Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι


Σχολιάστε

Αυθεντικός περιπατητής


Η γιαγιά μου η μακαρίτισσα μας έλεγε πολλά παραμύθια και είχε αδυναμία στις νεράιδες που πρωταγωνιστούσαν σε πολλά από τα αυτά. Ελεγε λοιπόν πως όταν ένα παιδί λέει δεν πιστεύω στις νεράιδες τότε μια νεράιδα πέφτει κάτω νεκρή. Τώρα που κι αυτή η χρονιά βρίσκεται στο τέλος της πολλά είναι τα όνειρα που περιμένουν πίσω από τις κουρτίνες, πολλές είναι οι δημιουργικές σπίθες που περιμένουν να να μετατραπούν σε φλόγες, πολλές επιθυμίες που περιμένουν να βγούν στο φως. Και νομίζω ότι κάθε φορά που ένα άτομο λέει δεν πιστεύω πιά, αυτό το άτομο πεθαίνει…. Μέσα του. Απλά μπορεί να περάσουν πάρα πάρα πολλά χρόνια μέχρι να το καταλάβουν οι γύρω του και να τον θάψουν. Η πίστη χάνεται σιγά σιγά όταν αρχίζει κάποιος κουκουλώνει το παιδί που υπάρχει μέσα του με αυτή την απατηλή, φιλόδοξη και ραδιούργα σοβαροφάνεια, απομονώνεται, σταματάει να παίζει, σταματάει να γοητεύει τον εαυτό του.
Χρονολογικά είμαστε στο τέλος του χρόνου αλλά στην πραγαματικότητα είμαστε σε μια νέα αρχή του ταξιδιού μας. Ο Δρόμος είναι γεμάτος άπειρες χαρές, που περιμένουν να αποκαλυφθούν μέσα από τις μικρές η μεγάλες στιγμές. Να θυμάσαι ότι το μονοπάτι είναι ελικοειδές και έχει πολλά στρυφογυρίσματα. Αν κολλήσεις κάπου κοίταξε γύρω σου την απέραντη θέα που έχεις από το σημείο που βρίσκεσαι και τότε θα καταλάβεις ότι έχεις προχωρήσει πάρα πολύ. Απόλαυσε τους σταθμούς, κάνουν υπέροχη την αναζήτηση, γεμάτη νόημα και σκοπό. Καθάρισε τον καθρέφτη των αναμνήσεων από παλιούς φόβους, τους παλιούς θυμούς και από κάθε λογής απογοήτευση. Βρες τη δική σου ταχύτητα και τα δικά σου φώτα πορείας. Υπάρχουν πολλά λιμάνια που θα δεις για πρώτη φορά, κατευθύνσου εκεί που ποτέ πριν δεν έχεις βρεθεί. Κράτα τις σκέψεις σου ψηλά. Ασε το πάθος, τον ενθουσιασμό και τις αληθινές αγάπες να συναρπάσουν το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα σου. Αρματώσου για την πορεία εκείνη που πάντα ονειρευόσουν. Στάσου όρθιος, αυθεντικός περιπατητής, στο κέντρο της φωτιάς του ονείρου σου, ψιθύρισε τα αιώνια λόγια του σκοπού και της αλήθειας, μοιράσου την ομορφιά, κοίτα ψηλά, ανάπνευσε τον άνεμο, συμμάζεψε όλη την παρθενική αθωότητα σε μια ματιά και ρίξτην πάνω στον κόσμο…..

