Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Έξω φυσάει μέρος δεύτερο

Σχολιάστε


Οταν ήμουν παιδί στο δημοτικό, θυμάμαι που έγραφα στο τετράδιο μου την ημερομηνία Εν Αθήναις τη, με υπογεγραμμένη που δεν την βρίσκω εδώ για να σας την παραστήσω, και δίπλα 24 κάποιου μήνα 1973 ή οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία, αλλά τότε ο χρόνος κυλούσε πολύ αργά και ρωτούσα τη μαμά μου πότε θα γράψω 1974 ή 75; γιατί βαρέθηκα να γράφω όλο το ίδιο. Ο χρόνος κυλούσε αργά, οι μέρες ήταν μεγάλες και χώραγαν πολλά, οι προσδοκίες απέραντες που με ένα σάλτο ένοιωθα ότι μπορώ να τις αγγίξω και τα αστέρια φαίνονταν να είναι πιό μεγάλα. Ζούσα μιά μικρή στιγμή, μια ασήμαντη χαρά και μπορούσα να την περιγράφω γιά ώρες. Παρατηρούσα με τις ώρες μικρά πράγματα που οι μεγάλοι τα προσπερνούσαν, έπαιζα με τους φίλους μου, διάβαζα τα μαθήματα μου, πήγαινα σχολείο, ονειροπολούσα και πάλι είχα χρόνο να κάνω τόσα κι άλλα τόσα. Τα καλοκαίρια θυμάμαι πήγαινα στα χωράφια του θείου μου και μάζευα σιτολούλουδα, και αγριολούλουδα για να τα βάλω στα βάζα, τα κουβάλαγα με τόση ευτυχία, με μάτια φλογισμένα, νοιώθοντας ότι όλος ο κόσμος ήταν μέσα σε αυτό το μπουκέτο. Τότε όλα τα έκανα παρομητικά δεν νομίζω να είχα αίσθηση του χρόνου, αλλά τον αντιλαμβανόμουν μέσα από βήματα του παππού και των γιαγιάδων μου, που βάραιναν και γίνονταν αργόσυρτα και από τα φορέματα μου που κόντεναν. Αργότερα άλλαξαν τα πράγματα, υπήρχαν ωραία σχέδια που έπρεπε να πραγματοποιήσω και άρχισα να επενδύω το χρόνο μου για να εξαγοράσω μελλοντικές ευτυχίες και επιτυχίες. Προσπερνούσα αυτά στα οποία σταματούσα κάποτε, άρχισα να οργανώνω την κάθε στιγμή για να τα προφτάσω όλα και τότε έγινε κάτι συγκλονιστικό!!! Ο χρόνος άρχισε να τρέχει και εγώ να τον κυνηγάω. Αρχισα να μην καταλαβαίνω πότε πέρασε η χρονιά και πρέπει να δώσω εξετάσεις εφ όλης της ύλης πάλι, αυτό κυρίως άρχισα να το νοιώθω από το Λύκειο και μετά. Δεν τόλμησα να ξαναρωτήσω κανέναν για το χρόνο, μόνο που πολλές φορές αναρωτιώμουν τι είχε αλλάξει. Σε όλα μου τα χρόνια μέχρι τώρα που δεν τα λες και πολλά, αλλά δεν τα λες και λίγα πολλές φορές βίωσα αυτό τον παράξενο ρυθμό του χρόνου και κατάλαβα ότι μπορώ να ζω με δύο τρόπους: Μπορούσα να ζω πέντε λεπτά και να χρειάζομαι μιά μέρα για να τα περιγράψω ή να ζω μιά μέρα και να την περιγράφω σε πέντε λεπτά. Ο χρόνος είναι μια μεγάλη αυταπάτη!!!!! Και όπως έγραψα και στο χθεσινό μου άρθρο ζούμε μέσα στο χρόνο αλλά ποθούμε τον καιρό…..

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s