Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Γενέθλια

Σχολιάστε


Τώρα που γράφω έχει ξημερώσει η 5η Απρίλη, έχει τα γενέθλια του ο γιός μου και είμαι συγκινημένη όπως όλες οι μαμάδες δεν το πιστεύω πότε ήταν μιά σταλιά και πότε έγινε ολόκληρος άντρας 26 χρόνων. Το να γίνω μητέρα σε μικρή ηλικία ήταν μια συνειδητή επιλογή. Ο γιός μου με άλλαξε, μου έμαθε και μου μαθαίνει πάρα πολλά. Βασικά μεγαλώσαμε μαζί. Μεγαλώσαμε; Εδώ βάζω ένα ερωτιματικό γιατί μάλλον έχουμε μείνει στην εφηβεία και οι δυό μας. Πολλές φορές όταν ήταν μικρός η μητέρα μου μας χώριζε όταν τσακωνόμαστε για το ποιός θα παίξει nitendo. Ενα βράδυ θυμάμαι είχα φωνάξει τη διπλανή μόλις κοιμήθηκε, για να παίξουμε super mario 2 η 3 δεν θυμάμαι. Εκείνος ξύπνησε και μου λέει αυτά κάνεις όταν κοιμάμαι ε; θα δεις !! δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ !!! Ηταν αντάρτης και μου άρεσε αυτό με γοήτευε γιατί έκανε πράγματα που εγώ δεν θα τολμούσα να σκεφτώ. Μιά φορά ήταν μέσα Ιουλίου βρήκε στην ντουλάπα του μια αποκριάτικη στολή batman και μου λέει θα ντυθώ batman για να πάω στο πάρκο. Tου λέω πας καλάααα; δεν είναι απόκριες. Μου απαντάει και τι έγινε; του λέω θα μας κοιτάνε όλοι και θα γελάνε. Mου απαντάει ότι όταν είχα ντυθεί Σαρλώ όλοι με κοιτούσαν και γελούσαν και συ μου είπες ότι είμαι ωραίος που ντύθηκα διαφορετικά γι αυτό το κάνουν. Αλήθεια έλεγε. Tου είχε ράψει η θεία του μια στολή Σαρλώ για τη γιορτή στο προνήπιο. Ενα από τα βασικά αξεσουάρ ήταν το μουστάκι. Αποφασίσαμε να το ζωγραφίσουμε με μολύβι ματιών. Το ένα μουστάκι του φαινόταν λεπτό το άλλο δεν του άρεσε, είχαμε φέρει στο νου μας όσους ξέραμε με μουστάκι για να αποφασίσουμε ποιό να διαλέξουμε. Λίγο πριν βγούμε από το σπίτι παρά λίγο να καταστρέψει το styiling λέγοντας μου ότι δεν του πάει το μουστάκι τελικά. Από το γράψε σβύσε πάνω στη φατσούλα του κόνεψε να φυτρώσει αληθινό. Οταν φτάσαμε στη γιορτή επειδή ήταν πολύ διαφορετική η στολή του σε συνδιασμό με κάτι παπούτσια 2, 3 νούμερα μεγαλύτερα από το κανονικό σκοπίμως, με αποτέλεσμα να του μπαινοβγαίνουν, ένας ολόιδιος Σαρλώ σε μικρογραφία, όλοι τον κοιτούσαν και εκείνος ντράπηκε, και τότε του είπα την ατάκα ……
Ξεκινήσαμε λοιπόν, αυτός ντυμένος batman πάνω στο ποδήλατο και δίπλα του εγώ ντυμένη μάνα. Τι να σας πω ότι περάσαμε απαρατήρητοι; Εχω ιστορίες από κείνη τη μέρα απείρου κάλλους. Να περπατάω δίπλα στο batman με 40 βαθμούς Κελσίου στον Εθνικό κήπο ανυπεράσπιστη από τη χλεύη των περαστικών σαν να ήμουν η μάνα του Φλωρινιώτη. Τουρίστες να τον φωτογραφίζουν παιδάκια να τον βλέπουν και να λένε απειλητικά στις μαμάδες τους και γω θα ντυθώ σήμερα …….. γιατί αυτό το παιδάκι ντύθηκε; οι μαμάδες με κοιτούσαν άλλες με βλέμματα συμπαράστασης και λύπησης και άλλες με περιφρόνηση. Εγώ σε κάτι τέτοιες περιστάσεις έβλεπα τον εαυτό μου με δύο τρόπους από τη μιά σαν αδύναμη μάνα που δεν μπορεί να πει όχι και από την άλλη για να παριγορηθώ, σαν μια επαναστάτρια που κλωτσούσε την αστική μετριότητα. Και ηταν να μην κάνουμε την αρχή πολλές φορές πηγαίναμε από τότε στο πάρκο εκτός αποκραιών μασκαρεμένοι. Εγώ σταθερά ντυμένη μάνα και ο Φώτης ανάλογα με τα κέφια του. Τον θαύμαζα όμως γιατί είχε έναν υπέροχο τρόπο να είναι ο εαυτός του και ευχόμουν να του μοιάσω. Τον έβλεπα να ενθουσιάζεται, να απαιτεί, να αγαπάει, να έχει ενέργεια, αυθορμητισμό, περιέργεια, φαντασία , πείσμα αλλά κυρίως να βρίσκει τρόπους να κάνει αυτό που θέλει. Οταν ξεκίνησε το σχολείο τον είδα να αλλάζει και να προσαρμόζεται. Τότε δεν εργαζόμουν και όταν με ρωτούσαν με τι ασχολείσαι απαντούσα δεν εργάζομαι. Α! είσαι σπίτι και μεγαλώνεις το παιδί σου μπραβο !! Οχι έλεγα μένω σπίτι και μικραίνω το παιδί μου.
Οταν έρχονταν οι φίλες μου στο σπίτι φρίκαραν από τη ζωηράδα του και μου έλεγαν έλεος πως τον αντέχεις, και καμμιά φορά μου το έλεγαν και οι νταντάδες στο πάρκο μα πόσα σου δίνουν για να κρατάς αυτό το παιδί !!! Και γω γελούσα. Μια φορά που είχα βγει εκτός εαυτού λέω στη μάνα μου θα βάλω αγγελία στην εφημερίδα και θα γράψω ανταλάσσεται ζωηρό αγοράκι τύπου ράμπο με ήσυχο και ευγενικό κοριτσάκι ανάλογης ηλικίας. Τα σκέφτομαι όλα αυτά και γελάω πολύ είναι τελικά πολύ διασκεδαστικές οι σκανταλιές και τις θυμάμαι πολύ περσσότερο από τις στιγμές της ησυχίας που είχαν και μιά ανοστιά. Τα ήθελα κι εγώ…….
Αυτό το άρθρο παρ ότι ξέρω ότι μπαίνοντας το πρωί εδώ θα νιώσει άβολα, το αφιερώνω στο Φώτη που είναι το φως στη ζωή μου. Να τα εκατοστήσεις!!!!! Δεν ξέρω πόσο καλή μαμά είμαι αλλά ξέρω ότι για μένα είσαι το παιδί που πάντα ονειρευόμουν να έχω και από την πρώτη στιγμή….. μέχρι τη άκρη του κόσμου θα σ αγαπώ.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s