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements


4 Σχόλια

Λυδία λίθος


Εξω ο χειμωνιάτικος αέρας είναι παγωμένος, διαπεραστικός, τσουχτερός παύω να τριγυρίζω άσκοπα και ο ρυθμός των βημάτων μου γίνεται πιό γρήγορος, φτάνω σπίτι και όπως είπα και χθες συνεχίζω να είμαι σε κατάσταση περισυλλογής και να σκέφτομαι τι θα βάλω και τι όχι στις αποσκευές της νέας χρονιάς. Πολλά τα όνειρα και οι επιθυμίες, πολλά τα ερωτήματα που θα ήθελα να απαντηθούν, πολλά τα σταυροδρόμια για να επιλέξω. Ποιό είναι το καλύτερο; Πολλές φορές για να αγγίξεις το καλό σου χρειάζεται να φύγεις από μιά κατάσταση και άλλες φορές πάλι χρειάζεται να μάθεις να περιμένεις.
Στην Αρχαιότητα στο όρος Τμόλος της Λυδίας της Μικράς Ασίας οι Αρχαίοι Ελληνες ανακάλυψαν μια μαύρη πέτρα που ήταν ένας μικροκρυσταλλικός χαλαζίας, ένα είδος μαύρου ίασπη που χάραζαν πάνω στη λυδία λίθο όπως την είχαν ονομάσει, ένα ίχνος, μια γραμμή, με ένα χρυσό αντικείμενο έτσι ώστε να μπορούν να προσδιορίσουν την περιεκτικότητα του αντικειμένου σε χρυσό, δηλαδή τα καράτια του, την καθαρότητα του.
Ο συνειρμός μου με πήγε σ αυτό και αναρωτιόμουν αν υπάρχει μια λυθία λίθος για να δοκιμάζουμε τις αξίες μας αλλά και τις καταστάσεις που ζούμε έτσι ώστε να είμαστε στη συνειδητότητα εκείνη που να ξέρουμε με σαφήνεια την καθαρότητα τους σε χρυσό. Η πιό ψηλή κορυφή όλων των αξιών είναι η αγάπη, η αλήθεια και η αυθεντικότητα. Η κάθε αξία μοιάζει με μιά σκάλα που έχει πολλά σκαλοπάτια, που κατώτερο αγγίζει την κόλαση και το ανώτερο τον παράδεισο. Ανάμεσα σ αυτά τα δύο υπάρχουν πολλά επίπεδα που χρειάζεται να μπορεί να διακρίνει κανείς. Οσο πιό ψηλά πας τόσο βαθύτερα γίνονται τα πράγματα και αρχίζουν να έχουν καινούριες διαστάσεις. Η αγάπη με την κτητικότητα και τον εγωισμό οδηγεί στα χαμηλά στρώματα. Η αγάπη με την αποδοχή στα ανώτερα σκαλιά. Η υπομονή με την απάθεια και την θυματοποίηση οδηγεί στην κόλαση. Η υπομονή με την πίστη οδηγεί στον παράδεισο. Κάνω πολύ συχνά στον εαυτό μου τις πιό κάτω ερωτήσεις για να ξέρω αν οδηγούν τις αποφάσεις μου η αγάπη ή ο φόβος. Αυτό που κάνω έχει αγάπη για μένα; Εχει αγάπη για τους άλλους; Υπηρετεί το ανώτερο καλό; Αν ακολουθήσεις το μονοπάτι της αγάπης και αφήσεις την επίγνωση να λειτουργήσει σαν κριτήριο, σαν λυδία λίθος τότε ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις θα αρχίσει να εμφανίζεται μια φλόγα επίγνωσης και τότε θα ξέρεις……… ότι έφτασες στο σπίτι.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


