Οταν ήμασταν μωρά το φαγητό αλλά και η συναισθηματική μας τροφή προερχόταν από τους γονείς μας και έτσι ολόκληρη η επιβίωση μας εξαρτιόταν από τη διατήρηση εκείνης της αγάπης για μας. Για να εξασφαλίσουμε την αγάπη τους πιστεύαμε ότι έπρεπε να τους ευχαριστούμε. Πολύ νωρίς καταλάβαμε ότι ανταποκρίνονταν στο χαμόγελο μας. Οταν ήμασταν χαρούμενοι και χαμογελούσαμε τότε όλα ήταν καλά και μεις αληθινοί. Οταν όμως βλέπαμε τους γονείς μας στενοχωρημένους νιώθαμε απειλή και τότε ψάχναμε να βρούμε ένα τρόπο να τους ευχαριστήσουμε και αρχίσαμε να χαμογελάμε χωρίς να το νιώθουμε και έτσι γεννήθηκε ο ρόλος του ανθρώπου που θέλει να ευχαριστεί τους άλλους.
Κάθε φορά που πιστεύουμε ότι πρέπει να ευχαριστούμε τους άλλους για να μη χάσουμε την αγάπη τους, αποδυναμώνουμε τον εαυτό μας και δεν είμαστε αληθινοί οι άλλοι το καταλαβαίνουν και δεν μας εμπιστεύονται.
Αυτός ο ρόλος μας οδηγεί στο να χάνουμε την εκτίμηση του εαυτού μας και ο θυμός μας στρέφεται προς τα μέσα. Ετσι κρύβουμε τις ανάγκες μας και συχνά μέσα μας εκλιπαρούμε για στοργή αλλά εξωτερικά αρνούμαστε αυτή τη ανάγκη και αφιερωνόμαστε στη φροντίδα των άλλων.
Οταν δεν είσαι αληθινός έχεις σκεφτεί ότι δίνεις στους άλλους ένα κομμάτι σου που ούτε κι αυτοί το θέλουν;
Εχεις σκεφτεί ότι αξίζει να σ αγαπούν γι αυτό που είσαι και ότι όταν είσαι αληθινός, είσαι γοητευτικός και περιτριγυρισμένος από φίλους υγιείς και ευτυχισμένους;
Σας φιλώ και εις αύριο με υγεία
