Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Άλλος τα μοιράζει ……..

Σχολιάστε


Μιά μέρα ένας φίλος μου έδωσε ένα δολάριο διπλωμένο τρίγωνο για γούρι, σαν ένας μαγνήτη έλξης χρημάτων. Σήμερα για έναν άγνωστο λόγο το ξεδίπλωσα και το παρατήρησα προσεκτικά. Στη μία του πλευρά έχει τον Washington και στην άλλη του πλευρά τη φράση IN GOD WE TRUST, εναποθέτουμε την εμπιστοσύνη μας στο Θεό. Νομίζω ότι αυτό είναι το νόημα κάθε νομίσματος. Καθώς είδα το δολάριο ο συνειρμός μου έκανε τα συνηθισμένα του καμώματα και με πήγε στη γιαγιά μου τη μακαρίτισσα, που ήταν μιά ξεχωριστή γυναίκα για μένα το τονίζω για μένα γιατί τα ξαδέρφια μου διαφωνούν. Ήταν λοιπόν ξεχωριστή για μένα, αγράμματη εντελώς, με πολλή αγάπη μέσα της. Με πολλή αγάπη μέσα της!!! Είχε τρία παιδιά, τον πατέρα μου, το θείο μου και τη θεία μου. Ο μεγάλος της γιός έφυγε στην Αμερική και αυτός ήταν ο καημός της. Θυμάμαι όταν στέλναμε γράμμα στον θείο μου, αυτό ήταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία. Ο παππούς καθόταν στο τραπέζι που είχαν στο δωμάτιο τους με ένα βλέμμα σοβαρό για να μην επιτρέψει στα δάκρυα να ανέβουν από την καρδιά του, και αφού έγραφε τα δικά του μετά η γιαγιά του υπαγόρευε και εκείνος έγραφε τα δικά της λόγια. Υστερα ερχότανε η ώρα της υπογραφής, που είχε πολύ γέλιο γιατί εκείνη δεν ήξερε γράμματα και έβαζε μικρούς σταυρούς που τους έστελνε σαν προσευχές, σαν φυλαχτά και δίπλα έβαζε μικρά ο που τα έλεγε κουλουράκια. Ο παππούς τη μάλωνε γιατί ποτέ δεν ήταν εντελώς στρογγυλά και τα έσβηνε πολλές φορές μέχρι να τα κάνει η γιαγιά όσο μπορούσε καλύτερα. Τα καλοκαιρινά γράμματα κλασσικά είχαν μέσα ένα κομμάτι βασιλικό γιατί ήθελε η γιαγιά να στείλει στο γιό της άρωμα από Ελλάδα. Οταν ερχόταν η ώρα να γραφτεί η σύσταση ο παππούς ήταν πολύ προσεκτικός την τσέκαρε πολλές φορές για να μην κάνει λάθος. Οταν ξεκίνησα αγγλικά η ευθύνη της σύστασης ήρθε στα χέρια μου και την πρώτη φορά που το έκανα απέσπασα από εκείνους ένα βλέμμα που το θυμάμαι ακόμα. Με έβαλαν στην καρέκλα στην οποία πρόσθεσαν ένα ψηλό μαξιλάρι και με κοιτούσαν με υπερηφάνεια και εμπιστοσύνη σαν να ήμουν ο μικρός Βούδας. Η γιαγιά μου ήταν ένας πολύ δοτικός άνθρωπος, ήταν ένας άνθρωπος που νοιαζόταν πολύ για τους ανθρώπους γύρω της. Αντίθετα από τον παππού που ήταν πιό σκληρός. Ηταν πολύ αγαπημένοι μεταξύ τους, οι μόνες τους διαφωνίες ήταν σχετικά με την τάση της γιαγιάς να βοηθάει ανθρώπους που είχαν δυσκολίες. Ο παππούς έλεγε εγώ δεν βοηθάω γιατί πέρασα δυσκολίες και κατοχή. Η γιαγιά έλεγε εγώ βοηθάω γιατί ξέρω τι θα πει πείνα επειδή πέρασα κατοχή. Μια μέρα λοιπόν, από αυτές τις απλές μέρες που συμβαίνει μια απλή ιστορία και χαράζει τη μεγάλη ιστορία η γιαγιά έδωσε χρήματα σε κάποιον και ο παππούς τη μάλωσε λέγοντας της ότι αυτός εκμεταλεύεται τον κόσμο είναι πολύ πλούσιος και εκείνη πολύ χαζή. Τότε η γιαγιά του απάντησε δεν πειράζει ΕΓΩ ΔΙΝΩ ΑΛΛΑ ΑΛΛΟΣ ΤΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ εννοώντας ότι υπάρχει μια δύναμη που είναι πιό μεγάλη από μας που φέρνει πάντα ισορροπία και αποκαθιστά κάθε αδικία. Προφανώς δεν βίωσε φτώχεια γιατί πάντα μπορούσε να προσφέρει ίσως γιατί ήταν συνδεμένη με τη ροή της αφθονίας, έχοντας εναποθέσει την εμπιστοσύνη της στο Θεό.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s