2 Σχόλια

Εν Αθήναις τη 29 – 12 – 2010


Τώρα που κι αυτός ο χρόνος πλησιάζει στο τέλος, αυτές οι τελευταίες μέρες είναι για μένα μέρες βαθιάς περισυλλογής που το νερό των αναμνήσεων κυλάει ακόμη μια φορά στις τωρινές στιγμές μου και αφού τις περνάει μέσα από πολλές συναισθηματικές αναθυμιάσεις τις ανασύρει στην επιφάνεια. Οταν ήμουν παιδί στο δημοτικό, θυμάμαι που έγραφα στο τετράδιο μου την ημερομηνία Εν Αθήναις τη, με υπογεγραμμένη που δεν υπάρχει εδώ για να σας την παραστήσω, και δίπλα 28 Δεκεμβρίου 1973 ή οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία, αλλά τότε ο χρόνος κυλούσε πολύ αργά και ρωτούσα τη μαμά μου πότε θα γράψω 1974 ή 75; γιατί βαρέθηκα να γράφω όλο το ίδιο. Ο χρόνος κυλούσε αργά, οι μέρες ήταν μεγάλες και χώραγαν πολλά, οι προσδοκίες απέραντες που με ένα σάλτο ένοιωθα ότι μπορώ να τις αγγίξω και τα αστέρια φαίνονταν να είναι πιό μεγάλα. Ζούσα μιά μικρή στιγμή, μια ασήμαντη χαρά και μπορούσα να την περιγράφω γιά ώρες. Παρατηρούσα με τις ώρες μικρά πράγματα που οι μεγάλοι τα προσπερνούσαν, έπαιζα με τους φίλους μου, διάβαζα τα μαθήματα μου, πήγαινα σχολείο, ονειροπολούσα και πάλι είχα χρόνο να κάνω τόσα κι άλλα τόσα. Τα καλοκαίρια θυμάμαι πήγαινα στα χωράφια του θείου μου και μάζευα σιτολούλουδα, τριφύλια ή και παπαρούνες για να τα βάλω στα βάζα, τα κουβάλαγα με τόση ευτυχία, με μάτια φλογισμένα, νοιώθοντας ότι όλος ο κόσμος ήταν μέσα σε αυτό το μπουκέτο. Τότε όλα τα έκανα παρομητικά δεν νομίζω να είχα αίσθηση του χρόνου, αλλά τον αντιλαμβανόμουν μέσα από βήματα του παππού και των γιαγιάδων μου, που βάραιναν και γίνονταν αργόσυρτα και από τα φορέματα μου που κόντεναν. Αργότερα άλλαξαν τα πράγματα, υπήρχαν ωραία σχέδια που έπρεπε να πραγματοποιήσω και άρχισα να επενδύω το χρόνο μου για να εξαγοράσω μελλοντικές ευτυχίες και επιτυχίες. Προσπερνούσα αυτά στα οποία σταματούσα κάποτε, άρχισα να οργανώνω την κάθε στιγμή για να τα προφτάσω όλα και τότε έγινε κάτι συγκλονιστικό!!! Ο χρόνος άρχισε να τρέχει και εγώ να τον κυνηγάω. Αρχισα να μην καταλαβαίνω πότε πέρασε η χρονιά και πρέπει να δώσω εξετάσεις εφ όλης της ύλης πάλι, αυτό κυρίως άρχισα να το νοιώθω από το Λύκειο και μετά. Δεν τόλμησα να ξαναρωτήσω κανέναν για το χρόνο, μόνο που πολλές φορές αναρωτιώμουν τι είχε αλλάξει. Σε όλα μου τα χρόνια μέχρι τώρα που δεν τα λες και πολλά, αλλά δεν τα λες και λίγα πολλές φορές βίωσα αυτό τον παράξενο ρυθμό του χρόνου και κατάλαβα ότι μπορώ να ζω με δύο τρόπους: Μπορούσα να ζω πέντε λεπτά και να χρειάζεται μιά μέρα για να τα περιγράψω ή να ζω μιά μέρα και να την περιγράφω σε πέντε λεπτά. Ο χρόνος είναι μια μεγάλη αυταπάτη!!!!! Υπάρχουμε μέσα στο χρόνο, αλλά ποθούμε τον καιρό. Αυτή είναι η δική μας διπλή φύση. Ο χρόνος χρειάζεται ταχύτητα για να πηγαίνει χαμένος. Ο καιρός χρειάζεται χώρο για να τον απολαύσουμε. Γνωρίζουμε τον καιρό όταν κάνουμε έρωτα, όταν διαβάζουμε, όταν χανόμαστε στη μαγεία της μουσικής και της ποίησης, όταν φιλοσοφούμε, όταν φυτεύουμε λουλούδια ή όταν απομακρύνουμε τα μαραμένα γιασεμιά. Μέσα στον καιρό γνωρίζουμε τη χαρά, διακρίνουμε την ομορφιά, θυμώμαστε τι σημαίνει να είσαι ζωντανός. Μέσα στον καιρό ερχόμαστε πιό κοντά στο Θεό. Χρειάζεται ένα λεπτό μόνο για να διασχίσουμε τα όρια από από το χρόνο στον καιρό και το μόνο που χρειάζεται ο καιρός από μας, είναι να θελήσουμε να σταματήσουμε τόσο όσο είναι αρκετό για να ακούσουμε τη μουσική του σύμπαντος.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία

Categories: Χωρίς κατηγορία | Permalink.


