Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

3 παλιά πολύ αγαπημένα άρθρα

Σχολιάστε


Σήμερα σκέφτηκα να βάλω ξανά 3 παλιά αγαπημένα άρθρα για τους καινούριους φίλους.

Η ψυχή θέλει χώρο να φολοξενηθεί.

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος, είναι κάτι μοναδικό εξαιρετικό, αξιοπρόσεκτο, ανεπανάληπτο είναι ένα σημείο που διασταυρώνοται τα μονοπάτια της γης και του ουρανού. Ετσι και η ιστορία του είναι σημαντική αιώνια και θεϊκή. Μέσα από κάθε άνθρωπο παίρνει μορφή και σχήμα το πνεύμα κι αυτό τον κάνει θαυμαστό. Ο καθένας μέσα από την ατένιση του στον κόσμο αναζητά να προσδιορίσει τον εαυτό του, τους ανθρώπους γύρω του, και να κατανοήσει το σκοπό του. Ο καθένας κουβαλάει κατάλοιπα από τη γέννηση του και από τα παιδικά του βιώματα, φως και σκιές ενός αρχέγονου κόσμου. Ολοι μας έχουμε μιά κοινή καταγωγή και αναδυθήκαμε μέσα από μιά αστραπή στον ίδιο περίλαμπρο κήπο. Ωστόσο ο καθένας έχει τη δική του διαδρομή, τη δική του αποστολή, τα δικά του χαρίσματα, το δικό προσωπικό έργο.
Σαν παιδιά είχαμε όλοι μας μεγάλο χώρο για να φιλοξενήσουμε την ψυχή, το πνεύμα και την φαντασία μας που ήταν απέραντα και μαγικά. Σαν παιδιά μπορούσαμε να βάζουμε πράγματα το ένα δίπλα στο άλλο που τα μυαλά των ενηλίκων θα πάθαιναν σύγχυση και θα βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση αν το τολμούσαν.
Καθώς μεγαλώναμε αρχίζαμε να επιθεωρούμε τα πράγματα με σκοπό να τα τα τακτοποιήσουμε έτσι ώστε να μην αφήσουμε καθόλου χώρο για ερωτήματα. Ομως για να προχωρήσουμε έχουμε ανάγκη από αυτό το ζωηρό, άγρυπνο, κεραυνοβόλο, φιλέρευνο, παιδικό, αθώο πνεύμα που μπορεί να κάνει τα όνειρα έργα, τους σπόρους δέντρα και τη ζωή να επεκταθεί πέρα κι από την πιό κοφτερή άκρη του απείρου.

Πριν η άμμος γίνει μαργαριτάρι

Πολλές φορές εργαζόμαστε σκληρά για πράγματα κι αυτό που συναντάμε είναι μόνο πόρτες κλειστές. Κάτι τέτοιες στιγμές το χειρότερο δεν είναι ότι υποχωρεί το συναίσθημα της πίστης και της δύναμης, αλλά είναι η αίσθηση απογοήτευσης και αποτυχίας που έχουμε. Νομίζω ότι αυτές οι στιγμές είναι πριν ο κόκκος της άμμου μέσα στο στρείδι γίνει μαργαριτάρι. Οταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, τότε γεμάτοι ευγνωμοσύνη μπορούμε να προσεγγίσουμε τη φωτεινή πηγή της δύναμης και να αφήσουμε το φως της να διαπεράσει το δικό μας σκοτάδι.

Από ….. εως το σημερινό άμθρωπο

Σύμφωνα με τους επιστήμονες τα όντα που εξελίχθηκαν στους σύγχρονους ανθρώπους και τους σημερινούς πιθήκους είχαν πιθανόν έναν κοινό πρόγονο πριν από 6 ως 7 εκατ. χρόνια.
Σκεφτόμουν ότι στο δρόμο από τον πίθηκο στον άνθρωπο των καιρών μας, η από τον παλαιό στο σύγχρονο άνθρωπο, σ αυτόν τον μακρύ δρόμο δεν μπορεί να πει κανείς ότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι έκαναν τα πράγματα να πάνε από το ένα στάδιο στο άλλο. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι είναι πάντα προσκολλημένοι στο υγιές και στο παραδοσιακό. Ενας φυσιολογικός πίθηκος δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει το δέντρο και να περπατήσει στη γη όρθιος. Αυτός που πρώτος το έκανε αυτός που πρώτος το προσπάθησε, που πρώτος το ονειρεύτηκε ήταν ένας οραματιστής και εκκεντρικός πίθηκος, ένας ποιητής, ένας ανανεωτής και καθόλου φυσιολογικός πίθηκος. Οι φυσιολογικοί ήταν εκεί για να διατηρήσουν και να υπερασίσουν έναν εδραιωμένο τρόπο ζωής για να δυναμώσουν μιά φυλή και ένα είδος. Οι οραματιστές ήταν εκεί για να τολμήσουν να κάνουν άλματα, να ονειρευτούν αυτό που δεν είχε τολμήσει κανείς να ονειρευτεί. Ο φυσιολογικός φρόντιζε για την διατήρηση του είδους και ο οραματιστής για να διασφαλίσει ένα άλλο αγαθό της ανθρωπότητας, την εξέλιξη. Και νομίζω ότι η ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι μιά παλινδρομική κίνηση ανάμεσα σ αυτούς τους δύο πόλους. Ο ένας πόλος κρατάει γερά αυτό που έχει επιτευχθεί και ο άλλος πετάει αυτό που έχει επιτευχθεί για να κάνει ένα άλμα για κάτι ανώτερο.
Για μένα ο ιδανικός άνθρωπος θα ήταν ένα φυσιολογικό άτομο που θα ζούσε με την αίσθηση της ασφάλειας και της αρμονίας σε σχέση με τον εαυτό του και τους γύρω του. Καμμιά φορά θα έγραφε ποίηση και άλλωτε θα συνέθετε μουσική και καμμιά φορά θα ανέσυρε από μέσα του την ανάμνηση των πιθήκων και κάποιες άλλες φορές θα είχε τη διαίσθηση των μελλοντικών αλλαγών και των ελπίδων. Αλλά πάνω από όλα αυτό το άτομο δεν θα αντιστεκόταν στην εξέλιξη όταν κάποια καινούρια απαίτηση του ιδανικού του το ζητούσε γιατί θα ήταν εναρμονισμένο με τον εαυτό του, με τις αξίες του και με τη ροή.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s