Myorama's Blog

Δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μιά δύναμη που θα σε φροντίσει και σε καθοδηγήσει. Μιά στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στειλεις μια προσευχή ψηλά , μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι

Η γλώσσα του σώματος

2 Σχόλια


Οταν ήμουν παιδί ξεκίνησα  με την ξαδερφούλα μου την Εφη να παίζω ένα πολύ πρωτότυπο, παιχνίδι στο μπαλκόνι της οδού  Ε…….. τα καλοκαίρια.  Καθώς  βλέπαμε τους περαστικούς προσπαθούσαμε να μαντέψουμε την ιστορία τους.  Ανάλογα με την εμφάνιση τους , την ηλικία τους, το βηματισμό τους,  το ντύσιμο  τους αλλά και με το τι κρατούσαν στα χέρια τους. Επίσης  στη δημιουργία της ιστορίας έπαιζε ρόλο η ώρα και η μέρα.  Η καθεμιά μας έπρεπε να είχε επιχειρήματα για στηρίξει την ιστορία της,  ήταν ένα παιχνίδι φαντασίας, αφέλειας, ίσως και  διαίσθησης. Αν βλέπαμε  κυρία γύρω στα εξήντα   στις 10.30 π.μ Κυριακή να περπατάει βιαστικά σφίγγοντας στα χέρια της μια μικρή τσάντα με χερούλια στάνταρ ξέραμε  ότι είχε πάει στην εκκλησία και γυρνούσε βιαστική για να βάλει κοτόπουλο με πατάτες  στο φούρνο που τις είχε καθαρίσει αποβραδύς. Είχε αρνηθεί την πρόσκληση από τη συμπεθέρα της  να πάει για καφέ, αφενώς γιατί θα τους άφηνε νηστικούς και αφετέρου γιατί  την είχανε χτυπήσει  τα παπούτσια.

Κύριος 70 άρης με άρωμα  aqua velva που έφτανε η μυρωδιά  ως τον πρώτο όροφο, μπιργιαντίνι στα μαλλιά , παπούτσι δίχρωμο άσπρο- μαύρο, ρούχα  ατσαλάκωτα. Μουσικός από την Πόλη,  που χήρεψε  και ήρθε στη Ελλάδα γιατί  είχε μια αδερφή που ήταν κι  αυτή χήρα.  Εκείνη  λοιπόν  είχε μια φιλενάδα την  Μπεμπέκα  που του άρεσε του κυρίου Παντελή,  έτσι πρέπει να τον έλεγαν τα άλλα ονόματα που του είχαμε  προβάρει δεν του πήγαιναν καθόλου. Με τη Μπέμπα λοιπόν  το πήγαινε σιγά σιγά και με διακριτικότητα. Είχε στο νου του να σταματήσει  στο ζαχαροπλαστείο πιο κάτω να πάρει σοκολατάκια μαργαρίτες πριν πάει στης αδερφής του, που  σίγουρα εκείνη είχε φτιάξει σουτζουκάκια  με ρύζι αλλά στην ελαφριά τους εκδοχή γιατί ήταν βράδυ.

Κοπέλα 20  ετών 6 το απόγευμα αν δε μας γελάνε  οι μύτες μας πρέπει να φοράει opium, βαρύ για απόγευμα, δεν την πειράζει  όμως  καθόλου μιας και το ραντεβού της είναι γύρω στις 9 και θα έχει ξεθυμάνει.  Θα πάει στης ξαδέρφης της να μείνει απόψε γι αυτό κρατάει το σάκο που είναι παράτερος με τα υπόλοιπα. Το ντύσιμο της μεγαλίστικο, φόρεμα βαρετού χρώματος , είναι  επειδή  είχε βγεί με τη μαμά της για ψώνια και  εκείνη επέμενε να το αγοράσει γιατί ήταν σοβαρό. Δεν βιάζεται καθόλου περπατάει αργά αλλά ενοχικά, είναι δεκαετία  του 80, πάλι καλά που τα κατάφερε να βρεί δικαιολογία ότι τάχα θα πάει σινεμά με την Ελένη. Κι αυτοί οι γονείς της πολύ καταπιεστικοί δεν την  καταλαβαίνουν, ευτυχώς που η θειά της είναι πιό ανοιχτόμυαλη και σκέφτεται ότι μάλλον η Ελένη που είναι και χαμηλών τόνων θα ταίριαζε πιό πολύ να ήταν κόρη των γονιών της αντί αυτή. Δε βαριέσαι όμως όπως και να έχει πρέπει αυτό να τελείωσει γιατί απασχολείται περισσότερο ψάχνοντας να βρεί δικαιολογίες παρά με το να δει αν της ταιριάζει ο Τάσος που βγαίνει μαζί του 6 μήνες τώρα.

Αυτό συνεχιζόταν για χρόνια χωρίς ποτέ να μάθουμε αν είχαμε κάνει έστω και στο ελάχιστο μια σωστή πρόβλεψη.  Ομως όταν  έμαθα τη γλώσσα του σώματος, διαπίστωσα ότι πέρα από τις υπερβολές μας ήμασταν εξαιρετικές σ αυτό το παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι όταν σκεφτόμαστε την επικοινωνία ο νους όλων μας πηγαίνει στίς λέξεις που όμως αυτές συμβάλλουν κατα 7 τοις 100. Το 55 τοις εκατό της επικοινωνίας μας  έχει να κάνει με το  το σώμα. 

Γεγονός είναι  ότι όσο πιο μακριά από τον εγκέφαλο είναι ένα σημείο του σώματος, τόσο λιγότερο αντιλαμβανόμαστε τι κάνει. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι γνωρίζουμε πως  να εξασκηθούμε ώστε να «δείχνουμε αποφασιστικότητα» να «ρίχνουμε μια ματιά αποδοκιμασίας», «να επιμένουμε χαμογελώντας» ή να δείχνουμε ευτυχισμένοι.  Μετά το πρόσωπό μας, μπορούμε να ελέγχουμε  καλύτερα τα χέρια μας, ύστερα το στήθος και το στομάχι μας, ακόμα λιγότερο τα πόδια μας, ενώ σχεδόν αγνοούμε τι κάνουν τα πέλματά μας. Όλα αυτά σημαίνουν ότι τα πόδια και τα άκρα τους αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών σχετικά με τη διάθεση κάποιου, επειδή οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται τι τα κάνουν και ποτέ δεν θα σκέφτονταν να προσποιηθούν κάποιες κινήσεις τους, όπως κάνουν με τις εκφράσεις του προσώπου τους. Ένα άτομο μπορεί να δείχνει συγκροτημένο και ψύχραιμο, ενώ την ίδια ώρα το άκρο του ποδιού του να χτυπά νευρικά το πάτωμα ή να ρίχνει μικρές κοφτές κλοτσιές στον αέρα, αποκαλύπτοντας τον εκνευρισμό του επειδή δεν μπορεί να ξεφύγει.

Επίσης μπορεί να καταλάβεις αν κάποιος σου λέει ψέμματα από τις κόρες των ματιών του και πολλά άλλα. Το σώμα μιλάει και λέει πάντα την αλήθεια φωνάζοντας τη μικρή η τη μεγάλη ιστορία μας.

Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία.

Advertisements

2 thoughts on “Η γλώσσα του σώματος

  1. Πολυ σωστα τα λες,το σωμα ξερει να δηλωνει οτιδηποτε σκεφτομαστε συνειδητα η ασυνειδητα.Δεν του ξεφευγει τιποτα.

  2. Γειά σου Κατερινούλα όμορφη !!!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s