το αγαπημένο μου μέσο, μου έδινε την αίσθηση της ελευθερίας και της δύναμης μέχρι που γύριζα μιά αποφράδα μέρα από την Καλαμάτα με ένα ελικοφόρο 20 θέσεων. Φυσούσε πάρα πολύ και το μικρό αεροπλανο ήταν σαν χάρτινη σαίτα στον άνεμο και ένα τέταρτο μετά την απογείωση όλοι είχαν χάσει την ψυχραιμία τους από τις αναταράξεις εκτός από μία ηλικιωμένη μαυροφορεμένη κυρία που υπολόγιζα ότι πρέπει να έχει ζήσει τουλάχιστον τρεις πολέμους Α’ και Β’ παγκόσμιο και Μικρασιατική καταστροφή. Στεκόταν ακίνητη, ψύχραιμη με το χαρακτηριστικό κότσο πιασμένο με το φιλέ. Πολλά άλλαξαν μέσα μου σε εκείνη την πτήση που κράτησε μια ώρα περίπου θα σας τα πω αλλη φορά. Πρώτα αλλαξαν τα μαλλιά μου που φριζάρισαν και αυτό κράτησε δύο χρόνια έπειτα ξεκίνησαν οι κρίσεις πανικού που και αυτοί κράτησαν όσο το φριζάρισμα . Και τότε ήταν που πήρα τη μεγάλη απόφαση ΝΑ ΜΗ ΞΑΝΑΜΠΩ ΠΟΤΕ ΣΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ!!! Πέρασε ο καιρός και για επαγγελματικούς λόγους χρειαζόταν να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Και τότε άρχισαν οι εφιάλτες μου. Πολύ συχνά έβλεπα στον ύπνο μου έναν μεγαλόσωμο άντρα να κλείνει την πόρτα του αεροπλάνου που μόλις είχα μπεί, να τρίβει τα χέρια του και να λέει κορόιδα!!! Ξυπνούσα έντρομη, ο καιρός περνούσε και ήρθε η μεγάλη μέρα. Είχα πάρει καινούρια ρούχα που ανυπομονούσα να φορέσω, οι βαλίτσες μου ήταν συνδυασμένες με το νεσεσέρ μου και τίποτε δεν έδειχνε πάνω μου αυτό που θα ακολουθούσε. Έφτασα στο αεροδρόμιο στην ώρα μου εκεί συνάντησα τους άλλους 12 είμαστε 13 μαζί με μένα κάναμε check-in, αστειάκια, ήπιαμε καφέ και ήρθε η ώρα να επιβιβαστούμε. Ολοι ήξεραν το θέμα μου και είχαν ένα χαμόγελο και καλά άνεσης και δηθενιάς μαζί του τύπου καταλαβαίνω πως νοιώθεις αν και μου φαίνεται παράλογο όλο αυτό και σε κοιτάω και με μία ειρωνική ξενοιασιά γιατί είμαι άνετος στο περιβαλλον της αεροπλοοίας. Ανεβαίνω λοιπόν με τσαμπουκά τα τακούνια μου χτυπούσανε στη σιδερένια σκάλα, όπως έλεγαν οι παλιές γυναίκες ότι όταν περπατούσαν έτριζε ο τόπος, έτσι ακριβώς, μπαίνω μέσα βρίσκω το κάθισμα μου τοποθετώ τη χειραποσκευή μου στο ντουλάπι κάθομαι, κλείνει η πόρτα και τότε……. ξεπηδάει ο εφιάλτης μέσα από το κεφάλι μου. Με πιάνει δύσπνοια, ταχυκαρδία, αρχίζω να βλέπω θολά και όπως ήταν το σώμα μου και ο νους μου σε κατάσταση συναγερμού σηκώνομαι βγάζω το επώνυμο νεσεσέρ από το ντουλάπι και άρχίζω να ουρλιάζω Παρακαλώ πολύ εγώ κατεβαίνωωωω!!!!! Ο εργοδότης μου αντιδρά αυτόματα και αρχίζει και αυτός να ουρλιάζει ΑΠΟΛΥΕΣΑΙΙΙΙΙ!!!!!.