Σχολιάστε

Περί έρωτος


Οταν ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο στην πραγματικότητα ερωτευόμαστε τη μοναδικότητα του, αυτό το ελεύθερο πέταγμα του, αυτή την ξεχωριστή μουσική του πνεύματος του. Αυτή είναι η ομορφιά του, η ελευθερία του. Πολλές φορές όμως μέσα στη σχέση αρχίζει κανείς να κάνει διάφορα πράγματα για να ελέγξει τον άλλο, να τον περιορίσει να τον αλλάξει και έτσι να κλείσει κάθε πόρτα προς την εγκατάλειψη. Μαζί με αυτό σταματάει και η ελευθερία. Ο άνθρωπος ήταν όμορφος επειδή ήταν ελεύθερος, γιατί η ελευθερία είναι συστατικό της ομορφιάς. Το πουλί που πετάει ελεύθερο στον άνεμο ψηλά δεν είναι το ίδιο αν το βάλεις μέσα στο κλουβί. Το πουλί που πετάει ψηλά στον ουρανό είναι όμορφο, το ίδιο πουλί μέσα στο κλουβί είναι άσχημο. Η ελευθερία έχει φύγει, ο ουρανός έχει φύγει και φτερά του δεν έχουν νόημα πιά, είναι βάρος.
Οταν όμως ερωτεύτηκες αυτό τον άντρα ή αυτή τη γυναίκα ήταν ελεύθερος, τώρα όμως μέσα στη σχέση καταστρέφεις όλες τις πιθανότητες για ελευθερία, αλλά σ αυτή την καταστροφή, παρασύρεις και την ομορφιά και ξαφνικά ανακαλύπτεις πως δεν αγαπάς καθόλου αυτό τον άντρα ή αυτή την γυναίκα γιατί δεν έχει πιά ομορφιά. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά και μετά ψάχνεις να βρεις έναν άλλο άντρα ή μια άλλη γυναίκα, χωρίς όμως να κοιτάζεις τι κάνεις. Το να ερωτεύεσαι σημαίνει ότι προσχωρείς στη θρησκεία του αγνώστου που σου υπόσχεται ένα αβέβαιο μέλλον που πάλλεται μπροστά σου, μια και μόνη υπόσχεση με την όψη του αγνώστου. Η αξία του βρίσκεται στην έξαρση του να μη ξέρεις τι θα γίνει αύριο, στην μυθιστορηματικότητα του, σε αυτή την εξαίσια ικανότητα του να επιφυλάσσει εκπλήξεις. Αυτό που τον κάνει μυστήριο είναι ότι δεν περιορίζεται, δεν μπορείς να τον περικυκλώσεις μήτε να πιστέψεις ότι κρατάς τον άλλο για πάντα γιατί τότε ο έρωτας διαλύεται σαν το φτερό της πεταλούδας.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


2 Σχόλια

Ζωή με style


Γιατί ο κόσμος παρακολουθεί με μία αρρωστημένη περιέργεια τις σχέσεις, τους χωρισμούς, τα πάθη και τα παθήματα των stars; Ισως επειδή είναι πλάσματα που ζουν πάνω από το κοινό μέτρο, τα αναγνωρίζεις χωρίς να τα γνωρίζεις και έχουν μια αποστολή να εκδιώξουν τη μονοτονία από τις ζωές των απλών ανθρώπων. Σημαιοφόροι του στυλ φαίνεται να οδηγούν και να ανοίγουν δρόμους, διεκδικούν τις προσωπικές στιγμές τους όταν τους κυνηγάνε, αλλά προσεύχονται σιωπηρά να τους ανακαλύπτουν πάντα. Οι αδιακρισίες των media επαληθεύουν με ανακούφιση πως κι αυτοί είναι φτιαγμένοι από την ίδια ουσία και μπορούν να είναι τόσο ευτυχισμένοι όσο ένας κοινός θνητός. Μέσα στη γεμάτη χλιδή ζωή τους μπορεί να έχουν ξεφύγει από την ανωνυμία αλλά δεν έχουν καταφέρει να γλυτώσουν από την απογοήτευση, τη μοναξιά, την απώλεια της ομορφιάς και της νεότητας. Ο κόσμος τους θεοποιεί, τους λατρεύει, ξεφωνίζει στο πέρασμα τους και με την ίδια ευκολία μπορεί να τους κατασπαράξει και να μετατρέψει το φωτοστέφανο σε θηλειά μιας και η απόσταση του ενός από το άλλο είναι πολύ μικρή. Προιόντα μιας κοινωνίας που κινείται γρήγορα, βαριέται εύκολα και καταναλώνει αδιάκοπα, τη μιά σκλάβοι και την άλλη αφέντες σ έναν τροχό που αλλάζει τους ρόλους με έναν αδιευκρίνιστο μαθηματικό τύπο.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.


