Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Διαδυκτιακοί φίλοι μέρος δεύτερο

Σχολιάστε


Αληθινά δεν ξέρω ποιός Θεός με έσπρωξε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα και να πάρω τόσα μηνύματα που θέλουν και συνέχεια στο άρθρο. Εχω διαλογιστεί πάρα πολύ σχετικά με αυτό το νέο τύπο σχέσεων που είναι η διαδυκτιακές σχέσεις. Η αλήθεια είναι ότι ενώθηκαν μέσω του διαδυκτίου άνθρωποι από διαφορετικά μέρη του πλανήτη που δεν επρόκειτο να συναντηθούν ποτέ. Αυτό στη αρχή φάνταζε σαν μια ακόμη ελευθερία και η παιδική αφέλεια των ανθρώπων τους έκανε να πιστεύουν ότι αυτοί οι δύο κόσμοι ο φανταστικός και ο πραγματικός θα μπορούσαν να συνυπάρχουν πλάι πλάι χωρίς να αλληλομολύνονται. Στη συνέχεια όμως αυτή η νέα ελευθερία τους υποδούλωσε και τους αποξένωσε από την αληθινή ζωή, τους έκανε να ζουν σαν να έχει γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα, απομονωμένοι και αποκλεισμένοι εντός των τειχών. Τους στέρησε την αληθινή επαφή και το αληθινό άγγιγμα. Στην αρχή φάνταζε σαν ένας σύγχρονος παράδεισος που οι απαγορευμένοι καρποί του δεν ήταν φανεροί. Ετσι άρχισαν να τον υπερκαταναναλώνουν και να αγγίζουν τα άκρα, που σημαδεύουν το όριο πέρα από το οποίο τελειώνουν τα αγαθά και αρχίζει η ματαίωση. Το ίδιο που συμβαίνει και με το φως, το απόλυτο φως σε τυφλώνει και το απόλυτο σκοτάδι δεν σε αφήνει να δεις. Πολλές φορές η ζωή στο διαδύκτιο παίζεται στη μεγαλιώδη κλίμακα της παράνοιας και πολλοί άνθρωποι δεν σταματούν στις διαδυκτιακές φιλίες αλλά προχωρούν και στους διαδυκτιακούς έρωτες. Στην εικονική πραγματικότητα διεκδικούν, θυμώνουν, τσακώνονται νιώθουν την απόρριψη, και την έξαψη, απογοητεύονται, κλαίνε ονειρεύονται, σχεδιάζουν όπως θα έκαναν και στην αληθινή ζωή. Και έτσι η εικονική πραγματικότητα συμμαχώντας με το φόβο του αληθινού αγγίγματος και της αληθινής οικειότητας, προσπαθεί να εξαγοράσει τις συγκινήσεις του αληθινού ζευγαρώματος. Ετσι οι άνθρωποι πάσχουν το ίδιο για το φανταστικό όπως και το πραγματικό γιατί και ο ίδιος ο εγκέφαλος δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει μιας και η φαντασία με την πραγματικότητα περνάνε από τον ίδιο νευρικό διάδρομο. Και νομίζω ότι είναι η δεύτερη φορά στη ιστορία της ανθρωπότητας που ο άνθρωπος έχασε τον παράδεισο. Ο θεατής της ζωής επιστρέφοντας στην πραγματική ζωή παραμένει στοιχειωμένος από όλους αυτούς τους φόβους που προσπάθησε μέσα από την εικονική πραγματικότητα να εξορκίσει. Τον τραβούν από το μανίκι και του θυμίζουν ότι μπορεί να του επιτεθούν. Η καταστροφή της αυταπάτης είναι μια πόρτα πλούσια σε θαύματα. Χρειάζεται να πάρουμε ξανά το δρόμο για την αληθινή ζωή και να μπορέσουμε να εξορκίσουμε όλες τις κακοποιές δυνάμεις που βρίθουν μέσα στις χαραμάδες των φόβων και της απάθειας. Μόνο μέσα στην αληθινή ζωή μπορείς καθώς στρίβεις στη γωνία του δρόμου να νιώσεις ότι σε κατακλύζει ξαφνικά μια αίσθηση ευτυχίας επειδή κατάπιες ένα κομμάτι αργοπορημένου απογευματινού ήλιου, που συνεχίζει να φλέγεται μέσα σου στέλνοντας μικρές δέσμες σπινθύρων σε όλη σου την ύπαρξη.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s