Εγώ θέλω να κατέβωωωω!!!!!! Σε κάθε δική μου κραυγή πανικού υπήρχε η απάντηση απολύεσαιιιι!!!! Το αεροπλάνο ωστόσο άρχισε να τροχοδρομεί και απογειώνεται, φυσικά είμαι όρθια σαν οπλαρχηγός , έχουμε γίνει θέαμα κι αυτό με παρηγορεί γιατί φαντάζομαι ότι θα σταματήσουν και θα μας πετάξουν έξω αλλά τίποτε. Ερχεται ένας κύριος από το πλήρωμα με πλησιάζει και γω αρχίζω να τον απειλώ ότι θα πεθάνω μέσα στο αεροπλάνο, ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματά μου και άλλα τέτοια που σκαρφίζεται ο νους όταν είσαι σε κατάσταση πανικού. Και τότε με κοιτάζει αποφασιστικά και μου λέει έχεις πέντε επιλογές. Τι; σκέφτομαι από μέσα μου δεν έχω καμμία επιλογή κι αυτός μου λέει ότι έχω πέντε; Να τις ακούσω του λέω θυμωμένη και φοβισμένη μαζί. Και αυτός μου λέει να καθήσεις στο παράθυρο ή στη μέση ή στο διάδρομο, να ταξιδέψεις αναπαυτικά στο κάθισμά σου ή υπό την επήρεια πανικού. Ξαφνικά χαλάρωσα τότε τόσο πολύ που όλα τα προηγούμενα μου φαίνονταν τόσο ανόητα καθώς είχε πει τη μαγική λέξη έχεις ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Οκ του λέω θα καθήσω στο παράθυρο. Κάθισα αναπαυτικά στο κάθισμά μου σαν να μου είχαν κάνει ένεση, τίποτε πάνω μου δεν έδειχνε ότι ήμουν ο ίδιος άνθρωπος που είχε κάνει πριν τόσο σαματά. Μετά από λίγο ο ίδιος φροντιστής ήρθε σε μένα και με ρώτησε αν θα ήθελα να μου φέρει κάτι και παρ ότι πίνω σπάνια και ήταν και μεσημέρι του λέω ένα baileys. Και τότε αρχισαν και οι άλλοι επιβάτες να φωναζουν παρακαλώ ένα baileys αλλιώς θα κατέβω. Πολλοί νόμισαν ότι ήταν φάρσα, άλλοι νόμιζαν ότι ήταν διαφήμιση αλλά εγώ και οι αλλοι 12 απο το γραφείο ξέραμε ότι είχαμε ζήσει αυθεντικές στιγμές. Εκανα ένα υπέροχο ταξίδι όλοι οι επιβάτες μιλούσαμε μεταξύ μας, γελούσαμε και ήμασταν μιά παρέα. Φυσικά θα το θυμάμαι πάντα, ήταν μια πτήση στις απεριόριστες επιλογές που έχουμε κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή έχουμε επιλογές, μπορούμε να επιλέξουμε τι θα σκεφτούμε, που θα επικεντρωθούμε, πως θα διαχειριστούμε το χρόνο μας, ποιά ζωή θα ζήσουμε. Επιλογές που η μια δίπλα στην άλλη χτίζουν το πεπρωμένο μας.Το ξέρω πολύ καλά αυτό. Εχω δει ανθρώπους με αναπηρία που έχουν μιά δύναμη ένα χαμόγελο και ξεχειλίζουν από ζωή. Εχω δεί νέους που είναι υγιείς και όμορφοι να νοιώθουν απογοητευμένοι νομίζοντας πως η ζωή τούς αδίκησε. Εχω δεί ανθρώπους από δυσλειτουργικές οικογένειες που διαπρέπουν και άλλους που για τους ίδιους λόγους συντρίβονται. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών που αντλούν το μέγιστο από τη ζωή τους είναι η ικανότητα να παίρνουν οτιδήποτε τους δίνει η ζωή και να του δίνουν ένα βαθύτερο και πλουσιότερο νόημα. Αυτό είναι μια επιλογή.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Share this:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s