Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Οταν το παρελθόν ορίζει το παρόν

2 Σχόλια


Όλοι μας χρειαζόμαστε αγάπη και αποδοχή. Αν έβαζες τα δυνατά σου όταν ήσουν παιδί, για να αποδείξεις στη μαμά σου και στον μπαμπά σου ότι είσαι καλός και παρ όλα αυτά δεν έπαιρνες τη επιβεβαίωση που χρειαζόσουν, μπορεί να έκανες την υποσυνείδητη επιλογή να παραιτηθείς. Ισως να ένοιωθες ότι ένα από τα αδέρφια σου είναι πιό έξυπνο από σένα και όσο κι αν προσπαθούσες δεν μπορούσες να το φτάσεις. Μπορεί ακόμη η οικογένεια σου να ήταν επικριτική και να μην αναγνώριζε αυτά που έκανες. Αν ανάπτυξες την πεποίθηση ότι όσο κι αν προσπαθήσεις δεν πρόκειται να πάρεις αυτό που χρειάζεσαι τότε μπορεί να σταμάτησες να προσπαθείς. Μπορεί να παράτησες το σχολείο ή τις σπουδές σου ή τη δουλειά σου επειδή πιστεύεις ότι ποτέ δεν είσαι αρκετά καλός για να πετύχεις. Μπορεί συχνά να χρησιμοποιείς τη δικαιολογία της βαριεστημάρας για να κρύψεις το φόβο της αποτυχίας.

Μεγάλωσες πιά!! Δεν έχει νόημα να κατηγορείς την οικογένεια σου. Μπορείς τώρα να ενθαρρύνεις  αυτό το φοβισμένο παιδί μέσα σου και να ξανακερδίσεις την αυτοπεποίθηση σου και τότε θα επιτύχεις οτιδήποτε θελήσεις στη ζωή σου.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements

2 thoughts on “Οταν το παρελθόν ορίζει το παρόν

  1. αγαπημενο myorama θέλω να μοιραστω μαζι σου την εμπειρια μου σχετικα με το σημερινο σου μηνυμα: οταν δεν παιρνεις επιβεβαιωση μπορει να συμβει και το εξης,να μην τα παρατας αλλα παντα να προσπαθεις χωρις ωστοσο ποτε να ειναι αρκετο. παντα να κανεις πολλα και ποτε να μην φτανει, και οταν κατι δεν παει καλα, κατηγορεις τον εαυτο σου γιατι δεν εκανες περισσοτερα…και προσπαθεις, προσπαθεις και παντα υπολειπεσαι, παντα θα μπορουσες να ειχες κανει καλυτερα..και περιμενεις ενα «μπραβο», μια ανασα,μια επιβεβαιωση αλλα πια το εχεις πιστεψει κι εσυ ο ιδιος οτι εισαι λιγος, οτι οι επιλογες σου ηταν λαθος και ετσι δικαιολογημενα δεν ζεις μια ωραια ζωη..και ανατρεχεις στο παρελθον και λες «αν ειχα κανει αυτο,αν ειχα κανει το αλλο» και φυσικα εχει περασει ο χρονος,και οι ευκαιριες (οπως λεει η μαμα) και το παρον ειναι δυσκολο και το μελλον;μαλλον χειροτερο γιατι η καλη μαμα ειναι παντα εδω να σου θυμιζει «στερνη μου γνωση να σε ειχα πρωτα»… θελω να κερδισω την αυτοπεποιθηση μου,να διωξω αυτο το φοβισμενο παιδινα νιωσω πως οτι ειμαι,οτι εχω κανει ειναι σημαντικο…,δεν ξερω ομως πως..
    με αγαπη,
    σταματια

  2. Πάλι κάμερα έβαλες? Αλήθεια, η συνειδητοποίηση αυτής της διαδικασίας- αντίδρασης μπορεί να πάρει πολλά χρόνια, με τη γεύση της ματαιότητας στο στόμα και της έλλειψης της ελπίδας που να παίρνει πολλές μορφές, πχ ανυπομονησίας. Μέχρι ν’ανοίξουν τα μάτια και να καταλάβεις τι χρειάζεσαι πραγματικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s