Σχολιάστε

Γιορτινό τραπέζι


Δεν ξέρω γιατί ο λαός μας ταυτίζει όλες τις μεγάλες γιορτές με επιδώσεις καταναλωτικές κυρίως φαγητού και ποτού. Γιατί όλες τις άγιες μέρες πρέπει κάποιος να φάει και να πιεί μέχρι σκασμού; πραγματικά δεν το καταλαβαίνω. Μεγάλωσα σε μία τυπική ελληνική οικογένεια που επιβράβευαν πάντα το να τρως όλο σου το φαγητό αλλιώς ήσουν πρόβλημα. Και νομίζω τώρα που το σκέφτομαι ότι υποσυνείδητα ακολούθησα έναν άλλο τρόπο για να παίρνω την αγάπη και το ενδιαφέρον αφού δεν μπορούσα να πάρω ένα μπράβο με το να τρώω όλο μου το φαγητό. Σταμάτησα να τρώω και πραγματικά είχα δημιουργήσει μεγάλα θέματα στην οικογένεια μου με αυτό αλλά από την άλλη έπαιρνα τη φροντίδα τους με το λεγόμενο αρνητικό χάδι, με το να θυμώνουν και να αγανακτούν μαζί μου αλλά από την άλλη να ασχολούνται κιόλας με μένα. Αυτή η φράση της μαμάς μου που ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια και συνεχίζεται ακόμη και τώρα στην ενήλικη ζωή μου είναι η φράση που αρχίζει γλυκά, θα φας λίγο από αυτό; και μετά την άρνηση μου γίνεται πιο επίμονη με ένα αυταρχικό γιατί; και κατόπιν γίνεται απειλή θα το φας!!!! Ισως είναι ο τρόπος για να δείχνουμε τη στοργή μας μπουκώνοντας τους άλλους παραπάνω από αυτό που αντέχουν σαν μια επιβεβαίωση ότι μαγειρεύουμε καλά ή ότι είμαστε καλοί γονείς ή καλοί οικοδεσπότες.
Οταν μιλάω με άτομα τα οποία έχουν παραπάνω κιλά μου λένε ότι τρώνε παραπάνω σαν να υπάρχει μια φωνή μέσα στο κεφάλι τους που τους επιβραβεύει όταν δεν αφήνουν τίποτα μέσα στο πιάτο τους ανεξάρτητα από το πόσο πεινάνε. Ο τρόπος που λαμβάνουμε το φαγητό έχει σίγουρα να κάνει με το πως λαμβάνουμε τη ζωή. Πολλοί άνθρωποι στην προσπάθεια τους να κάνουν ευκολότερη τη ζωή τους το μόνο που κάνουν είναι να την καταπίνουν. Εννοώ κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οποτε είναι ανήσυχοι, εκνευρισμένοι, ανυπόμονοι, ή αγχωμένοι χωρίς καν να το σκεφτούν καταπίνουν φαγητό ή ποτό μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από αυτό το άβολο συναίσθημα, από αυτό το κενό που νοιώθουν μέσα τους. Είναι πεινασμένοι και διψασμένοι όχι για γλυκό, φαγητό ή ποτό αλλά για εσωτερική γαλήνη, αγάπη, αληθινή επαφή. Καθώς αρχίζεις να νοιάζεσαι και να τρέφεις το πνεύμα σου με καλοσύνη και αγάπη, καθώς αρχίζεις να γεμίζεις τη ζωή σου με πράγματα που αγαπάς αληθινά, η σωματική πείνα σου και η δίψα θα αρχίσουν να είναι πραγματικές. Το σώμα ξέρει τι είναι αυτό που χρειάζεται κάθε στιγμή αλλά και την ποσότητα που χρειάζεται. Καλή σας όρεξη!!!

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία


1 σχόλιο

Χριστούγεννα


Γεννιέται η πίστη για μια καλύτερη ζωή, η πίστη που αντλεί τη δύναμη της από την Γέννηση και η αγάπη μια κοινή πατρίδα που σκουπίζει τα δάκρυα του φόβου και οδηγεί στο φως. Χρόνια πολλά με αγάπη, υγεία και ενθουσιασμό.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία